34 C
Phnom Penh

គម្រោង​បណ្តុះបណ្តាលកសិកម្ម​​​ធ្វើ​ឲ្យ​កសិករ​រក​​កម្រៃ​​បានច្រើន

ដោយ ឌឹ ខេមបូឌា ដេលី

បទវិភាគ

ស្រុកបាទី, ខេត្ត​តាកែវ-នៅ​សាលា​កសិ​កម្ម​នៅទីនេះ​កាលពី​សប្តាហ៍មុន សិក្ខា​កាម​ផ្នែក​កសិកម្ម​ក្រីក្រ​ចំនួន​១៥០នាក់​បាន​ប្រមូលផ្តុំគ្នា​ធ្វើ​ពិធី​​បញ្ចប់​វគ្គ​បណ្តុះ​បណ្តាល​របស់​ខ្លួន​ដែល​មាន​រយៈពេល​ពីរខែ​។

cam-photo-ag-sh-e1376275649186

ឥឡូវនេះ​ គ្រូបណ្តុះ​បណ្តាល​ក្រុម​ថ្មីនេះ​នឹង​បង្រៀនអំពីជំនាញ​​ដែលខ្លួន​ទើប​​ទទួល​បាន​ថ្មី​​ដើម្បី​ជួយ​ប្រែក្លាយ​គ្រួសារ​កសិករ​​​ដែល​ក្រី​ក្រ​បំផុត​​នៅតាម​​​ទី​​​ជនបទ​ពី​កសិករ​ដែល​ធ្វើ​ស្រែ​ចម្ការ​សម្រាប់​តែ​ចិញ្ចឹម​គ្រួសារ​​​របស់​​​ខ្លួន​​​​នោះ​ ឲ្យ​ទៅ​ជា​ការ​ធ្វើ​កសិ​ពាណិ​ជ្ជ​​​កម្ម​ប្រកប​ដោយ​​​ជោគ​ជ័យវិញ។

គ្រូ​បណ្ដុះ​បណ្ដាល​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​គ្រូ​បណ្តុះ​បណ្តាលថ្មី​ឈ្មោះ​ នៅ​ កេត អាយុ ៥៥​ឆ្នាំ​ ជា​កសិករ​មកពីខេត្ត​តាកែវ ដែល​​មាន​ដីស្រែ​តែមួយ​ហិក​តា​ប៉ុណ្ណោះ។ រហូត​មក​ដល់​ពេល​នេះគាត់អាច​ធ្វើស្រែ​ និង​ដាំ​បន្លែបង្កា​រ​បាន​គ្រប់​គ្រាន់​សម្រាប់​​ចិញ្ចឹម​​គ្រួសារ​របស់​គាត់ ហើយ​ដោះដូរ​ជាមួយ​នឹង​ទំនិញ​ផ្សេងៗទៀត​នៅក្នុង​ភូមិ​របស់​គាត់​។

ប៉ុន្តែ​គាត់ស្វែង​រក​ជីវិត​ឲ្យ​កាន់​តែ​ប្រសើរ​ថែមទៀត​ ហើយ​និយាយថា ដើម្បី​ធ្វើឲ្យ​សហគមន៍ជន​បទ​សម្រេច​បាន​នូវ​​ការ​ពិត​​​បែប​នេះ​ សហគមន៍​នេះ​ត្រូវការ​កា​រ​បណ្តុះ​បណ្តាល​ជា​មូលដ្ឋាន​ពី​របៀប​ធ្វើ​កសិកម្ម​លើ​ដីស្រែ​របស់​ខ្លួន​ឲ្យ​បាន​ត្រឹម​ត្រូវ​។

