28 C
Phnom Penh

ការបោះបាយបិណ្ឌ របស់​ពលរដ្ឋ ខ្មែរ គឺដើម្បីឧទ្ទិស​កុសល​ដល់​បុព្វ​ការីជន​ដែលចែក​ឋានទៅ

ដោយ ឌឹ ខេមបូឌា ដេលី

បទវិភាគ

នៅ​​​ពេលទៀប​​​ភ្លឺ​​​ក្នុង​​​សប្តាហ៍​​​នេះ​​​ ខណៈ​ដែល​​​អ្នក​​​ភ្នំពេញ​​​ ភាគ​​​ច្រើន​​កំពុង​​​​​​លង់​​​លក់​​​ក្នុងដំណេក​​​នៅ​​​ឡើយ​​​នោះ ក្រុម​​​អ្នក​លក់បាន​​​​​​ប្រ​​​មូល​​​ផ្តុំគ្នា​​​នៅ​​​ខាង​​​មុខ​​​​​វត្ត​​​លង្កា ដើម្បី​​​លក់​​​បាយ​​​ដំណើប ​​​និង​​​ផ្លែ​​​ឈើ​​​ចិត​​​រួចជាស្រេច​​​ដាក់​​​ក្នុង​​​ថាសជ័រ​​​និង​​មាន​​​ដោត​​​ទង់​​​ក្រដាស​​​​​​មាន​​​​​​ពណ៌​​​ផ្សេងៗគ្នា។

​​​ក្មេង​​​ស្រី​​​អ្នក​​​លក់​​​ម្នាក់​​អាយុ​​​ប្រ​​​ហែល​​​១២​​​ឆ្នាំ ដែល​​​ស្លៀក​​​ខោខូវប៊យ ​​​និង​​​ពាក់​​​អាវ​​​យឺត​​​ពណ៌​​​ផ្កាឈូក​​​ បាន​​​ឈរ​​​នៅ​​លើ​ចិញ្ចើម​មហា​​​វិថី​​​ព្រះសីហនុ ដៃ​​​ស្តាំ​​​កាន់​​​ថាស​​​បាយ​​​បិណ្ឌ​​​តម្លៃ​​​២​​​ដុល្លារ​​​ រីឯដៃឆ្វេង​​​ព្យាយាម​​​​ខ្ទប់មាត់​​​ពេល​​​នាង​​​ស្ងាប។

ពេល​​​នោះ​​​គឺ​​​ម៉ោង​​​៣និង​​​៣០​​​នាទី​​​ទៀប​​​ភ្លឺ​​​ហើយ​​​ចាប់​​​តាំង​​​ពី​​​ថ្ងៃ​​​ទី​​​១ខែតុលា​មក ​ដែល​ជា​ថ្ងៃកាន់​​​បិណ្ឌ​​​វេន​​​១នៃ​​​ពិធី​​​បុណ្យ​​​ភ្ជុំ​​​បិណ្ឌ​​​​​​ ដែល​​​មាន​​​រយៈ​​​ពេល​​​១៥​​​ថ្ងៃ​​​។

ពុទ្ធ​​​សាសនិក​​​​​បាន​​​សម្រុកទៅ​​​វត្ត​​​អារាម​​​នានា​​​ទូទាំង​​​ប្រទេស​​នា​វេលា​​​ទៀប​​​ភ្លឺ​​​ ដើម្បី​​​​​បោះ​​​បាយ​​​បិណ្ឌ​​​​ឧទ្ទិស​​​កុសល​​​ផល​​​បុណ្យ​​​ជូន​​​ទៅ​​​ដល់​​​ជីដូន​​​ជីតា​​​ញាតកា​​​ប្រាំ​​​ពីរសណ្តាន​​​ដែល​​​បាន​​​ចែក​​ឋាន​​​ទៅ​​​។

