សត្វ​កង្កែប​អាច​ដើរតួ​ជា​ថ្នាំ​សម្លាប់​សត្វ​ល្អិត​ដែល​សីុ​ស្រូវ​នៅ​ក្នុង​ស្រែ

អ្នកស្រី​​​ ញែ៉ម សុវណ្ណារី ជាកសិករ​​​នៅ​​​ខេត្ត​​​តាកែវ និយាយ​​​ថា គាត់​​​ដឹង​​​ពី​​​ផល​​​ប្រយោជន៍​​​នៃ​​​ការ​​​ចិញ្ចឹម​សត្វ​​​កង្កែប​​​នៅ​​​ក្នុង​​​ស្រែ​​​របស់​​​គាត់​​​ ព្រោះ​សត្វ​កង្កែប​ដើរ​តួ​ជា​ថ្នាំ​​​សម្លាប់​​​សត្វ​​​ល្អិត​​​ធម្មជាតិ​​​។​ ប៉ុន្តែ​អ្នកស្រី​​​និយាយ​​​ថា​បើ​​​គ្មាន​​​ការ​​​ការ​​​ពារ​ទេ ការ​​​ចិញ្ចឹម​​​សត្វ​​​កង្កែប​​​គ្មាន​​​ប្រយោជន៍​​​ឡើយ​​​។

អ្នកស្រី​​​ សុវណ្ណារី បាន​​​និយាយ​​​ថា “ស្រែ​​​ខ្ញុំ​​​នៅ​​​ឆ្ងាយ​​​ពី​​​ផ្ទះ​​​ ដូច្នេះ​​​ខ្ញុំ​​​មិន​​​អាច​​​មើល​​​វា​​​ឲ្យ​​​បាន​​​ដិត​​​ដល់​ទេ​​​។ ប្រសិន​​​បើ​​​ខ្ញុំ​​​ចិញ្ចឹម​​​កង្កែប​​​ កង្កែប​​​ទាំង​​​នោះ​​​នឹ​​​ង​​​ត្រូវ​​​គេ​​​លួច​​​អស់​​​នៅ​​​ពេល​​​ដែល​​​ខ្ញុំ​​​មិន​​​ទៅ​​​មើល​​​។ ភូមិ​​​ខ្ញុំ​​​មិន​​​មាន​​​បម្រាម​​​ហាម​​​ឃាត់​​​ការ​​​ចាប់​​​កង្កែប​​​ដូច​​​នៅ​​​ភូមិ​​​ផ្សេង​​​ទេ​​​”។ នៅ​ពេល​​ចិញ្ចឹម​​​ក្នុង​​​ស្រែ​​​ សត្វ​កង្កែប​​​ស៊ី​​​សត្វ​​​ល្អិត​​​ដែល​​បំផ្លាញ​ដើម​​​ស្រូវ ដោយ​​​នាំ​​​ឲ្យ​​​ទទួល​​​បាន​​​ផល​​​ស្រូវ​​​ច្រើន​​​ និង​​​មិន​​​ចាំបាច់​​​ប្រើ​​​សារធាតុ​​​គីមី​​​ដែល​​​មាន​​​តម្លៃ​​​ខ្ពស់​​​ និង​​​មាន​​​សារធាតុ​​​ពុល​​​ឡើ​​​យ​​​។

ប៉ុន្តែ ជំនួស​​​ឲ្យ​​​ការ​​​ទុកសត្វ​​​កង្កែប​ឲ្យ​​ស៊ី​​​សត្វ​​​ល្អិត​​​​​អំឡុ​​​ង​​​ពេល​​​បង្កបង្កើន​ផល​ស្រូវ​នោះ អ្នក​​​ស្រី សុវណ្ណារី ​​​ចាប់​​​កង្កែប​យក​ទៅ​ធ្វើ​ម្ហូប ឬ​​​លក់​​​នៅ​​​ពេល​​​ចាប់​​​ផ្តើម​​​រដូវ​​​ភ្លៀង​​​ដែល​​នៅ​ពេល​នោះ​​សត្វ​​​កង្កែប​​​សម្បូរ​​ បើ​​​មិន​​​ធ្វើ​​​ដូច្នេះ​​​ទេ​​​នឹង​​​មាន​​​គេ​​​មក​​​ចាប់​យក​​​មុន​​​អស់​​​។

