32 C
Phnom Penh

នៅ​តំបន់​អន្លង់​វែង ថ្ងៃ​១៧​មេសា​នាំមក​នូវ​អារម្មណ៍​លាយ​ឡំ​គ្នា

ដោយ ឌឹ ខេមបូឌា ដេលី

បទវិភាគ

អតីត​ទាហា​ន​ខ្មែរ​ក្រហោម លោក សាន រឿង អង្គុយ​នៅ​តូប​មួយ​ ដែល​គាត់​លក់​សំបុត្រ​ឲ្យ​អ្នក​ចូល​ទស្សនា​ផ្ទះ​តាម៉ុក នៅ​ស្រុក​អន្លង់​វែង​ ខេត្ត​ឧត្តរមាន​ជ័យ។​ មុិច ដារា៉​
អតីត​ទាហា​ន​ខ្មែរ​ក្រហោម លោក សាន រឿង អង្គុយ​នៅ​តូប​មួយ​ ដែល​គាត់​លក់​សំបុត្រ​ឲ្យ​អ្នក​ចូល​ទស្សនា​ផ្ទះ​តាម៉ុក នៅ​ស្រុក​អន្លង់​វែង​ ខេត្ត​ឧត្តរមាន​ជ័យ។​ មុិច ដារា៉​

ទីប្រជុំជន​អន្លង់វែង, ខេត្ត​ឧត្តរ​មាន​ជ័យ- នៅ​ពេល​កងទ័ព​ខ្មែរ​ក្រហម​ក្មេងៗ​បាន​សម្រុក​ចូល​ក្រុង​ភ្នំពេញ និង​ដណ្តើម​អំណាច​កាលពី​៤០​ឆ្នាំ​មុន គិត​ត្រឹម​ថ្ងៃ​សុក្រ​នេះ ទី​ប្រជុំ​ជន​ដាច់​ស្រយាល​នៅ​តាម​បណ្តោយ​ព្រំដែន​ខ្មែរ​ថៃ​នេះ​បាន​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​រដ្ឋបាល​ក្មេង​ខ្ចី​របស់​ខ្លួន​អស់​រយៈ​ពេល​៥​ឆ្នាំ​ហើយ។

ជា​តំបន់​ព្រៃ​ស្ងាត់​ជ្រងំ​នៅ​ជាយ​ដែន​ក្រោម​ការ​គ្រប់​គ្រង​របស់​រដ្ឋាភិបាល ទី​ប្រជុំ​ជន​នេះ​មាន​តួនាទី​តិចតួច​ក្នុង​ចលាចល​ដែល​បន្ទាប់មក​មាន​ការ​ឡើង​កាន់​អំណាច​នៅ​ថ្ងៃ​១៧​មេសា​ឆ្នាំ​១៩៧៥​របស់ ប៉ុល ពត រហូត​ដល់​ជន​ផ្តាច់ការ​ដែល​គេ​បណ្តេញ​ចេញ​ពី​តំណែង​រូប​នេះ​តាំងទី​លំនៅ​នៅ​ទី​នេះ​ក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៩៣ ដោយ​នាំ​មក​ជាមួយ​គាត់​នូវ​ទាហាន​ជាច្រើន​នាក់ ដែល​បាន​ជួយ​គាត់​ដណ្តើម​បាន​អំណាច។

ទី​ប្រជុំ​ជន​នៅ​តំបន់​អង្លង់​វែង​មាន​ទាហាន​ខ្មែរ​ក្រហម​រស់នៅ​ច្រើន​នៅ​ឡើយ ដែល​អ្នក​ទាំង​នោះ​កាលពី​ដើម​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ​១៩៧០​បាន​រត់​ចូល​ព្រៃ​ម៉ាគី ជា​ចលនា​ប្រឆាំង​របប​សាធារណរដ្ឋ ដែល​មាន​ជាច្រើន​ក្រុម ក្នុង​នោះ​មាន​ខ្មែរ​ក្រហម​ផង​ដែរ នៅ​តាម​ខេត្ត​នានា ដូចជា​ខេត្ត​កំពត បាត់ដំបង និង​កំពង់ចាម។ ហើយ​នៅ​តែ​ជា​កន្លែង​មួយ​ក្នុង​ចំណោម​កន្លែង​ពីរបី​ដែល​ការ​ដួល​រលំ​ក្រុង​ភ្នំពេញ ជា​អនុស្សាវរីយ៍​ដ៏​សប្បាយ។