គាត់​បាន​និយាយថា “យើង​ចាំបាច់​ត្រូវ​​រៀន​នូវវិធី​សាមញ្ញៗដូច​ជា​នៅ​ពេល​យើង​ព្រោះ​ស្រូវច្រើន​នៅក្នុង​ស្រែ​តែមួយ​ នោះ​វា​ខ្ជះខ្ជាយ​គ្រាប់​ពូជ​ច្រើន​ណាស់ ឬរៀន​ពី​របៀប​​ជ្រើស​រើស​ដី​ណា​ដែល​ល្អ​បំផុត​ ឬ​​ជី​ប្រភេទណាដែល​ត្រូវ​ប្រើ​ ហើយ​ជួន​កាល​យើង​​ប្រើ​ថ្នាំ​សម្លាប់​សត្វល្អិត​ច្រើន​ពេក”​ដោយ​គាត់​ពន្យល់ថា គាត់​ចង់​ប្រើ​ប្រាស់​ការ​បណ្តុះ​បណ្តាល​​នា​ពេល​បច្ចុប្បន្ន​របស់​គាត់​ដើម្បី​ជួយ​ធ្វើឲ្យ​ការ​ធ្វើ​កសិកម្ម​តាម​ប្រពៃ​ណីរ​កាន់​តែ​ទំនើបនៅក្នុង​ឃុំ​របស់​គាត់​។

កសិកម្ម​នៅ​តែ​ជា​ប្រភពការ​ងារ​ដ៏សំខាន់​សម្រាប់​ប្រជា​ពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​ ដោយ​ប្រហែល​៨០ភាគរយ​នៃ​ប្រជា​ពលខ្មែរ​រស់នៅ​ក្នុង​តំបន់​ជន​បទ​នៅឡើយ។ ប៉ុន្តែ​ខណៈ​ដែល​ប្រទេស​កម្ពុជា​យើង​មានការថយ​ចុះ​ដ៏គួរ​ឲ្យ​កត​់សម្គាល់នូវចំនួន​ប្រជា​ពលរដ្ឋ​ ដែល​រស់​នៅ​ក្រោម​បន្ទាត់​​នៃភាព​ក្រីក្រ​នោះ ឱកាស​ថ្មី​​​មើល​រំលង​​​​ប្រជា​​ពលរដ្ឋ​រស់​នៅតាម​ជនបទ​ ហើយ​​ការ​​រកប្រាក់​ចំណូល​​ភាគ​ច្រើន​មាន​តែ​នៅ​ក្នុង​សហគមន៍​រស់​នៅ​ក្នុងក្រុង​។

កម្មវិធី​បណ្ដុះ​បណ្ដាល​នៅ​សាលា​កសិ​កម្ម​ក្នុង​ស្រុក​បាទី គឺ​ជា​ដំណាក់​កាល​ដំបូង​របស់​គម្រោង​អភិវឌ្ឍន៍​កសិកម្ម​ និង​ការ​ពង្រឹង​សេដ្ឋកិច្ច​ (PADEE)​ ជា​គំនិត​ផ្ដួច​ផ្ដើម​ថ្មី​មួយ​របស់​មូលនិធិអន្ត​រជាត​ិ​សម្រាប់​​អភិវឌ្ឍន៍​កសិកម្ម (IFAD) ក្រសួង​កសិកម្ម​រុក្ខាប្រមាញ់ និង​នេសាទ​ អង្គការ​ស្បៀង​អាហារ​ និង​កសិ​កម្ម​របស់​អង្គការ​សហ​ប្រជា​ជាតិ​ និង​ដៃ​គូ​ដទៃ​ទៀត​។

គោល​បំណង​របស់​វគ្គ​បណ្ដុះ​បណ្ដាល​នេះ​ គឺ​ដើម្បី​ធ្វើ​ឲ្យ​គ្រួសារ​ក្រីក្រ​បំផុត​នៅ​តំបន់​ជន​បទ​រួច​ផុត​ពី​ភាព​ក្រីក្រ​តាម​រយៈ​ការ​បង្កើន​ផលិត​ភាព​ និង​ការ​​ដាំ​ដំណាំ​ផ្សេងៗ​តាម​ដែល​ពួក​គាត់​អាច​ធ្វើ​បាន​ ដូច​ជា​ ការ​ធ្វើ​ស្រែ ការ​ដំា​បន្លែ​បង្ការ​ ការ​នេសាទ​ និង​ការ​ចិញ្ចឹម​សត្វ​ជា​ដើម​ ហើយ​ប្រសិន​បើ​ពួក​គាត់​មិន​មាន​ដី​សម្រាប់​ធ្វើ​កសិកម្ម​ទេ​នោះ​ បង្រៀន​​ពួក​គាត់​ពី​វិធី​ត្បាញ​រវៃ​ សិប្បកម្ម​ ឬ​កែច្នៃ​អាហារ​ជា​ដើម​។