ចាប់តាំង​​​ពី​​​ឆ្នាំ​​​១៩៩៧​​​មក មជ្ឈមណ្ឌល​​​សិក្សា​​​ និង​​​អភិវឌ្ឍន៍​​​កសិកម្ម​​​កម្ពុជា​​​ (សេដាក) បាន​​​ផ្សព្វផ្សាយ​​​អំពី​​​រឿង​​​នេះ​​​ដល់​​​កសិករ​​​ថា  សត្វ​​​កង្កែប​​​អាច​​​ដើរ​​​តួ​​​នាទី​​​សំខាន់​​​នៅ​​​​​​ក្នុង​​​ការ​​​រា​​​រាំ​​​ង​​​សត្វ​​​ល្អិត​​​មិន​​​ឲ្យ​​​ស៊ី​​​ស្រូវ​​​ និង​​​ធ្វើ​​​ឲ្យ​​​ដី​​​មាន​​​ជីជាតិ។ ថ្វី​​​បើ​​​មាន​ការ​​​ខិត​​​ខំ​​​របស់​​​អង្គការ​​​ក្រៅ​​​រដ្ឋាភិបាល​​​នេះនៅតាម​ខេត្តចំនួន​​​២២ និង​​​មាន​​​រយៈ​​​ពេល​​​ជិត​​​ពីរ​​​ទសវត្សរ៍​​​មក​ហើយ​​​ក៏​​​ដោយ​​​ ក៏​​​គំនិត​​​​​នេះ​ត្រូវ​បាន​គេ​យក​ទៅ​​​អនុវត្ត​​បាន​តិច​តួច​ប៉ុណ្ណោះ។

លោក ហឹុម​​​ ខទៀត មន្ត្រី​​​ផ្នែក​​​ទំនាក់​​​ទំនង​​​របស់​​​អង្គការ​​​ សេដាក​​​ បាន​​​មាន​​​ប្រសាសន៍​​​ថា “មាន​​​មូល​​​ហេតុ​​​ពីរ​​​។ មូល​​​ហេតុ​​​ទី​​​១​​​គឺ​​​កង្វះ​​​ការ​​​យល់​​​ដឹង​​​របស់​​​កសិករ​​​ធ្វើ​​​ស្រូវ​​​អំពី​​​ផល​​​ប្រយោជន៍​​​នៃ​​​ការ​​​ចិញ្ចឹមសត្វ​កង្កែប​​​នៅ​​​ក្នុង​​​ស្រែ​​​ និង​​​ទី​​​២​​​គឺកង្វះ​​​ការ​​​សហ​​​ការ​​​ពី​​​អាជ្ញាធរ​​​មូល​​​ដ្ឋាន​​​”។

លោក ស៊ុម ផាសុ​​​ត​​​សឺត មេឃុំ​​​តាភេម ជា​​​កន្លែង​​​ដែល​​​ស្រែ​​​របស់​​​អ្នកស្រី សុវណ្ណារី ស្ថិត​​​នៅ​នោះ​​​​បាន​​​និយាយ​​​ថា លោក​​​បាន​​​ដាក់​​​បម្រាម​​​មិន​​​ឲ្យ​​​មាន​ការ​ចាប់​​​កង្កែប​​​ ហើយ​បាន​​​នាំ​​​ឲ្យ​​​ការ​​​ចាប់​​​កង្កែប​​​ថយ​​​ចុះ​​​បាន​​​៥០​​​ភាគ​​​រយ​​​ ប៉ុន្តែ លោក​​​គ្មាន​​​អំណាច​​​ដោះ​​​ស្រាយ​​​ជាមួយ​​​អ្នក​​​ដែល​​​មិន​​​ស្តាប់​​​លោក​​​ទេ​​​។ លោក​​​បាន​​​និយាយ​​​ថា “​​​ គួរ​​​តែ​​​មាន​​​វិធាន​​​ការ​​​ច្បាស់​​​លាស់​​​ដើម្បី​​​ដាក់​ទោស​​​អ្នក​​​ទាំង​​​នោះ បើ​​​មិន​​​ដូច្នេះ​​​ទេ​​​ទៅ​​​ថ្ងៃ​​​មុខ​​​ក៏​នៅ​​​តែ​​​អ៊ីចឹង​ដែរ”។

