29 C
Phnom Penh

​​​ជន​​​ជាតិ​​​ភាគ​​​តិច​​​រៀបរាប់ពីការឈឺចាប់ក្នុងរបបខ្មែរក្រហម

ដោយ ឌឹ ខេមបូឌា ដេលី

បទវិភាគ

ទោះបីជា​មាន​​​ការ​​​ដឹង​​​ច្បាស់​​​អំពី​​​ជម្រៅនៃការ​​​ភ័យ​​​រន្ធត់​​​ដែល​មាន​​​មក​​​លើ​​​ប្រជា​​​ពល​​​រដ្ឋខ្មែរ​​​ចន្លោះ​​​ពី​​​ឆ្នាំ​​​១៩៧៥​​​ដល់​​​ឆ្នាំ​​​១៩៧៩​​​ក៏ដោយ​​​ ក៏បទល្មើស​​​ផ្លូវ​​​ភេទ​​​ដែល​​​គេ​​​បាន​​​ប្រព្រឹត្ត​​​ ជា​​​ពិសេស​​​ចំពោះ​​​សហគមន៍ជនជាតិភាគតិច​​​នៅ​​​ក្នុង​​​ប្រទេស​​​នេះ​​​ ភាគ​​​ច្រើន​​​ត្រូវ​​​បាន​​​លាក់​​​បាំង​​​យ៉ាង​​​ជិត។

ទោះជាយ៉ាង​​​ណា កាលពីម្សិលមិញ ក្រុម​​​អ្នក​​​ច្បាប់​​​ការ​​​ពារ​​​សិទ្ធិកម្ពុជា​​​បាន​​​បញ្ចេញ​​​រឿង​​ជាបន្ត​​​បន្ទាប់​​របស់​​​​​​មនុស្ស​​​ជាង​​​១០០​​​នាក់ដែល​​​ជា​​​ជន​​​ជាតិ​​​ភាគតិច​​​វៀតណាម​​​ ខ្មែរ​​​ក្រោម​​​ ខ្មែរ​​​អុីស្លាម​​​ និង​​​ចាមមូស្លីម​​​នៅក្នុង​​​ខេត្ត​​​ចំនួន​​​ប្រាំមួយ​​​ដែលសុទ្ធ​​​តែ​​​បាន​​​រៀប​​​រាប់​​​យ៉ាង​ច្បាស់​​​លាស់​​​អំពីការ​​​ខិត​​​ខំប្រឹង​​​ប្រែង​​​របស់​​​របប​​​ខ្មែរ​​​ក្រហម​​​ដើម្បី​​​ធ្វើ​​​ឲ្យ​​​ពួក​​​គេ​​​ទន់​​​ខ្សោយ​​​ បណ្តេញ​​​ចេញ​​​និង​​​ចុង​​​ក្រោយ​​​លុប​​​បំបាត់​​​វិធី​​​រស់​​​នៅ​​​របស់​​​ពួកគេ។

អ្នក​​​ស្រាវ​​​ជ្រាវ​​​ឈ្មោះ រ៉ូហ្ស៊ែល ប្រាហ្វ បាន​​​រក​​​ឃើញ​​​ថា សម្រាប​​​់​​​សហគមន៍​​​ជនជាតិ​​​ភាគតិច​​​នៅ​​​ក្នុង​​​ខេត្ត​​​ចំនួន​​​ប្រាំមួយនេះ ប៉ុន្មាន​​​ឆ្នាំ​​​នៅ​​​ចន្លោះ​​​ការ​​​ឡើង​​​កាន់​​​អំណាច​​​ និង​​​ការ​​​ដួល​​​រលំ​​​នៃ​​​របប​​​នេះ​​​​​​បាន​​​ដិ​​​ត​​​ដាម​​​ដោយ​​​​​​អំពើ​​​ហិង្សា​​​ផ្លូវ​​​ភេទ​​ដែល​​​បាន​​​គ្រោង​​​ទុក ​​​មាន​​​ជាប់​​​ជានិច្ច​​​ និង​​​ជួន​​​កាល​​​អាច​​​នាំ​​​ឲ្យ​​​មាន​​​មនុស្ស​​​ស្លាប់​​​ក្នុង​​​ទម្រង់ជា​​​ការ​​​ចាប់​​​រំលោភ​​​ ការ​​​បង្ខំ​​​ឲ្យ​​​រៀប​​​ការ​​​ និង​​​ទាសករ​​​ផ្លូវ​​​ភេទ​​​។ របាយការណ៍​​​នេះ​​​លើកឡើង​​​ថា “អំពើ​​​ហិង្សា​​​ផ្លូវ​​​ភេទ​​​ហាក់ដូច​​​ជា​​​វិធី​​​សាស្ត្រមួយ​​​ទៀត​​​របស់​​​ខ្មែរ​​​ក្រហម​​​ដើម្បីសម្លាប់​​​ជនជាតិ​​​ភាគតិច​​​”។