អតីត​ទាហាន​ថ្មើរ​ជើង ឈ្មោះ ខន អាយុ​៦១​ឆ្នាំ ដែល​របួស​ពោះ​ដោយសារ​គ្រាប់​បាញ់​ពី​រថក្រោះ ពេល​រុល​ចូល​ក្រុង​ភ្នំពេញ​ពី​ខេត្ត​កំពត​មក​នោះ​បាន​និយាយ​ថា “ជា​ថ្ងៃ​មួយ​នៃ​ការ​សប្បាយ​រីករាយ ជ័យ​ជម្នះ និង​អបអរ​សាទរ ពីព្រោះ​យើង​សប្បាយ​ដោយ​បាន​រំដោះ​ប្រជាជន​ដែល​រង​ការ​ជិះជាន់​ពី​សំណាក់​អ្នក​មាន និង​ជួយ​អ្នក​ក្រ”។

លោក ខន ដែល​មិន​ប្រាប់​ឈ្មោះ​ត្រកូល​របស់​គាត់ បាន​និយាយ​ថា ថ្ងៃ​១៧​មេសា​ បាន​នាំ​មក​នូវ​រយៈ​ពេល​​មួយ​ដែលការ​បែង​ចែក​វណ្ណៈ​ ដែលគាត់​ធំ​ដឹង​ក្តី​ក្នុង​គ្រួសារ​ក្រីក្រ ត្រូវ​បាន​បំភ្លេច​ចោល​មួយ​រយៈ​ពេល​ខ្លី បើ​ទោះ​ជា បញ្ហា​នោះ​សម្រេច​បាន​តាម​រយៈ​ការ​សម្លាប់​គ្នា​ក៏​ដោយ។

លោក ខន បាន​និយាយ​ថា “មាន​រឿង​ល្អ​និង​រឿង​អាក្រក់។ ការ​សម្លាប់​រង្គាល​គឺ​ជា​រឿង​អាក្រក់ ប៉ុន្តែ​មិន​មាន​អ្នក​មាន​អ្នក​ក្រ​ទេ ហើយ​គ្រប់​គ្នា​មាន​សិទ្ធិ​ស្មើ​គ្នា”។

លោក​បាន​និយាយ​ថា “យើង​បាន​ធ្វើ​ពលិកម្ម​សាច់​ឈាម​ស្រស់​របស់​យើង ប៉ុន្តែ​ទី​បញ្ចប់ យើង​មិន​បាន​ជោគជ័យ​ទេ។ យើង​ធ្លាប់​ប្រើ​របស់​របរ​រួម​គ្នា ប៉ុន្តែ​ឥឡូវ​នេះ ប្រជាជន​រស់​ជា​ក្រុម​តូចៗ ឬ​តាម​គ្រួសារ​របស់​ខ្លួន។

ក្រេប​កាហ្វេ​បន្តិច​នៅ​តូប​អាហារ​មួយ​នៅ​ជិត​រង្វង់​មូល​ធំ​របស់​ទី​ប្រជុំជន​នេះ ដែល​ជា​អំណោយ​របស់​លោក​នាយក​រដ្ឋ​មន្ត្រី ហ៊ុន សែន កាលពី​ឆ្នាំ​២០០០ លោក ខន បាន​បន្ថែម​ថា “ខ្ញុំ​មិន​ចេះតែ​សប្បាយ​ជាមួយ​នឹង​បច្ចុប្បន្ន​នេះ​ទេ”។

នៅ​ផ្ទះ​ចាស់​របស់​តាម៉ុក ជា​មេបញ្ជាការ​យោធា​ខ្មែរ​ក្រហម​ដ៏​ព្រៃផ្សៃ​ដែល​សង់​លើ​មាត់​បឹង​មាន​ទស្សនីយ​ភាព​ស្អាត​ក្នុង​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ​១៩៩០ ទាហាន​ម្នាក់​ផ្សេងទៀត​ដែល​របួស​ពេល​វាយ​ចូល​ក្រុង​ភ្នំពេញ បាន​និយាយ​ថា ថ្ងៃ​នោះ​ជា​ជ័យ​ជម្នះ​លើ​ចក្រពត្តិ​បរទេស។

លោក សាន រឿង អាយុ​៦២​ឆ្នាំ ដែល​សព្វ​ថ្ងៃ​មើល​ខុស​ត្រូវ​ផ្ទះ​របស់ តាម៉ុក ដែល​ជា​កន្លែង​ទេសចរណ៍​មួយ​នោះ បាន​និយាយ​ថា “ថ្ងៃ​១៧​មេសា​ឆ្នាំ​១៩៧៥ ជា​ថ្ងៃ​ដែល​ខ្មែរ​ក្រហម​បាន​រំដោះ​ក្រុង​ភ្នំពេញ​ពី​អាណានិគម​អាមេរិក ព្រោះ​អាមេរិក​បាន​គាំទ្រ លន់ ណល់ និង​បាន​ទម្លាក់​គ្រាប់បែក៩​លាន​តោន​ពី​យន្តហោះ​បេ៥២​ក្នុង​រយៈ​ពេល​ជាង​បី​ឆ្នាំ”។