លោក យ៉ង​​​ សាំង​​​កុមារ ប្រធាន​​​អង្គការ​​​ សេដាក​​​ បាន​​​មាន​​​ប្រសាសន៍​​​ថា ​​​លោក​​​ចង់​​​ឲ្យ​​​មាន​​​ការ​​​បង្កើត​​​ច្បាប់​​​ហាម​​​ឃាត់​​​ការ​​​ចាប់​​​កង្កែប​​​ នៅ​​​ដើម​​​រដូវ​​​វស្សា​​​ ប៉ុន្តែ ការ​​​អប់​​​រំ​​​នៅ​​​ថ្នាក់​​​មូល​​​​​​ដ្ឋាន គឺ​​​ជា​​​ការ​​​សំខាន់​​​ជាង​​​។ លោក​​​បាន​​​មាន​​​ប្រសាសន៍​​​ថា “ខ្ញុំ​​​គិត​​​ថា នេះ​​​គឺ​​​ជា​​​ការទទួល​​​ខុស​​​ត្រូវ​​​មួយ​​​របស់​​​មេឃុំ​​ ក្នុង​​​ការ​​​អប់​​​រំ​​​ប្រជា​​​ពល​​​រដ្ឋ​​​នៅ​​​ក្នុង​​​ឃុំ​​​របស់​​​ខ្លួន”។ លោក​​​បាន​​​បន្ថែម​​​ថា ការ​​​ប្រើ​​​ប្រាស់​​​ថ្នាំ​​​គីមី​សម្លាប់​​​សត្វ​​​ល្អិត​​​​​ច្រើន​​​នៅ​​​តាម​​​ស្រែ​​​ក៏​​​ធ្វើ​​​ឲ្យ​​​ប៉ះ​​​ពាល់​​​ដល់​​​សត្វ​​​កង្កែប​ដែរ។

លោក យ៉ង សាំង​​​កុមារ បាន​​​មាន​​​ប្រសាសន៍​​​ថា ” យើង​​​ប្រើ​​​ថ្នាំ​​​សម្លាប់​​​សត្វ​​​ល្អិត​​​ច្រើន ហើយ​​​ថ្នាំ​​​ទាំង​​​នោះ​​​មិន​​​ល្អ​​​សម្រាប់​​​សត្វ​​​កង្កែប​​​ទេ​​​ ពីព្រោះ​​​សត្វ​​​កង្កែប​​​ងាយ​​​រង​​​គ្រោះ​​​ដោយសារ​​​ថ្នាំ​​​សម្លាប់​​​សត្វ​​​ល្អិត។ ប្រសិនបើ​​​ើយើង​​​បាញ់​​​ ឬ​​​ប្រើ​​ថ្នាំ​​គីមី វា​​​កាត់​​​បន្ថយ​​រយៈ​ពេល​រស់​របស់​​សត្វ​​​កង្កែប​​​”។ លោក បែ៉ន វុធ អគ្គនាយក​​​រង​​​នៃ​​​អគ្គ​​​នាយក​​​ដ្ឋាន​​​​​​កសិកម្ម​​​នៃ​​​ក្រសួង​​​កសិកម្ម​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​បាន​​​មាន​​​ប្រសាសន៍​​​ថា លោក​​​ក៏​​​ចង់​​​ជំរុញ​​​ឲ្យ​​​មាន​​​ការ​​​ចិញ្ចឹម​​​​​​សត្វ​​​កង្កែប​​​នៅ​​​ក្នុង​​​ស្រែ​​​ដែរ​​​ ប៉ុន្តែ មិន​​​មាន​​​មធ្យោបាយ​​​បណ្តុះ​​​បណ្តាល​​​កសិករ​​​ទេ​​​។

លោក​​​ រស់​​​ ម៉ៅ ជា​​​កសិករ​​​នៅ​​​ឃុំ​​​ពពេល ក្នុង​​​ខេត្ត​​​តាកែវ គឺ​​​ជា​​​ភ័ស្តុ​​​តាង​​​បង្ហាញ​ថា ការ​​​ចិញ្ចឹម​​​សត្វ​​​កង្កែប​​​អាច​​​ទទួល​​​បាន​​​ប្រាក់​​​កម្រៃ​​​ច្រើន។ ចាប់តាំង​​​ពី​​​គាត់​​​បាន​​​បាប់​​​ផ្តើម​​​ចិញ្ចឹម​​​សត្វ​​​កង្កែប​​​កាល​ពី​ឆ្នាំ​​២០០៦មក​​​​​​ ទិន្ន​​​ផល​​​ស្រូវ​​​របស់​​​គាត់​​​កើន​​​ឡើង​​​ជិត​​​២ដង ពី​​​៣​​​តោន ទៅ​​​៥,៥​​​តោន​​​ក្នុង​​​មួយ​​​ហិកតា។ គាត់​​​ក៏​​​អាច​​​លក់​​​សត្វ​​​កង្កែប​​​បាន​​​៨.០០០រៀល​​​ផង​​​ដែរ​​​ក្នុង​​​មួយ​​​គីឡូក្រាម​​​​​​ក្រោ​​​យ​​​ពេល​​​ប្រមូល​​​ផល​​​ម្តងៗ​​​។