ក្រោម​ផ្ទៃ​មេឃ​ស្រទុំ គ្រូ​បណ្ដុះ​បណ្ដាល​ នៅ​វគ្គ​បណ្ដុះបណ្ដាល​ស្ដី​ពី​ការ​កសាង​គោល​បំណង​នេះ​បាន​សម្ដែង​សុទិដ្ឋិ​និយម​អំពី​សក្ដានុពល​របស់​គម្រោង​នេះ​ នៅ​ពេល​​ពួក​គាត់​បាន​បង្ហាញ​នូវ​បច្ចេក​ទេស​មួយ​ចំនួន​ ដែល​ពួក​គាត់​បាន​រៀន​អំ​​ពី​ការ​អនុវត្ត​​វិធី​ធ្វើ​ស្រែ​ចម្ការ​ និង​ដំា​បន្លែ​បង្ការ នៅ​​សាលា​​។

គូ​បណ្ដុះ​បណ្ដាល​មួយ​ក្រុម​ថ្មី​ បាន​ធ្វើ​តេស្ត​តាម​រយៈ​ការ​​​ប្រើ​ប្រាស់​ភ្លើង​អគ្គិសនី ដោយ​ប្រើប្រាស់​អាគុយ ដើម្បី​វាយ​តម្លៃ​ពី​​​ចរន្ត​ទឹក​ដែល​ហូរ​កាត់​ដី​ប្រភេទ​ផ្សេងៗ​ ជា​​វិធី​ដ៏​រហ័ស​ សាមញ្ញ​ ហើយ​ចំណាយ​ប្រាក់​កាស​តិច​សម្រាប់​​ប្រជា​កសិករ​​ពិនិត្យ​មើល​​គុណភាព​ដី និង​លទ្ធភាព​របស់​ខ្លួន​ក្នុង​ការ​ដាក់ជី​។

លោក​ គឹម​ ធារ៉ូ អាយុ​២៣​ឆ្នាំ​ ជា​និស្សិត​ទើបបញ្ចប់​ការ​សិក្សា​ពី​សាកល​វិទ្យាល័យ​ភូមិន្ទ​កសិកម្ម​ ដែល​បានជួយ​បណ្ដុះ​បណ្ដាល​កសិករ​នោះ​ បាន​លើក​​ស្ពៃ​ក្ដោប​ ដែល​មាន​ស្លឹក​ដង្កូវ​ស៊ី​មក​បង្ហាញ​ពី​ការ​ខូច​ខាត​ ដោយ​សារ​សត្វ​ល្អិត​ចង្រៃ​ ប្រសិន​បើ​​យើង​ថែទាំ​មិន​បាន​ដិតដល់​ទេនោះ។

លោក​បាន​និយាយ​ថា “បញ្ហា​ចម្បង​​ ក្នុង​ការ​ដាំ​​ស្ពៃ​ក្ដោប​គឺសត្វ​ល្អិតចង្រៃ។វា​ជា​ការ​លំបាក​សម្រាប់​កសិករ​ក្នុង​ការ​កម្ចាត់​វា​ណាស់​ បើ​ទោះ​ជា​ពួក​គាត់​ប្រើប្រាស់​ថ្នាំ​សម្លាប់​សត្វ​ល្អិត​ ព្យាយាម​បាញ់​សម្លាប់​យ៉ាងណាក៏​ដោយ”។

លោក​បាន​បន្ថែម​ថា ការ​ដាំ​ស្លឹកគ្រៃ​ព័ទ្ធ​ជុំ​វិញ​ស្ពៃ​ក្ដោប​ ធ្វើ​ឲ្យ​ស្ពៃក្ដោ​ប​ទាំង​នោះ​ទទួល​បាន​ពន្លឺ​គ្រប់គ្រាន់​ ហើយ​ការ​​ស្រោច​ទឹក​នៅ​ពេល​ព្រឹក​ព្រលឹម​ គឺដើម្បី​កម្ចាត់​សត្វ​ល្អិត​ចង្រៃ​ ជា​វិធី​កាន់តែមាន​ប្រសិទ្ធ​ភាព​ក្នុង​ការ​កម្ចាត់​សត្វ​ល្អិត​។