សំដៅ​ដល់​ប្រជាជន​ខ្មែរ​ដែល​រស់​ក្នុង​ប្រទេស​ថៃ វៀតណាម និង​កម្ពុជា លោក រឿង បាន​និយាយ​ថា “ប៉ុល ពត មាន​ផែនការ​បង្រួប​បង្រួម​ប្រជាជន​ខ្មែរ​ទាំង​បី​ក្រុម ពោល​គឺ ខ្មែរ​លើ ខ្មែរ​ក្រោម និង​ខ្មែរ​កណ្តាល”។

ដោយ​ច្រាន​ចោល​គំនិត​ដែល​ថា ប៉ុល ពត ដួល​រលំ​ដោយសារ​ការ​កាប់​សម្លាប់​និង​បង្អត់​អាហារ​ប្រជាជន ដែល​គេ​ជឿ​ថា​មាន​មនុស្ស​ស្លាប់​ជាង១,៧​លាន​នាក់​នោះ លោក​បាន​និយាយ​ថា “ក៏​ប៉ុន្តែ ពេល​វេលា​មិន​គ្រប់គ្រាន់​ទេ។ ក្នុង​ពេល​តែ​ពីរ​ឬ​បី​ឆ្នាំ យើង​មិន​អាច​ធ្វើ​បាន​សម្រេច​ទាំង​អស់​ទេ”។

លោក រឿង បាន​និយាយ​ថា “ប្រជាជន​បាន​ងាក​មក​គាំទ្រ​ខ្មែរ​ក្រហម។ ខ្មែរ​ក្រហម​ដឹង​ថា ការ​សម្លាប់​ប្រជាជន​ខ្មែរ​គឺ​មិន​មែន​ជា ប៉ុល ពត ទេ ប៉ុន្តែ​គឺ​វៀតណាម​ជា​អ្នក​សម្លាប់។ ក្រោយពី​ឆ្នាំ​[១៩៧៩] ប្រជាជន​បាន​មើល​ឃើញ​យ៉ាង​ច្បាស់ ដូច្នេះ​ហើយ ពួកគេ​បាន​គាំទ្រ​ខ្មែរ​ក្រហម”។

លោក រឿង បាន​និយាយ​ថា លោក​មិន​មាន​ការ​សោក​ស្តាយ​ក្នុង​ការ​ជួយ ប៉ុល ពត និង​ខ្មែរ​ក្រហម​ឲ្យ​មក​កាន់​អំណាច​នៅ​ខែ​មេសា​ឆ្នាំ​១៩៧៥​នោះ​ទេ។

លោក​បាន​បន្ត​ទៀត​ថា “ខ្ញុំ​ជា​ជន​កម្មុយនិស្ត​ទាំង​គំនិត​ទាំង​គោល​ជំហរ ហើយ​ខ្ញុំ​បូជា​ជីវិត​របស់​ខ្ញុំ​ដើម្បី​ជាតិ។ ប្រសិនបើ​ប្រទេស​កម្ពុជា​នៅតែ​ជា​ប្រទេស​កម្មុយនិស្ត ប្រទេស​នេះ​អាច​ការពារ​ទឹកដី​របស់​ខ្លួន​បាន ពេល​ដែល​អ្នក​ផ្សេង​ឈ្លានពាន​…​ព្រម​ទាំង​អាច​ប្រយុទ្ធ​នឹង​វៀតណាម​ហើយ​នឹង​ថៃ​បាន”។

អង្គុយ​នៅ​មុខ​ផ្ទះ​ខ្ទម​ប្រក់​ស្បូវ​តូច​មួយ ដែល​ជា​លំនៅ​របស់​លោក​លើ​ដី​ឡូតិ៍​មួយ​កន្លែង ធ្វើ​ដំណើរ​ប្រហែល​១០​នាទី​ពី​ទី​ប្រជុំជន​នោះ លោក ឈឹម ជា អាយុ​៦៦​ឆ្នាំ បាន​និយាយ​ថា លោក​បាន​ចូល​ក្រុង​ភ្នំពេញ​ពី​ទិស​ខាង​ជើង ហើយ​បន្ទាប់មក​បាន​ជួយ​សម្រប​សម្រួល​ជម្លៀស​ប្រជាជន​ចេញពី​ក្បែរ​វត្តភ្នំ។