លោក​​​ ម៉ៅ បាន​​​និយាយ​​​ថា ​​​ការ​ចិញ្ចឹម​សត្វ​កង្កែប​ក្នុង​ស្រែ​អាច​​​ធ្វើ​​​ទៅ​​​បាន​​​លុះ​​​ត្រា​​​តែ​​​មេឃុំ​​​បារម្ភ​​​អំពី​​​ការ​​​រស់​​​នៅ​​​របស់​​​សត្វ​​​កង្កែប​​​ ដោយ​​​ហាម​​​ឃាត់​​​ប្រជាជន​​​មិន​​​ឲ្យ​​​ចាប់​​​សត្វ​​​កង្កែប​​​ អំឡុង​​​រដូវ​​​ភ្លៀង​​​។ គាត់​​​បាន​​​និយាយ​​​ថា “មនុស្ស​​​ឆ្លុះ​​​កង្កែប​​​នៅ​​​ពេល​​​យប់​​​។ នៅ​​​ពេល​​​យប់​​​ខ្ញុំ​​​ត្រូវ​​​ក្រោក​​​បួន​​​ឬ​​​ប្រាំ​​​ដង​​​ទៅ​​​មើល​​​ស្រែ​​​ខ្ញុំ​​​ ពីព្រោះ​​​ខ្ញុំ​​​ខ្លាច​​​គេ​​​ចូល​​​ចាប់​​​កង្កែប​​​ក្នុង​​​ស្រែ​​​ខ្ញុំ​​​”។ ទោះ​​​ជា​​​យ៉ាង​​​ណា​​​ កង្វះ​​​បទ​​​ប្បញ្ញត្តិ​​​ គឺ​​​ជា​​​បញ្ហា​​​តែ​​​មួយ។ ការ​​​ចិញ្ចឹម​សត្វ​​​កង្កែប​​​អាច​​​ចំណាយ​​​លុយ​​​ច្រើន​​​ និង​​​ពេល​​​វេលា​​​យូរ​​​។

លោក ម៉ៅ បាន​​​ចំណាយ​​​ដំបូង​​​ប្រហែល​​​១០០.០០០រៀល​​​ទៅ​​​លើ​​​បង្គោល​​​ និង​​​សំណាញ់​​​ដើម្បី​​​រក្សា​​ទុក​​​កង្កែប​​​នៅ​​​ក្នុង​​​ស្រែ​​​របស់​​​គាត់ និង​​​បង្កើត​​​ស្រះ​សិប្ប​​​និម្មិត​​​សម្រាប់​​​ចិញ្ចឹ​ម​​​សត្វ​​​កង្កែប។ គាត​​​់បា៉ាន់​​​ប្រមាណ​​​ថា នៅ​​​ក្នុង​​​ឃុំ​​​របស់​​​គាត់ មាន​កសិករ​​​តែ​​​៣០ភាគ​​​រយ​​​ប៉ុណ្ណោះ​កំពុង​ចិញ្ចឹម​​​សត្វ​​​កង្កែប។ គាត់​​​បាន​​​និយាយ​​​ថា ” ពួកគេ​​​មិន​​​សូវ​​​​​​ចាប់​​​អារម្មណ៍​​​ក្នុង​​​ការ​​​ចិញ្ចឹម​​​សត្វ​​​កង្កែប​​​ទេ​​​ ហើយ​​​ពួក​​​គេ​​​មាន​​​​​​ទម្លាប់​​​ធ្វើ​​​អ្វី​​​ដែល​​​ពួក​​​គេ​​​ធ្លាប់​​​ធ្វើ។ ទម្លាប់​​​ពិបាក​​​ផ្លាស់​​​ប្តូរ​​​ណាស់​​​”៕ គឹម​​​ហឿន​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

 

© 2014, ខេមបូឌា ដេលី. All rights reserved. No part of this article may be reproduced in print, electronically, broadcast, rewritten or redistributed without written permission.