ការ​បណ្ដុះ​បណ្ដាល​ប្រជាពលរដ្ឋ​ ឲ្យ​ចេះជួយ​ដល់កសិករ​ក្រី​ក្រ​​បង្កើន​ទិន្នផល​​ដំណាំ​របស់​ខ្លួន​ គឺ​​ជា​គោល​បំណង​មួយ​ក្នុង​ចំណោម​គោល​បំណង​រយៈ​ពេល​វែង​របស់​គម្រោង​ PADEE ដើម្បី​ពង្រឹង​​គ្រួសារ​​ ដែល​មាន​កម្រិត​សេដ្ឋកិច្ច​សង្គម​នៅ​ទាប​។

គម្រោង​នេះ​ក៏​មាន​គម្រោង​ផ្ដល់​ការ​បណ្ដុះ​បណ្ដាល​ដល់​កសិករ​ ដែល​មាន​ការ​លំបាក​​រក​ទុនតាមរយៈ​មូលនិធិ​របស់​អង្គការ​​ ហើយ​អប់រំ​ពួក​គាត់​ពី​ការ​គ្រប់គ្រង​​កសិកម្ម​ និង​ពាណិជ្ជ​កម្ម​ជា​ដើម។ គ្រួសារ​ដែល​រស់​នៅ​តាម​តំបន់​ជន​បទ​​ដែល​​ជា​គោល​ដៅ​របស់​អង្គការ​ PADEE នោះ​​គឺ​ភាគច្រើន​​ក្រីក្រ​បំផុត​ មិន​អាច​មាន​លទ្ធភាព​ខ្ចី​ប្រាក់​ពី​គ្រឹះស្ថាន​មីក្រូ​ហិរញ្ញ​វត្ថុ​ខ្នាត​ត​ូច​​ ប៉ុន្តែ​ជា​កម្ចី​ ដែល​មាន​ការ​ប្រាក់​ខ្ពស់​ ត្រូវបាន​​សរសើរ​ពី​ធនាគារ​អភិវឌ្ឍន៍​នានា​ថា ជា​ដំណោះ​ស្រាយ​ចំពោះ​ភាព​ក្រីក្រ​នៅ​តាម​​ជន​បទ​ ។

ជួន​កាល​គ្រួសារ​ទាំងនោះ​មិន​មាន​លទ្ធ​ភាព​​ខ្ចីប្រាក់​នេះ​ទេ​ ពីព្រោះពួក​គាត់​មាន​ចំណេះ​ដឹង​តិច​តួច​ ហើយ​មិន​អាច​បំពេញ​​បែបបទ​ក្នុង​ការ​បើក​គណនី​ធនា​គារ​បាន​។​ ប៉ុន្តែ​ក្នុង​ករណី​ភាគ​ច្រើន​ ពួកគាត់​​គ្មាន​ទាំង​​ដីផង​​ ហើយ​​នៅ​ពេល​​ពួក​គាត់​ខ្លះ​មាន​ដី​ដែរ តែ​ពួក​គាត់​មិន​មាន​ប័ណ្ណ​កម្ម​សិទ្ធិ​​សម្រាប់​​ដាក់​បញ្ចាំ​​ក្នុង​ការ​ខ្ចី​ប្រាក់​នោះឡើយ​។

លោក​ ខាលីដ អែល​ ហារីហ្ស៊ី (Khalid El Harizi)​​​​អ្នក​គ្រប់​គ្រង​កម្មវិធី​ប្រចាំ​ប្រទេស​របស់​អង្គការ​ IFAD បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា  “សម្រាប់​កសិករ​ដែល​មាន​ដី​ទំហំ​ពីរ​បី​ហិកតា ហើយពឹង​ផ្អែក​តែ​លើ​ការ​ធ្វើ​កសិកម្មនោះ ការ​​ងើប​ឲ្យ​ផុត​ពី​ភាព​ក្រីក្រ​វាជាការ​លំបាក​ខ្លាំង​​ណាស់​ ដូច្នេះ​​ការ​ផ្ដល់​វិធី​ជួយ​ឲ្យ​ពួក​គាត់​រក​ទុន​ខាង​ហិរញ្ញ​វត្ថុនោះ ជាការ​​សំខាន់​ណាស”។