របាយការណ៍នេះ​​​លើក​​​ឡើង​​​ទៀត​​​ថា “ជនជាតិ​​​ភាគតិច​​​ជួនកាល​​​ និង​​​នៅ​​​កន្លែង​​​មួយ​​​ចំនួន​​​​​​គឺ​​​ជា​​​គោល​​​ដៅ​​​សម្រាប់​​​ការ​​​កម្ទេច​​​។ នៅ​​​ក្នុង​​​កាលៈទេសៈ​​​ខ្លះ​​​ដែល​​​មាន​​​ការ​​​សម្លាប់​​​ស្ត្រីជន​​​ជាតិ​​​ភាគតិច​​​ អ្នក​​​ឆ្លើយ​​​បង្ហាញ​​​ថា ស្ត្រី​​​រង​​​ការ​​​រំលោភ​​​ជា​​​ញឹកញាប់​​​”។ អ្នក​​​ស្រី​​​បាននិយាយ​​​កាលពីម្សិលមិញ​​​ថា ការ​​​បង្ខំ​​​ឲ្យ​​​រៀបការ​​​ជាមួយ​​​ប្ដីប្រពន្ធ​​​ជា​​​ខ្មែរ​​​ត្រូវ​​​គេ​​​​​​ប្រើជា​​​អាវុធ​​​ផង​​​ដែរ​​​ ដោយសារ​​​ថា​​​ ខ្មែរ​​​ក្រហម​​​បាន​​​ព្យាយាម​​​យ៉ាង​​​ខ្លាំង​​​ដើម្បី​​​បំបាត់​​​​​​សហ​​​គមន៍ទាំង​​​នេះ”។

រឿង​​​មួយ​​​បង្ហាញ​​​ពីការ​​​រំលោភ​​​ និង​​​ការ​​​កាត់​​​ដោះ​​​ស្ត្រីខ្មែរ​​​ក្រោម​​​។ ក្នុង​​​ករណី​​​មួយ​​​ទៀត​​​ ដៃនិង​​​ជើង​​​របស់​​​ជន​​​រងគ្រោះត្រូវ​​​បាន​​​កាត់​​​ផ្ដាច់​​​បន្ទាប់ពី​​​ការ​រំលោភ​​​រួច​​​ហើយ​​​។

អ្នក​​​ឆ្លើយ​​​សំណួរ​​​ជាខ្មែរ​​​អុីស្លាម​​​ម្នាក់​​​បាន​​​និយាយ​​​ពី​​​ស្ត្រី​​​១០​​​នាក់​​​មកពី​​​សហគមន៍​​​របស់​​​គាត់​​​ ដោយ​​​ត្រូវ​​​គេ​​​ឃុំខ្លួន​​​សម្រាប់ធ្វើជា​​​ទាសករ​​​ផ្លូវ​​​ភេទ​​​ ហើយ​​​ក៏ត្រូវ​​​បាន​​​សម្លាប់​​​ចោល​​​ប្រាំពីរ​​​ថ្ងៃ​​​ក្រោយ​​​មក​​​។

កាលពីខែ​​​មេសា សហព្រះរាជអាជ្ញា​​​អន្តរជាតិ​​​នៅ​​​សាលាក្ដីខ្មែរ​​​ក្រហម​​​ លោក នីកូឡាស គំជៀន បាន​​​ស្នើ​​​ឲ្យ​​​សហចៅក្រម​​​ស៊ើប​​​សួរ​​​​​​ពិចារណា​​​លើ​​​ការ​​​ចោទ​​​ប្រកាន់​​​ពីបទ​​​រំលោភ​​​ ការ​​​បង្ខំ​​​ឲ្យ​​​រៀប​​​ការ​​​ និង​​​អំពើ​​​ហិង្សា​​​ផ្លូវ​​​ភេទ​​​នៅ​​​ក្នុង​​​ការ​​​ស៊ើបអង្កេត​​​របស់ ខ្លួន​​​លើ​​​សំណុំ​​​រឿង​​០០៤​​​ដែល​​​ត្រូ​​​វបាន​​​រដ្ឋាភិបាល​​​ជំទាស់​​​។

ក្រោយមក​​​នៅ​​​ឆ្នាំនេះ ដំណាក់កាល​​​ទី២​​​នៃ​​​សំណុះរឿង​​​០០២​​​គ្រោង​​​បើក​​​សវនាការ​​​លើកទី២ តាម​​​ការ​​​ចោទ​​​ប្រកាន់​​​នានា ដូចជា​​​អំពើ​​​ប្រល័យពូជ​​​សាសន៍ កា​​​រចាប់​​​រំលោភ និង​​​ការ​​​បង្ខំ​​​ឲ្យ​​​រៀបការ​​​។