ព្រះ​​​ពុទ្ធ​​​សាសនា​​​ក្នុង​​​ប្រទេស​​​កម្ពុជា ពិធី​​​បុណ្យ​​​ភ្ជុំ​​​បិណ្ឌ​​ជាពិធ​​​ី​​​ដ៏​​​​​​មាន​​​សារៈ​​​សំខាន​​់​ប្រ​​​ចាំ​​​ឆ្នាំ​​​ ព្រោះ​​ពេល​​​នេះ ព្រលឹង​​​​​​ជីដូន​​​ជីតា ​​​និង​​​ញាតកា​​ប្រាំ​​​ពីរ​​​សណ្តាន​​បាន​​​មក​​កាន់​​​ឋាន​​​កណ្តាល​​​ម្តង​​​ទៀត​​​​​​ ​​​មិន​​​ថា​​​ ជាអ្នកមានបុណ្យឬមានបាបនោះ​​​ឡើយ គឺ​​​ត្រូវ​​​រីក​​​រាយ​​​ទទួល​​​យក​​​ចំណី​​អាហារ​​​ដែល​​​សាច់ញាតិ​​​ឧទ្ទិស​​​ឲ្យ។ រយៈ​​​ពេល​​​ជិត​​​មួយ​​​ម៉ោង​​​ក្រោយ​​​មក ពុទ្ធ​​​ បរិស័ទ​​​ប្រ​​​ហែល​​២០០​​​នាក់​​​​​​​​បាន​​​ប្រ​​​មូល​​​ផ្តុំ​​​គ្នា​​​​​​នៅ​​​ខាង​​​មុខ​​​​​ព្រះ​​​ពុទ្ធប្បដិមា​​​អង្គ​​​ធំ​​​ក្នុង​​​​​វត្ត​​​លង្កា។

​​អង្គុយ​​​ក្បែរ​​​តុ​​​វែង​​​ទាប​​​ដែល​​​មាន​​​ពេញ​​​ទៅ​​​ដោយ​​​កន្ត្រក​​​ផ្លែ​​​ឈើ​​​ធំៗ ពុទ្ធ​​​បរិស័ទ​​​ពីរ​​​បី​​​​​​នាក់​​​ដែល​​​ដុត​​​ធូប​​​មុន​​​គេ ត្រូវ​​​ព្រះ​​​សង្ឃ​​​មួយ​​​អង្គ​​​ស្តី​​​បន្ទោស។ ព្រះ​​​តេជ​​​គុណ ឈុន ឫទ្ធិស័ក្តិ ដែល​​​បាន​​​បួស​​​ជា​​​​​​ព្រះ​​​សង្ឃ​​​អស់​​​រយៈ​​​ពេ​ល​​​ជាង​​​២០​​​ព្រះវស្សា​ បាន​​​មានសង្ឃ​ដីកា​​​ថា “ ញោម​​​កុំ​​​អាល​​​ដុត​​​ធូប​​​មុន​​​ពេល​​​ចេញ​​​ទៅ​​​បោះ​​​បាយ​​​​ បិណ្ឌ​​​​​​ បើ​​​មិន​​​អ៊ីចឹង​​​ទេ ក្នុងព្រះវិហារ​​​ទាំង​​​មូល​​​​​​​​នឹង​​​​​​មាន​​​ផ្សែង​​​​​​ពេញ​​​ជា​​​មិន​​​ខាន”។

ព្រះ​​​តេជ​​​គុណ​​​​​​បាន​​​មាន​​​សង្ឃ​ដីកា​​​បន្ត​​​​​​តាម​​​ឧគ្ឃោ​​​សន​​​សព្ទ​​​ថា “ ​​​បើញោម​​​ដុត​​​ធូប​​​អ៊ី​​​ចឹង ​សូម្បី​​​តែ​​​សម្លៀក​​​បំពាក​់​​​របស់​​​ញោម​​​ក៏​​​ត្រូវ​​​ភ្លើង​​​ឆេះ​​​ដែរ ពេល​​​នោះ​​​ញោម​​​នឹង​​​អាក់​​​អន់ចិត្ត​​​ហើយ​​​បន្ទោស​​​វត្ត​​​អារាម​​​ជា​​មិន​​ខាន។​​​ហើយ​​​​ម្យ៉ាង​​​ទៀត កម្រាល​​​ព្រំ​​​ក៏​​​ថ្លៃ​​​​​​ណាស់​​​ដែរ”។