ដើម្បី​កំណត់​ពី​គ្រួសារ ដែល​ក្រីក្រ​បំផុត​នោះ​ អង្គការ​ PADEE បាន​ធ្វើ “ ការ​ចាត់​ចំណាត់​ថ្នាក់​ប្រាក់​ចំណូល” ដែល​ក្នុង​នោះ ​ឃុំ​ទាំង​មូល​ត្រូវ​មាន​ការ​ព្រម​ព្រៀង​គ្នា​ ដើម្បី​កំណត់​ពី​គ្រួសារ​មាន​ចំណូលទាប​ចំនួន​៥០​គ្រួសារ​នៅ​ក្នុង​​២៤៦​ឃុំ​ក្នុង​៣៦​ស្រុក​​ក្នុង​ខេត្ត​កំពត​ កណ្ដាល​  ព្រៃវែង​  ស្វាយ​រៀង​  និង​ខេត្ត​តាកែវ សរុបប្រហែល​​​៥០.០០០គ្រួសារ​។

បន្ទាប់​មក​ក្រុម​នីមួយៗ​ នឹង​ទទួល​បាន​ឥណទាន​ឥត​សំណង​ចំនួន​៤.០០០​ដុល្លារ​ក្នុង​មួយ​ឆ្នាំ​សម្រាប់​រយៈ​ពេល​បី​ឆ្នាំ ឬ​ប្រហែល​៨០​ដុល្លារ​សម្រាប់​សមាជិក​ក្រុម​នីមួយៗក្នុង​មួយ​ឆ្នាំ​ៗ ដើម្បី​បើក​​គណនី​រួម​ ដែល​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​កសិករ​ទាំង​នោះ​អាច​មាន​ទុន​ ដើម្បី​ទិញ​ផលិត​ផល​ សម្ភារ​ ឬ​ប្រើប្រាស់​ជា​ប្រាក់​​តម្កល់​សម្រាប់កម្ចីពី​មីក្រូហិរញ្ញវត្ថុ​។គេ​រំពឹង​ថា សមាជិក​ទាំង​នោះ​នឹង​ជួយ​គ្រប់​គ្រង​ប្រាក់​ទាំង​នេះ​ ដែល​ខ្ចី​ពី​មីក្រូ​ហិរញ្ញវត្ថុ ហើយ​សង​​ទៅ​មីក្រូហិរញ្ញវត្ថុនោះវិញ​ក្នុង​ការ​ប្រាក់​ទាប​។

លោក​ អែល ហារីហ្ស៊ី បាន​មាន​ប្រសា​សន៍ថា “គោល​បំណង​គឺ​ថា សហ​គមន៍​ទាំង​នេះ​នឹង​ក្លាយ​ជា​សហករណ៍​ឥណទាន ហើយ​ទី​បំផុត​អាច​ក្លាយ​ជា​អតិថិជន​របស់​គ្រឹះស្ថាន​មីក្រូហិរញ្ញ​វត្ថុ ហើយ​បន្ទាប់​មក​អាច​ក្លាយ​ជា​អតិថិជន​របស់​ធនាគារ​នានា​ទៀត​ផង​”។

ដើម្បី​ឈាន​ដល់ចំណុច​នេះ​ គ្រួសារ​ទាំង​នោះ​នឹង​ទទួល​បាន​ការ​ណែនាំ​រយៈ​ពេល​ប្រាំ​ឆ្នាំឯណោះ​។ លោក​បាន​មាន​ប្រសា​សន៍​ថា “កសិករ​ភាគ​ច្រើន​មាន​ចំណេះ​ដឹង​តិច​តួច​ ដូច្នេះ​​យើង​រំពឹង​ថា ពួក​គាត់​ទាំង​អស់​គ្នា​មិន​អាច​ក្លាយ​ជា​គណ​នេយ្យករ​បាន​ទេ​ យើង​ត្រូវ​ការ​អ្នក​ផ្ដល់​សេវា​កម្ម​ដ៏​ជោគ​ជ័យ​ក្នុង​ការ​ជួយ​ដល់​ក្រុម​​នេះបង្រៀនអំពី​​ជំនាញ​ចំាបាច់​”។