ប៉ុន្តែ​​​ខណៈ​​​ដែល​​រឿង​​​ផ្ទាល់​​​ខ្លួន​​​មួយ​​​ចំនួន​​​តូច​​​នឹង​​​ត្រូវ​​​បង្ហាញ​​​ប្រាប់​​​នៅតុលាការ​​​នោះ សក្ខីកម្ម​​​ដែល​​​ទើប​​​បញ្ចេញ​ថ្មី​​ទាំង​​​នេះ​​​បង្ហាញពី​​​សារៈសំខាន់​​​នៃ​​​ប្រវត្ត​​​ិ​​​សាស្ត្រ​​​ផ្ទាល់មាត់​​​នៅ​​​ក្នុង​​​ការ​​​ស្វែង​​​យល់អំពី​​​ទស្សន​​​​​របស់​​​អ្នក​​​រងគ្រោះ​​​ក្នុង​​​របប​​​ខ្មែ​​​រ​​​ក្រហម​​​។ នេះ​​​ក៏ជា​​​ការ​ជំរុញ​​​ឲ្យ​​​មាន​​​របាយការណ៍លើក​​​ទី២​ដែល​​​អង្គការ​​​ក្ដីការ៉ុន (Kdei Karun) បាន​​​បញ្ចេញ​​​កាលពី​​​ម្សិលមិញ​​​។

ឃុំប្រឡាយ​​​មាស នៅ​​​ក្នុង​​​ស្រុក​​​កំពង់លែង ខេត្ត​​​កំពង់ឆ្នាំង​​​ បច្ចុប្បន្ន​​​នេះគឺ​​​ជា​​ទី​​​តាំង​​​របស់​​​សហគមន៍​​​ខ្មែរ​​​ជាច្រើន​​​ ប៉ុន្តែ​​​វា​​​ធ្លាប់​​​ជា​​​កន្លែង​​​ដែល​​​ជនជាតិ​​​ភាគតិច​​​វៀតណាម​​​ជា​​​ច្រើន​​​ជំនាន់​​​​រស់​​​នៅ​​​រហូត​​​ដល់ពួកគេ​​​ត្រូវ​​​បាន​​​បណ្តេញ​​​ចេញ​​​ឬ​​​ត្រូវ​​​បាន​​​បោស​​​សម្អាត​​​ទាំង​​​ស្រុង​​​ ដែល​​​ជា​​​គោល​​​ដៅ​​​សម្លាប់​​របស់​​កណ្ដាប់​​​ដៃ​​​ខ្មែរ​​​ក្រហម​​​។

ជម្រៅនៃ​​​ទំនាក់ទំនង​​​ច្រើន​​​ជំនាន់​​​​​​និង​​​ទំនាក់​​​ទំនង​​​ផ្លូវ​​​ចិត្ត​​រវាង​​​មនុស្ស​​​ទាំង​​​នេះ​​​ និង​​​លំនៅដ្ឋាន​​​ដូន​​​តា​​​របស់​​​ពួកគេ​​​​​​អាច​​​បាត់​​​បង់​​​ ប្រសិន​​​បើ​​​វា​​​មិនមែន​​​សម្រាប់​​​ពណ៌នា​​​អំពីជន​​​រងគ្រោះ ដូច​​​ជា​​​ ផាម យ៉ាងធឿង​​​ ដែលនៅ​​​ក្នុង​​​របាយការណ៍​​​នេះ​​​បាន​​​ក្រឡេក​​​មើល​​​ការ​​​រស់​​​នៅ​​​របស់​​​ជនជាតិ​​​ភាគ​​​តិច​​​ដែល​​​ធ្លាប់​តែរឹងមាំ​​​។

របាយការណ៍​​​នេះ​​​លើកឡើង​​​អំពី​​​បទ​​​ពិសោធ​​​របស់គាត់​​​ថា “នៅ​​​ទសវត្សរ៍ឆ្នាំ​​​១៩៤០​​​ ព្រៃ​​​នៅ​​​ជុំវិញ​​​ឃុំ​​​ប្រឡាយ​​​មាស​​​នៅ​​​ក្រាស់នៅឡើយ។ ពេល​​​ដើរ​​​ស្ងាត់ៗ​​​កាត់​​​តាម​​​ដើម​​​ឈើ​​​ទាំង​​​នោះ​​​គាត់​​​ឃើញ​​​សត្វព្រៃ​​​ និង​​​បក្សី​​​”។