ខណៈ​​​ដែល​​​ក្នុង​​​ចំណោម​​​យុវ​​​ជន​​​មាន​​​វ័យ​​​ខ្ទង់​​​២០​​​ឆ្នាំ​​​​​​ មាន​​​អារម្មណ៍​​​សប្បាយ​​​រីក​​រាយ​​​និយា​​​យលេង​​​សើច​​​ទៅ​​​វិញ​​​ទៅ​​​មក​​​​​​ជា​​​មួយ​​​មិត្ត​ភក្តិ​​​​​នោះ ​​​ពុទ្ធ​​បរិស័ទ​​​ដែល​​​មាន​​​វ័យ​​​ចំណាស់​​​​យល់​​​ថា​​ ការ​​​បោះ​​​បាយ​​​បិណ្ឌ​​​មាន​​​សារៈ​​​សំខាន់​​​ណាស់ ហើយពួកគេ​​​ប្រិត​​​ប្រៀន​​​​ថាស​​​ឬចាន​​​ដាក់​​​បាយ​​​បិណ្ឌ​​​របស់​​​ខ្លួន​​​ឲ្យ​​​មើល​​​ទៅ​​​​ល្អស្អាត​​​​​​ឥត​​​ខ្ចោះ។​​​ប៉ុន្តែ​​​នៅពេល​​​​​​ព្រះ​​​សង្ឃ​​​ប្រ​​​ហែល​

​​​៣០​​​អង្គ​​​​​​ និ​​​មន្ត​​​ចូល​​​មកដល់​​​ ពុទ្ធបរិស័ទ​​​ទាំង​​​អស់​​​រក្សា​​​ភាព​​​ស្ងាត់​​​ស្ងៀម​រង់​​ចាំ​​​ពិធី​​​ចាប់​​​​​ផ្តើម​​​។​​​សម្រាប់​​​ពួកគេ​​​ភាគ​​​ច្រើនយល់​​​ថា​​​ការ​​​មក​​​កាន់​​​វត្ត​​​អារាម​​​នា​​​ពេល​​​ទៀប​​​ភ្លឺ​​​ គឺ​​​ជា​​​ប្រពៃ​​​ណីដ៏​​​សំខាន់។ ស្ត្រី​​​​​​ម្នាក​​​់ឈ្មោះ ថៃ ហួយ​​​ចេង ​​​អាយុ​​​២៣​​​ឆ្នាំ​​​ដែល​​​រស់​​​នៅ​​​ជិត​​​ផ្សារ​​​កណ្តាល​​​ក្នុង​​​រាជ​​​ធានី​​​ភ្នំពេញ​​​​​ និយាយ​​​ថា “ ខ្ញុំ​​​មក​​​​​​ទី​​​នេះ​​​​​​ជា​​​មួយ​​​ឪ​​​ពុក​មា​​​របស់​​​ខ្ញុំ​​​និង​​​មិត្ត​​​ភក្តិ​​​បី​​​នាក់ ទៀត​​​ដើម្បី​​​ធ្វើ​​​ពិធី​​​តាម​​​ប្រ​​​ពៃ​​​ណី​​​របស់​​​យើង​​​​​​។វាជា​​​ទម្លាប់​​​ដែល​​​ឪពុក​​​ម្តាយ​​​របស់ខ្ញុំ​​​ធ្លាប់​​​​​​បង្ហាញ​​​ខ្ញុំ​​​ ប៉ុន្តែ​​​វា​​​មិន​​​ធ្វើ​​​ឲ្យ​​​ខ្ញុំ​​​មាន​​​អារម្មណ៍​​​ប្លែក​​​អ្វី​​​ឡើយ”។​​​ស្ត្រី​​​រូប​​​នេះ​​​បាន​​​បន្ត​​​ថា នាង​​​មិន​​​ជឿ​​​ថាមាន​​​ខ្មោច​ប្រេត​​​នោះ​​​ទេ។