លោក​បាន​បន្ថែម​ថា ក្រុម​គណនេយ្យ​ករ​ចល័ត​ ដែល​បាន​ទទួល​ការ​បណ្ដុះ​បណ្ដាល​ត្រឹមត្រូវ នឹង​ធ្វើ​ដំណើរតាម​ឃុំ​នានា​នៅ​ថ្ងៃ​ធ្វើ​ការ​របស់​ធនាគារ​ ដើម្បី​ឃ្លាំ​មើល​សកម្ម​ភាព​ហិរញ្ញវត្ថុ​របស់​ក្រុម​ទាំង​នេះ​។ ការ​សិក្សា​ថ្មី​ៗ​នេះ​បាន​រក​ឃើញ​បញ្ហា​មួយចំនួន​ពាក់ព័ន្ធ​ឥណទាន​ខ្នាត​តូច ​ហើយ​បាន​លើក​ឡើង​ថា វា​មិន​មែន​ជា​គំរូ​នៃ​ការ​កាត់បន្ថយ​ភាព​ក្រីក្រ​ប្រកប​ដោយ​និរន្តរ​ភាព ទេ ដោយសារ​នៅ​មាន​គម្លាត​រវាង​ការ​ប្រើ​ប្រាស់​កម្ចី​ខ្នាត​តូច​ដែល​ខ្លួន​មាន​បំណង​ខ្ចី និង​ការ​ប្រើប្រាស់​កម្ចី​ខ្នាត​តូច​ពិត​ប្រាកដ។

ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ​ គ្រួសារ​ ដែល​ខ្ចី​ប្រាក់​ពី​មូល​និធិរបស់​អង្គការ​ PADEE ត្រូវ​តែ​បញ្ចប់​ដំណាក់​កាលនីមួយៗ​នៃ​វគ្គ​បណ្ដុះ​បណ្ដាល​ ដើម្បី​បង្ហាញ​ថា ពួក​គាត់​ទទួល​បាន​ជំនាញ​ និងការ​ប្ដេជ្ញាចិត្តត្រឹម​ត្រូវ​ ដើម្បី​ធ្វើ​ឲ្យ​ពួក​គាត់មានលទ្ធភាព​ធ្វើ​ជំនួញ​របស់​ខ្លួន​ ដោយ​ទទួល​បាន​ប្រាក់​កម្រៃ​ខ្ពស់​។

លោក​ លាន ថុន​ អាយុ​៤៦​ឆ្នាំ​ជា​កសិករ​មក​ពី​ខេត្ត​តាកែវ​ ដែល​មាន​ដី​ស្រែ​ទំហំ​១​ហិកតា​នោះ​​បាន​និយាយ​ថា ស្ថាន​ភាព​គ្រួសារ​របស់​គាត់​កាន់​តែ​ដុនដាប​ទៅ​ៗ​នៅ​ពេល​ដែល​ពួក​គាត់​ខ្ចី​ប្រាក់​ពី​គ្រឹះ​ស្ថាន​ហិរញ្ញវត្ថុ ដើម្បី​ទិញ​ផលិតផល​បន្ថែម​ ដោយ​សង្ឃឹម​ថា ពួក​គាត់​នឹង​អាច​ធ្វើ​ស្រែ​ និង​ដំា​បន្លែ​បង្ការ​បាន​គ្រប់​គ្រាន់​សម្រាប់​​លក់​។

គាត់​បាន​និយាយ​ថា “យើង​បាន​ទទួល​កម្ចី​ខ្នាត​តូច​ ហើយ​កាន់​តែ​ជំពាក់​បំណុល​ទៅ​ៗ ពីព្រោះ​ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា តើ​ត្រូវ​គ្រប់​គ្រង​​ដី​របស់​ខ្ញុំ​ដូចម្ដេចឡើយ ប៉ុន្តែ​ឥឡូវ​នេះ​ខ្ញុំ​អាច​អនុវត្ត​នូវ​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​រៀន​ជាមួយ​គ្រូ​របស់​ខ្ញុំ​ ដូច​ជា​វិធី​ដ៏​ប្រសើរ​បំផុត​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ស្រែ​ និង​​ដំា​បន្លែ​បង្ការ​ ចិញ្ចឹម​សត្វ​  ដែល​ខ្ញុំ​មិនបាន​ដឹង​ទាល់តែ​សោះ​”។

