29 C
Phnom Penh

សាក្សី​​នៅ​សាលាក្ដី​រៀប​រាប់​ថា​ ​គេ​សម្លាប់​មនុស្ស​ពេញ​វ័យ​ និង​កុមារ​​ រួច​ហើយ​បោះ​​ចូល​ក្នុង​រណ្តៅ

ដោយ ឌឹ ខេមបូឌា ដេលី

បទវិភាគ

លោក លេវ ឡែម នៅចង​ចាំ​មនុស្ស​ប្រុស​ ស្រី និង​កុមារ​ដែល​កំពុង​ជាប់​ចំណង​។ គាត់​គឺ​ជាអ្នក​នាំ​ពួកគេ​ទៅ​កាន់​រណ្តៅ​ទើប​តែ​ជីក​ថ្មីៗ​ ដែល​រូប​គាត់​ជឿថា ពួកគេ​ត្រូវ​បាន​វាយ​សម្លាប់​នឹង​អន្លូង​ដែក​ និង​គល់​ឫស្សី​។

បុរស​អាយុ​៥៨​ឆ្នាំរូប​នេះ​ បាន​និយាយ​ប្រាប់​​សាលា​ក្ដី​ឧក្រិដ្ឋកម្ម​​សង្គ្រាម​ខ្មែរ​ក្រហម​ថា ពួក​គេ​​ត្រូវ​បាន​គេ​​យក​​ទៅ​​សម្លាប់​​ស្ងាត់​ៗ​។​
លោក​ លេវ ឡែម បាន​និយាយ​រៀប​រាប់​ថា អ្នក​ទោស​ទាំង​នេះ​ត្រូវ​បាន​គេ​កុហក​ថា ពួក​គេ​​ត្រូវ​ទៅ​ជួប​មេ​ដឹក​នាំ​ខ្មែរ​ក្រហម​ ឬ​អង្គការ​ ដែល​នឹង​ឲ្យ​អាហារ​​ពួក​គេ​ទទួល​ទាន​ ហើយ​ពួក​គេ​យល់​ព្រម​ឲ្យ​គេ​ចង​ដៃ​ និង​បិទ​មុខ​។

គាត់​ជា​សមាជិក​មួយ​រូប​​ក្នុង​ក្រុម​កង​ចល័ត​​​របស់​ខ្មែរ​ក្រហម​ នៅ​ស្រុក​កំពង់​ត្រឡាច​​​លើ​ ខេត្ត​កំពង់​ឆ្នាំង​។ គាត់​បាន​និយាយថា ការ​ងារ​មួយ​ក្នុង​ចំណោម​ការ​ងារ​របស់​គាត់​​គឺ​ ឡើង​ត្នោត​។ គាត់​ក៏​បាន​និយាយ​ប្រាប់​តុលាការ​ផង​ដែរ​ថា រូប​គាត់​បាន​ពិនិត្យ​មើល​ប្រវត្តិ​រូប​របស់​​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​បាន​​ជម្លៀស​​ចេញ​ពី​រាជធានី​ភ្នំពេញ ​មុន​ពេល​គាត់​ផ្លាស់​ប្ដូរ​ប្រធាន​​​បទ​សក្ខីកម្ម​របស់​គាត់​ ហើយ​និយាយ​ថា គាត់​មាន​ការ​ងារ​ធ្វើ​ផ្សេង​ទៀត​ទៅ​វិញ​។

លោក លេវ ឡែម បាន​និយាយ​រៀប​រាប់​ពី​របៀប​ដែល​គាត់​បាន​ឃើញ​ជន​ជម្លៀស​​ចេញ​ពី​​ទីក្រុង​ចូល​មក​តំបន់​របស់​គាត់​​កាល​ពី​ឆ្នាំ​១៩៧៥​ ភាគ​ច្រើន​មក​ពី​ខេត្ត​កំពង់​ឆ្នាំង​ ច្រើន​​ជាង​មក​ពី​​ទី​ក្រុង​​ភ្នំពេញ​។ គាត់​បន្ត​​ថា “ ប្រជា​ពល​រដ្ឋ​ប្រហែល​​​២០០​គ្រួសារ​។ ខ្លះ​នៅ​រស់​ ហើយ​ខ្លះ​ទៀត​បាត់​ខ្លួន​”។

“ ​អ្នក​ថ្មី​” ឬ​ “ អ្នក​​១៧​មេសា​” តាម​ការ​ហៅ​​របស់​ខ្មែរ​ក្រហម​ ដោយ​ផ្អែក​លើ​ការ​ជម្លៀស​ចេញ​ពី​ទីក្រុង​នៅ​ឆ្នាំ​​១៩៧៥ ​​ត្រូវ​បាន​គេ​ឲ្យ​សរសេរ​ប្រវត្តិ​រូប​លម្អិត​។ ខ្លឹម​សារ​នៅ​ក្នុង​ប្រវត្តិ​រូប​ទាំង​នេះ​កំណត់​នូវ​ជោគ​វាសនា​របស់​ប្រជាពល​រដ្ឋ​​។ នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​កំពង់​ឆ្នាំង​​ ប្រជា​ពល​រដ្ឋ​ខ្លះ​​បាន​ជួប​វាសនា​របស់​ខ្លួន​នៅ​បាត​រណ្ដៅ​។