​​​​​​​​​សម្រាប់​​​អ្នក​​​ស្រី​​​ គៀន សិរីផល អាយុ​​​៥៥​​​ឆ្នាំ​​​មក​​​ពី​​​ខណ្ឌ​​​៧​​​មករា​​​វិញយល់​​​ឃើញ​​​ថា ពិធី​​​បោះ​​​បាយ​​​បិណ្ឌ​​​​​​​​បង្កប់​​​នូវ​​​គោល​​​បំណង​​​ជា​​​ច្រើន ប៉ុន្តែ​​​​​​ អ្នក​​​ស្រី​​​មិន​​​ជឿ​​​ថា ​​​ខ្មោច ​​​ដែល​​​រីក​​​រាយ​​​មក​​​ទទួល​​​យក​​​បាយ​​​បិណ្ឌ​​ជា​​​សាច់​​​ញាតិ​​​របស់​​​ខ្លួន​​​ឡើយ។

ភ្នែក​​​សម្លឹង​​​មើល​​​ទៅ​​​ក្មួយ​​​ស្រី​​​ពីរ​​​នាក់​​​របស់​​​ខ្លួន​​​ អ្នក​​​ស្រី​​​បាន​​​និយាយ​​ថា “ វាជា​​​រឿង​​​សំខាន់ដែល​​​ត្រូវ​​​នាំ​​​ក្មេងៗ​​​ជំនាន់​​​ក្រោយមក​​​ទី​​នេះ​​​និង​​​បង្ហាត់​​​​​បង្រៀន​​​ពួកគេ​​​ឲ្យ​​​យល់​​​ដឹង​​​ពី​​​ព្រះ​​​ពុទ្ធ​​​សាសនា​​​ និង​​ពី​​​របៀ​ប​​​តប​​​ស្នងសង​​​គុណ​​​​ឪ​​​ពុក​​​ម្តាយ​​។​​​ទន្ទឹម​​​នឹង​​​នេះ ការ​​​មក​​​ទី​​​នេះ​គឺ​​​ជា​​​ការ​​​គាំទ្របែប​​​ផ្លូវ​​​ចិត្ត​​​សម្រាប់​​​ខ្ញុំ​​​ ពីព្រោះ​​​វា​​​ធ្វើ​​​ឲ្យខ្ញុំ​​​នឹក​​​ឃើញ​​​ដល់​​​វ័យ​​​កុមារ​​​ភាព​​​របស់​​​ខ្ញុំ” នៅពេល​​​អ្នក​​ស្រី​​​បាន​​​ប្រារព្ធ​​​ពិធី​​​បោះ​​​បាយ​បិណ្ឌ​​​ជាមួយ​​​​​ឪ​​​ពុក​​​ម្តាយ​​​របស់គាត់។

អ្នក​​​ស្រី​​​បន្ត​​​ថា “ ពួកគាត់​​​បាន​​​ស្លាប់​​​អំឡុង​​​របប​​​ខ្មែរ​​​ក្រហម​​​ ហើយ​​​ការ​​​មក​​​ទី​​​នេះ​​​ធ្វើ​​​ឲ្យ​​​ខ្ញុំ​​​នឹកឃើញ​​​ដល់​​​រឿង​​​ល្អៗ​​​កន្លង​​​មក​​​”។លោក ដោក ណារិន រដ្ឋលេខាធិការ​​​ក្រសួង​​​​ធម្មការ​​​និង​​​សាសនា​​​​​​ មាន​​​ប្រ​​​សាសន៍​​​ថា ​នេះ​​​គឺជាស្មារតី​​​ពិត​​​​​ប្រាកដ​​​នៃ​​​ពិធី​​​បុណ្យ​​​ភ្ជុំ​​​បិណ្ឌ។

លោកបាន​​​មា​​​​​ន​​​ប្រ​​​សាសន៍​​​ថា​​ “ វាជា​ពេល​​​​​វេលាសម្រាប់ក្រុម​​​គ្រួសារ​​​ជួប​​​ជុំគ្នា​​​និង​​​រឭក​ដល់គុណ​​​ឪពុក​​​ម្តាយ​​​ ឬជីដូន​​​ជីតា និង​​​ញាតកា​​​ប្រាំ​​​ពីរសណ្តានរបស់​​​ខ្លួន​​​​​​​​​ដែល​​​បាន​​​​ចែក​​ឋាន​​​ទៅ​​​”។លោក​​​​​បន្ត​​​ថា ពិធី​​​បុណ្យ​​​ភ្ជុំ​​​បិណ្ឌ​​​ជា​របស់​​​​ប្រជា​​​ពល​​​រដ្ឋ​​​កម្ពុជា​​​។