លោក រ៉ាហ្វ ហូដមែន (Ralph Houtman) មន្ត្រី​ផ្នែក​ទីផ្សារ​និង​ហិរញ្ញវត្ថុ​ជន​បទ​ប្រចាំ​តំបន់​របស់​អង្គការ​ស្បៀង​អាហារ​​ និង​កសិកម្ម​បាន​ថ្លែង​ថា “ការ​ខ្វះ​ដើម​ទុន​ គឺ​គ្រាន់​តែ​ជា​ឧបសគ្គ​មួយ​ប៉ុណ្ណោះ​ចំពោះ​ការ​អភិវឌ្ឍ​វិស័យ​កសិកម្ម​នៅ​ប្រទេស​កម្ពុជា”។ លោក​បាន​ថ្លែង​ថា “ការ​ផ្ដល់​ចំណេះ​ដឹង​ដល់​កសិករ​តាម​រយៈ​ការ​បណ្ដុះ​បណ្ដាល​ពួក​គាត់​ឲ្យ​ចេះ​ប្រើប្រាស់​បច្ចេក​វិទ្យា​ថ្មី​ៗ​ ការ​​ជួយ​ពួកគាត់​​រក​​និង​​ប្រើ​ប្រាស់​ប្រភេទ​គ្រាប់​ពូជ​​ថ្មីៗ​ និង​ជួយ​ឲ្យ​ពួក​គាត់​ចេះ​វាយ​តម្លៃ​​ពី​ទីផ្សារ​ហិរញ្ញវត្ថុ​នោះ ​គឺ​សុទ្ធតែ​ជា​​ផ្នែក​នៃ​ឧបសគ្គដែល​កម្មវិធី​របស់អង្គការ​ PADEE សង្ឃឹម​ថា​ ត្រូវ​​ដោះ​ស្រាយ”។

ទឹក​ប្រាក់​ចំនួន​៤៣លាន​ដុល្លារ​ជា​​គម្រោង​​រយៈ​ពេល​ប្រាំ​ឆ្នាំ ដែល​ផ្ដល់​មូល​និធិ​ដោយ​អង្គការ​ IFAD ក្នុង​ទម្រង់​ជា​ឥណ​ទាន​ឥត​សំណង​ចំនួន​១៧,៥​លាន​ដុល្លារ​ និង​កម្ចី​ក្នុង​ចំនួន​ដូចគ្នា​នេះ​ ដោយ​ទឹក​ប្រាក់​នៅ​សល់​ពី​នោះ​បាន​មក​ពី​អង្គការ​ FAO ដែល​ផ្ដល់​មូល​និធិ​ដោយ​អាមេរិក​  រដ្ឋាភិបាល​ និង​ដៃ​គូ​អភិ​វឌ្ឍន៍​ដទៃ​ទៀត​។

លោក​ អែល​ ហារីហ្ស៊ី បាន​ថ្លែង​ថា “មូល​និធិទាំងនេះត្រូវបាន​ផ្ដល់​តាម​រយៈ​កម្ចី និង​ជំនួយ​​ឥត​សំណង​ ដែល​មាន​ការ​​គ្រប់​គ្រង​​យ៉ាង​តឹង​រ៉ឹង​។​ យើង​គឺ​ជា​ធនា​គារ​អភិវឌ្ឍន៍​ មិន​មែន​ជា​អង្គការ​សប្បុរស​ធម៌​ទេ​ យើង​មក​ទីនេះ​ ដើម្បី​ជួយ​ប្រទេស​កម្ពុជា​ មិន​មែន​ផ្ដល់​ប្រាក់​ដល់​​រដ្ឋាភិបា​ល​ទេ​”៕

ប្រែសម្រួលដោយ សោម សារុន

© 2022, ខេមបូឌា ដេលី. All rights reserved. No part of this article may be reproduced in print, electronically, broadcast, rewritten or redistributed without written permission.

អត្ថបទទាក់ទង

អត្ថបទអានច្រើន

សេចក្ដីរាយការណ៍ពិសេស