គាត់​បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា ដំណើរ​ការ​នៃ​ការ​ត្រួត​​ពិនិត្យ​ជា​ប្រព័ន្ធ​នៅ​ក្នុង​តំបន់​នេះ​បាន​ចាប់​ផ្ដើម​កាល​ពី​ខែ​មិថុនា​ ឆ្នាំ​១៩៧៥។ អ្នក​ណា​ដែល​មាន​ប្រវត្តិ​ធ្វើ​ស្រែ​ ឬ​ជា​កសិករ​​ត្រូវ​ទុក​ដោយ​​ឡែក​។

គាត់​បាន​និយាយ​ថា “ ប្រជា​ពល​រដ្ឋ​ផ្សេង​ទៀត​ត្រូវ​​ដាក់​ចូល​ទៅ​ក្រុម​ផ្សេង​ទៀត​។ ក្រោយ​មក​ប្រជា​ពល​រដ្ឋ​នៅ​ក្រុម​នោះ​បាន​បាត់​ខ្លួន​។ ពួក​គេ​ត្រូវ​បាន​កម្ទេច​ចោល​”។ ការ​ជាប់​ពាក់​ព័ន្ធ​របស់​គាត់​ក្នុង​ដំណើរ​ការ​ត្រួត​ពិនិត្យ​នេះ​ គឺ​ដើម្បី​បែង​ចែក​អ្នក​ដែល​គេ​មាន​បំណង​សម្លាប់​ទៅ​ “ ​កន្លែង​មួយ​ដែល​ឈ្លប​ស្រុក​នៅ​រង់​ចាំ​​ទី​នោះ​រួច​ជា​ស្រេច​” ប៉ុន្តែ​លោក​ លេវ ឡែម អះអាង​ថា បន្ទាប់​មក​រូប​​គាត់​ចេញ​ពី​ទី​នោះ​ហើយ​តាម​ពិត​ទៅ​គាត់​មិន​អាច​ទ្រាំ​មើល​ការ​សម្លាប់​នោះ​បាន​ទេ។

គាត់​​និយាយ​ថា ខ្ញុំ​មិន​បាន​ដឹង​ថា​តើ​ពួក​គេ​ត្រូវ​បាន​សម្លាប់​បែប​ណា​នោះ​ទេ​។ បន្ទាប់​មក​​ទៀត​ខ្ញុំ​បាន​ឮ​ថា​ ​គេ​​ប្រើ​ព្រនង់​ ឬក៏​កាំ​រទេះ​​ ដើម្បី​សម្លាប់​ប្រជា​ពល​រដ្ឋ​ទាំង​នោះ​។ ពួក​គេ​មិន​ប្រើ​គ្រាប់​កាំភ្លើង​ដើម្បី​បាញ់​អ្នក​​ទាំង​នោះ​​​ទេ​ ពី​ព្រោះ​វា​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​បែក​ការ​សម្ងាត់​របស់​ពួក​គេ​។ ពួក​គេ​ប្រើ​ព្រនង់ ឬក៏​គល់​ឫស្សី​ ដើម្បី​​វាយ​​មនុស្ស​​។ មនុស្ស​ផ្សេង​ទៀត​បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា ខ្ញុំ​មិន​បាន​ឃើញ​វា​ផ្ទាល់​ទេ​”។

ប៉ុន្តែ​នេះ​គឺ​ជា​ចំណុច​មិន​ស្រប​គ្នា​សម្រាប់​លោក វិក​ទ័រ​ កូប៉េ (Victor Koppe) មេ​ធាវី​ការ​ពារ​​ នួន ជា ចុង​​ចោទ​សម្រាប់​រឿង​ក្ដី​ឧក្រិដ្ឋ​កម្ម​សង្គ្រាម​ ដែល​​បាន​សួរ​សាក្សី​រូប​នេះ​ថា ​តើ​ហេតុ​ការណ៍​ទាំង​អស់​នេះ​​មិន​មែន​​​ជា​ការ​​ស្រមើ​ស្រមៃ​ [របស់​គាត់​] ឬ?”។ លោក ​កូប៉េ ​ថ្លែង​ថា “ ខ្ញុំ​​អាច​​ប្រាប់​​លោក​​​ថា​ គ្មាន​ការ​សម្លាប់ទេ​ ហើយ​​លោកក៏​មិន​មែន​ជា​សាក្សី​មួយ​រូប​ដែល​បាន​ឃើញ​ពួក​គេ​នៅ​រយៈ​ពេល​ប៉ុន្មាន​​សប្ដាហ៍​ក្រោយ​ថ្ងៃ​ទី​១៧ ខែ​មេសា ឆ្នាំ១៩៧៥​នោះ​ដែរ”។
ប្រែសម្រួល​ដោយ ហួង កុកទៀន

© 2022, ខេមបូឌា ដេលី. All rights reserved. No part of this article may be reproduced in print, electronically, broadcast, rewritten or redistributed without written permission.

អត្ថបទទាក់ទង

អត្ថបទអានច្រើន

សេចក្ដីរាយការណ៍ពិសេស