ដោយ​​​គូស​​​បញ្ជាក់​​​ថា បណ្តា​​​ប្រទេស​​​កាន់​​​ព្រះ​​​ពុទ្ធ​​​សាសនា​​​ផ្សេងៗ​​​ទៀត​​​មិន​​​ធ្វើ​​​តាម​​​ប្រ​​​ពៃ​​​ណី​​​បែប​​​នេះ​​នោះ ​លោក ​ដោក ​ណារិនបាន​មាន​​​​​ប្រ​​​សាសន៍​​​ថា “ វា​​​មាន​​​តែ​​​មួយ​​​គត់ និង​​មាន​​​លក្ខណៈ​​​ពិសេស​​​ចំពោះ​​​កម្ពុជា​​​ វា​​​ជា​​​ប្រ​​​ពៃ​​​ណី​​​របស់​​​យើង​​​”។​​​​​​​​​​​​​​​

លោក សំបូរ ម៉ាណារ៉ា អ្នក​​​ជំនាញ​​​ខាង​​​ប្រវត្តិ​​​សាស្ត្រនិង​​​សាសនា​​​មកពី​​​សាកល​​​វិទ្យា​ល័យ​​​ភូមិន្ទ​​​ភ្នំពេញ​​​បាន​​​បញ្ជាក់​​ថា តាម​​​ពិត​​​ពិធី​​​បុណ្យភ្ជុំ​​​បិណ្ឌ​​​មិន​​​មែន​​​ជា​​​ជំនឿ​​​តាម​​​បែប​​​ពុទ្ធ​​​សាសនា​​​ទេ។

លោក  ម៉ាណារ៉ា បាន​​​មាន​​​ប្រសាសន៍​​​ថា ​“ វាបាន​​​កើត​​​ឡើង​​​នៅ​​​ចន្លោះ​៤.០០០​​ ឆ្នាំមុន​​​​គ្រិស្តសករាជ និង​​​សតវត្សរ៍ទី​​​១​​​ ដែល​​​ពេល​​​នោះ​​​មនុស្ស​​​បាន​​​សម្ដែង​​​នូវ​​​ការ​​​គោរព និង​​​ដឹងគុណចំពោះ​​​បុព្វការី​​​ជន​​​របស់​​​ខ្លួន​​​ ​​​តាម​រយៈ​ការ​​​​​ធ្វើ​​​​​​បុណ្យ​​​ទាន”។​ លោក​​​បាន​​​បន្ថែម​​​ថា​ពេលដែល​​​ពុទ្ធ​​​សាសនា​​​បាន​​​ហូរ​​​ចូលមក​​​​​​ក្នុង​​​ប្រទេស​​​កម្ពុជា ពិធី​​​បុណ្យតាម​​​បែប​​​បុរាណ​នេះ ​ក៏​​​ត្រូវ​​​បាន​​​​​​កែ​​​ច្នៃ​​​ស្រប​​​តាម​​​ជំនឿបែប​​​ថ្មីវិញ។ លោក​​​បន្ដ​​​ទៀត​​​ថា  “ នោះ​​​ហើយ​​​គឺ​ជា​​​​មូល​​​ហេតុ​​​ដែល​​​ប្រទេស​​​កាន់​ព្រះ​​​ពុទ្ធ​​​​​សាសនា​​​​ដទៃ​​​ទៀត​​​ មិន​​​ប្រារព្ធ​​​ពិធី​​​បុណ្យ​​​នេះ”។