បីទសវត្សរ៍​​​ក្រោយ​​​មក​​​ បទ​​​ពិសោធដូច​​​ជា​​​បទ​​​ពិសោធ​​​របស់​​​លោក ចាង យ៉ាងអាង ក្លាយ​​​ជា​​​ទម្លាប់​​​។ បើ​​​តាម​​​ក្រុម​​​អ្នក​​​ស្រាវ​​​ជ្រាវ​​​ទាំង​​​នេះ​​​ គាត់​​​បាន​​​រៀបរាប់​​​អំពីកា​​រ​​​បណ្ដេញ​​​មនុស្ស​​​ចេញ​​​ពី​​​ឃុំប្រឡាយមាស ដោយ​​​ការ​​​ភ្ជង់​​​កាំភ្លើង​​​នៅពេល​​​ខ្មែរ​​​ក្រហម​​​កាន់​​​អំណាច​​​។ “ពេល​​​បង្ខំ​​​ឲ្យ​​​ចាក​​​ចេញ​​​ពី​​​ឃុំ​​​ប្រឡាយ​​​មាស​​​ ដោយ​​​គ្មាន​​​ហេតុផល​​​នោះ​​​ គ្មាននរណាម្នាក់​​​ត្រូវ​​​បាន​​​អនុញ្ញាត​​​ឲ្យ​​​យក​​​របស់​​​របរ​​​ណាមួយ​​​ឡើយ​​​។ ចាង យ៉ាងអាង បាន​​​សង្កេត​​​ឃើញ​​​មនុស្ស​​​ដែល​​​យក​​​អីវ៉ាន់​​​ដាក់​​​ចូល​​​ក្នុង​​​ទូក​​​របស់​​​ពួកគេត្រូវ​​​បា​​​ន​​​គេ​​​សម្លាប់​​​នៅ​​​នឹង​​​កន្លែង​​​”។

សក្ខីកម្ម​​​របស់ពួកគេ​​​មាន​​​សារៈសំខាន់​​​ដោយសារ​​មាន​ជនជាតិភាគតិច​​​វៀត​​​ណាម​​​ជាច្រើន​​​ដែល​​​ត្រូវ​​​បាន​​​បង្ខំ​​​ឲ្យ​​​ចាក​​​ចេញពី​​​ប្រទេស​​​នេះ ដែល​​​មាន​​​ចំនួន​​​រហូត​​​ដល់​​​១៧០.០០០​​​នាក់​​​​​​ហើយ​​​គេ​​​ប៉ាន់​​​ប្រមាណ​​​ថា មាន​​​ចំនួន​​​២០.០០០​​​នាក់​​​ដែល​​​ត្រូវ​​​បានគេ​​​សម្លាប់​​​។ របាយការណ៍​​​នេះ​​​លើក​​​ឡើង​​​ថា “នៅ​​​ចុង​​​ឆ្នាំ​​​១៩៧៨​​​ ជនជាតិ​​​ភាគតិច​​​វៀតណាម​​​បាន​​​បាត់​​​អស់ពី​​​ប្រទេស​​​កម្ពុជា​​​”។

លោក ឆាំង យុ នាយក​​​ប្រតិបត្តិ​​​មជ្ឈមណ្ឌល​​​ឯកសារ​​​កម្ពុជា​​​បាន​​​មាន​​​ប្រសាសន៍​​​ថា ប្រវត្តិ​​​សាស្ត្រ​​​ផ្ទាល់​​​មាត់​​​ និង​​​ទស្សន​​​របស់​​​បុគ្គលទី១​​​មាន​​ប្រយោជន៍សម្រាប់​​ការ​​​រំឭក​​​ពី​​​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​​​ដែល​​​ជា​​​មូល​​​ហេតុ​​​គាត់​​​ជំរុញ​​​ឲ្យប្រធានភូមិ​​​នៅ​​​ទូទាំង​​​ប្រទេស​​​ចាប់​​​ផ្ដើម​​​ប្រមូល​​​ព័ត៌មាន​​​តាម​​​មូល​​​ដ្ឋាន​​​។ លោក​​​បានមាន​​​ប្រសាសន៍​​​ថា “យើង​​​បា​​​ន​​​បាត់​​​បង់​​​ទម្លាប់​​​ក្នុង​​​ការ​​​កត់​​​ត្រា​​​អ្វី​​​ដែល​​​បាន​​​កើត​​​ឡើង​​​ ដូច្នេះ​​​វា​​​មាន​​​សារៈសំខាន់​​​ណាស់​​​ក្នុង​​​ការ​​​ដឹ​​​ង​​​ថា យើង​​​ជា​​​នរណា”៕ គឹមហឿន​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

 

© 2022, ខេមបូឌា ដេលី. All rights reserved. No part of this article may be reproduced in print, electronically, broadcast, rewritten or redistributed without written permission.

អត្ថបទទាក់ទង

អត្ថបទអានច្រើន

សេចក្ដីរាយការណ៍ពិសេស