នៅ​​​ឯ​​​វត្ត​​​លង្កា ពិធី​​​បុណ្យ​​​នេះ​​​បាន​​​ចាប់​​​ផ្ដើម​​​ដោយ​​​មាន​​​ព្រះ​​​ចៅ​​​អធិការ​​​វត្ត​​​​​​​ជាអ្នក​​​សូត្រ​​​ធម៌​​​តាម​​​ឧគ្ឃោស​​​នស័ព្ទ​​​​​។ ខណៈ​​​ពេល​​​ដែល​​​ព្រះ​​​សង្ឃ​​​ដទៃ​​​ទៀត​​​សូត្រ​​​តាម​​​ចំណែក​ឯ​ពុទ្ធ​បរិស័ទ បាន​​​លើក​​​ដៃ​​​សំពះ​​​បួង​​​សួង ដោយ​​​បែរ​​​មុខ​​​ទៅ​​​រក​​​ពុទ្ធ​​​បដិមា​​​ពណ៌​​​មាស។

អ្នក​​​ស្រី សេរីផល បាន​​​រៀប​​​ចំ​​​បាយ​​​ដំណើប​​​​ដាក់​​​ក្នុង​​​ចាន ​​​ព្រះ​​​សង្ឃ​​​មួយ​​​អង្គ​​​ពាក់​​​វ៉ែន​​​តា​​​ស៊ុំទឹក​​​មាស​​​ស្ងាប​​​មិន​​​ដាច់ ខណៈ​​​កំពុង​​​គង់​​​ក្នុង​​​ចំណោម​​​ព្រះ​​​សង្ឃ​​​​​​​​​នៅ​​​ជួរ​​​ខាង​​​ក្រោយ​​​​​​ ។ លោក​​​ ប៊ុត ប៊ុន អាយុ​​​៧៤​​​ឆ្នាំ​​​អាចារ្យ​​​​​​វត្ត​​​លង្កា ជាចាស់​​​ទុំ​​​មាន​​​ចំណេះ​​​ដឹង​​​ជ្រៅ​​​ជ្រះ​​​ខាង​​​ពុទ្ធ​​​សាសនា​​​និង​​​ជួយ​​​ព្រះ​​​សង្ឃ​​​រៀប​​​ចំ​​​ពិធី​​​នេះ​​​បាន​​​មាន​​​ប្រសាសន៍ថា “ ខ្ញុំ​​​គឺ​​​ជា​​​ពុទ្ធ​​​សាស​​​និក​​​ម្នាក់ ដូច្នេះ​​​ខ្ញុំ​​​ជឿថា មាន​​​​​​ខ្មោច​​​”។

លោក​​​អាចារ្យ​​​បាន​​​មាន​​​ប្រសាសន៍ថា “ ខ្ញុំ​​​ធ្លាប់​​​បាន​​​ឃើញ​​​ខ្មោច​​​​​​ម្ដង​​​ នៅ​​​ក្នុង​​​វត្ត កាល​​​ពី​​​ខ្ញុំ​​​មាន​​​អាយុ​​​១០​​​ឆ្នាំ។ វាមាន​​​រូប​​​រាង្គ​​​ធំគួរ​​​ឲ្យ​​​ខ្លាច​​​ ប៉ុន្ដែ​​​ពេល​​​ខ្ញុំ​​​ស្រែក​​​ មិត្ត​​​ភក្តិ​​​​​​នាំ​​​គ្នារត់​​​មក​​​ ខ្មោច​​​នោះ​​​ក៏​​​រលាយ​​​បាត់រូប​​​កាយទៅ”។

​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​ខណៈ​​​ពេលដែល​​​​​​ការ​​​បួង​​​សួង​​​លើក​​​ទី២​​​បាន​​​ចាប់​​​ផ្ដើម ពុទ្ធបរិស័ទក៏បាន​​​បែរ​​​មុខ​​​ទៅ​​​រក​​​ព្រះ​​​ចៅ​​​អធិការវត្ត​​​ ដើម្បី​​​សូត្រ​​​ធម៌​​​ព្រមគ្នា​​​ជាមួយលោក​​​អាចារ្យ​​​ ដែល​​​​​​អង្គុយ​​​នៅ​​​ខាង​​​ក្បាល​​​តុ​​​វែងនិង​​​ខណ្ឌចែក​​​ចេញ​​​ជាពីរ​​​ផ្នែក​គឺ​​ម្ខាង​​​ជាព្រះ​​​សង្ឃ និង​​​ម្ខាង​​​ទៀ​​​ត​​​ជា​​​ពុទ្ធ​​​បរិស័ទដែល​​​ស្លៀក​​​សម្លៀក​​​បំពាក់​​​ចម្រុះ​ពណ៌​យ៉ាង​ស្រស់ស្អាត។

ពេល​​​​​​សូត្រ​​​ចប់​​​  គ្រប់​​​គ្នា​​​ក៏​​ឧទ្ទិសហៅ​​​ឈ្មោះ​​​​ដូន​​​តា​​​របស់​​​ខ្លួន​​​​​​តាម​​​ដែលខ្លួន​​​អាច​​​ចាំ​​​បាន។ព្រះតេជគុណចៅ​​​អធិការ​​​ ឈុន ឫទ្ធីសក្ដិ ​​​បាន​មាន​​​សង្ឃដិកា​​​​​ថា “ ​​​អ្នក​​​ត្រូវ​​​តែ​​​ឧទ្ទិស​​​ហៅ​​​ឈ្មោះ​​​ឲ្យ​​​ចំៗ​​​និងឮៗ។ ដោយពន្យល់​​​​​​ថាវា​​​​​​ដូច​​​ជា​​​ពេល​​​អ្នក​​​ផ្ញើ​​​លិខិត​​​មួយ​​​អ៊ីចឹង អ្នក​​​ត្រូវ​​​តែ​​​សរសេរ​​​អសយដ្ឋាន​​​ឲ្យ​​​បាន​​​ច្បាស់​​​ត្រឹម​​​​ត្រូវ​​​ បើ​​​មិន​​​ដូច្នេះ​​​ទេ​​​វា​​​នឹង​​​មិន​​​​​​ទៅ​​​ដល់​​​ដៃ​​​អ្នក​​​ទទួល​​​ទេ”។

បន្ទាប់​​​មក​​​ ក្រោម​​​ការ​​​មើល​​​ខុស​​​ត្រូវ​​​របស់​​​ព្រះសង្ឃ​​​ទាំង​​​អស់​​​ ពុទ្ធបរិស័ទបាន​​​នាំ​​​គ្នា​​​ចេញក្រៅ ទៅកាន់​​​​កន្លែង​​​ ដែល​​​លោក​​​អាចារ្យ​​​បាន​​​​រៀប​​​ចំ​​​កៅ​​​អី​​​ និង​​​ថាស​​​នៅ​​​ព័ទ្ធ​​​ជុំ​​​វិញ​ព្រះវិហារ​​​។ ពុទ្ធបរិស័ទ​​​ក៏​​​បាន​​​ស្រាយ​​​ថង់​​​​​​យ៉ាង​​​ប្រុង​​​ប្រយ័ត្ន​​​យក​​​ផ្លែ​​​ឈើ និង​​​បាយ​​​ដំណើប​​​​​​​​​រៀប​​​ចំ​​​ដាក់​​​ថាស​​​ អុជ​​​ទាន​​​ធូប​​​ថ្វាយ​​​ដល់​​​ព្រលឹង​​ខ្មោចតាម​​​រយៈ​​​ ការដាក់​​​ដុំ​​​បាយ​​​ដំណើប​​​ និង​​​ផ្លែ​​​ឈើ​​​ទៅ​​​ក្នុង​​​ថាសនោះ​​​។

ក្រោយ​​​មក​​​ព្រលឹង​​​របស់ដូន​​​តា​​​​​​ពួក​​​គេ​​​ នឹង​​​មក​​​ទទួល​​​យក​​​​​​អាហារ​​​​​​ពី​​​ថា​ស​​​នោះ​​​ទៅ​​​បរិភោគ។ ព្រះតេជគុណ​​​ ឈុន ឫទ្ធីសក្ដិ បាន​​​មាន​​​សង្ឃដិកា​​​ថា “​​យើង​​​មាន​​​ជំនឿ​​​ថា ព្រលឹង​​​ខ្មោច​​​ទាំង​​​នោះ​​​ខ្លាច​​​ពន្លឺ​​​ព្រះអាទិត្យ​​​ ដូច្នេះ​​​យើង​​​ក៏​​​ប្រារព្ធ​​​ពិធី​​​បោះ​​​បាយបិណ្ឌ​​​នេះ​​​មុន​​​ពេល​​​ព្រះ​​​អាទិត្យ​​​រះ​​​”។ បន្ទាប់​​​ពី​​​ដើរ​​​ដង្ហែរជុំ​​​វិញ​​​ព្រះវិហារ​​​បី​​​ជុំ​​​តាម​​ប្រពៃណី ចំណែកពុទ្ធបរិស័ទ​​​​​​ខ្លះបាន​​​ចេញ​​​ទៅ​​​ទទួល​​ទាន​​​អាហារ​​​ព្រឹក​​​។ អ្នក​​​ខ្លះ​​​ទៀត​​​បាន​​​នៅ​​​បន្ដ​​​បួង​​​សួង ឬក៏​​​បិរច្ចាគ​​​ប្រាក់​​​កាស​​​ទៅ​​​ក្នុង​​​សំពៅ​​​ឈើ​​​​​​​​​ ដែល​​​ពុទ្ធ​​​បរិស័ទមាន​​​ជំនឿថា នឹងនាំ​​​ពួក​​​គេ​​​​​​ និង​​​ព្រលឹង​​​ដូន​​​តា​​​របស់​​​ពួក​​​គេ​​​ទៅ​​​កាន់​​​ជីវិត​​​ដ៏​​​ប្រសើ​​​​​​​​​​​​។

អ្នកស្រី​​​ សេរីផល មាន​​​ប្រសាសន៍​​​ថា ​ជំនឿ​​​ដែល​​​ថា ព្រលឹង​​​អ្នក​​​ស្លាប់​​​បាន​​​ត្រឡប់​​​ម​​​ក​​​ក្នុង​​​អំឡុង​​​ពិធី​​​បោះ​​​បាយ​​​បិណ្ឌ​​​នោះ​​​អាស្រ័យ​​​លើ​​​បុគ្គល​​​នីមួយ​​​ៗ​​​ប៉ុណ្ណោះ​​​។ ដូច​​​ជា​​​ក្មួយ​​​ស្រី​​​ពីរ​​​នាក់​​​រ​​​បស់​​​អ្នក​​​ស្រី​​​​​​អ៊ីចឹង​​​ ពួក​​​គេ​​​អាច​​​សម្រេច​​​ចិត្ត​​ដោយ​​​ខ្លួន​​​ឯង។

អ្នក​​​ស្រី​​​ សេរីផល បាន​​​មាន​​​ប្រសាសន៍​​​ថា “ ខ្ញុំ​​​បាន​​​នាំ​​​ពួក​​​គេ​​​មក​​​ចូល​​​រួម​​​ពិធី​​​នេះ​​​ តែ​​​ខ្ញុំ​​​មិន​​​បង្ខំ​​​ឲ្យ​​​ពួក​​​គេ​​​ជឿ​​​នោះ​​​ទេ​​​”។ អ្នក​​​ស្រី​​​​​​​មាន​​​ប្រសាសន៍​​​មុន​​​ពេល​​​ត្រឡប់​​​ទៅ​​​បួង​​​សួង​​​វិញ​​​ថា “ ពួក​​​គេ​​​អាច​​​ជ្រើស​​​រើស​​​អ្វី​​​ដែល​​​ពួក​​​គេ​​​ចង់​​​ជឿ​​​ មិន​​​ថា​​​ជា​​​សាសនា​​​ព្រះពុទ្ធ​​​សាសនា​​​គ្រឹស្ដ​​​ ឬ​​​សាសនា​​​អុីស្លាម​​​នោះ​​​ទ”៕

(រាយការណ៍​​​បន្ថែម​​​ដោយ គុច ណារ៉េន)

ប្រែសម្រួល​​​ដោយ តែម សុខុម និង​​ ហម សុផាណ្ណា

 

 

© 2024, ខេមបូឌា ដេលី. All rights reserved. No part of this article may be reproduced in print, electronically, broadcast, rewritten or redistributed without written permission.

អត្ថបទទាក់ទង

អត្ថបទអានច្រើន

សេចក្ដីរាយការណ៍ពិសេស