ក្រោយ​មក​ទៀត លោក ជា បាន​បន្ត​ធ្វើ​ជា​ទាហាន​របប​នេះ ហើយ​ត្រូវ​គេ​បញ្ជូន​ទៅ​ប្រយុទ្ធ​នៅ​ព្រំដែន​វៀតណាម ជា​កន្លែង​ដែល​លោក​និយាយ​ថា លោក​មិន​បាន​ដឹង​អំពី​ការ​សម្លាប់​ដែល​បាន​កើត​ឡើង​នៅ​ផ្ទៃ​ក្នុង​ប្រទេស​ទេ”។

លោក​បាន​និយាយ​ថា “ដោយសារ​សង្គ្រាម យើង​ចាំបាច់​ត្រូវ​ជម្លៀស​ប្រជាជន​…​ហើយ​ខ្ញុំ​មិន​បាន​ដឹង​ថា អង្គការ​តាម​មូលដ្ឋាន​សម្លាប់​ប្រជាជន​នោះ​ទេ។ គេ​បញ្ជូន​ខ្ញុំ​ទៅ​ទប់​ទល់​នឹង​សត្រូវ ប៉ុន្តែ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ត្រឡប់​មក​វិញ ពួកគេ​បាន​សម្លាប់​ម្តាយ ឪពុក និង​បង​ប្អូន​ប្រុស​ស្រី​ទាំងអស់​របស់​ខ្ញុំ​អស់​ទៅ​ហើយ​ក្នុង​ពេល​ជាង​បី​ឆ្នាំ​នេះ”។

ទោះជា​ដូចនេះ​ក្តី លោក ជា បាន​និយាយ​ថា លោក​មិន​បន្ទោស ប៉ុល ពត ឬ មេដឹកនាំ​ខ្មែរ​ក្រហម​ផ្សេងទៀត ដែល​លោក​បាន​ដើរ​តាម​ទៅ​អង្លង់​វែង​នោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​លោក​ជឿ​ថា អ្នក​ដែល​បាន​រត់​ភៀស​ខ្លួន​ទៅ​វៀតណាម​និង​បាន​ត្រឡប់​មក​វិញ​ដើម្បី​ផ្តួល ប៉ុល ពត ជា​អ្នក​ទទួល​ខុសត្រូវ​ចំពោះ​ការ​ស្លាប់​ទាំង​នោះ។

លោក​បាន​និយាយ​ថា “ខ្មែរ​ក្រហម​មាន​ពីរ​ក្រុម​ខុស​គ្នា គឺ​ខ្មែរ​ក្រហម​ខ្មែរ និង​ខ្មែរ​ក្រហម​វៀតណាម។ ខ្មែរ​ក្រហម​ខ្មែរ​ការពារ​ប្រទេស រីឯ​ខ្មែរ​ក្រហម​វៀតណាម​សម្លាប់​ប្រជាជន​ខ្មែរ”។

លោក​បាន​និយាយ​ថា ខ្មែរ​ក្រហម​វៀតណាម​ជា “ខ្មែរ​ដឹកនាំ​ប្រទេស​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ”។

“ហ៊ុន សែន ជា​ខ្មែរ​ក្រហម។ ហេង សំរិន ជា​ខ្មែរ​ក្រហម។ ជា ស៊ីម ជា​ខ្មែរ​ក្រហម…៉។

“ហេតុអ្វី​សាលាក្តី​[ខ្មែរ​ក្រហម]​មិន​ចាប់​ខ្លួន ហ៊ុន សែន?”។

អតីត​ទាហាន​ខ្មែរ​ក្រហម​ផ្សេងទៀត​បាន​និយាយ​ថា ពួកគេ​មាន​អារម្មណ៍​ក្បត់​ដោយ​បដិវត្តន៍​ដែល​បាន​សន្យា​ថា​នឹង​នាំ​មក​នូវ​អនាគត​ល្អ​ប្រសើរ​ដល់​ប្រជាជន​ក្រីក្រ​ដូច​ខ្លួន ប៉ុន្តែ​មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន​បាន​ធ្លាក់​ចូល​ក្នុង​ជម្លោះ​ផ្ទៃ​ក្នុង​ច្របូក​ច្របល់ ពេល​ដែល​ភាគី​របស់ ប៉ុល ពត បាន​ចាប់​ផ្តើម​ចេញ​មុខ​ក្នុង​នាម​ជា​មេដឹកនាំ​របប​នេះ។

លោក ចក់ ឈឿន អាយុ​៦១​ឆ្នាំ ដែល​បាន​ចូលរួម​ក្នុង​ព្រៃម៉ាគី​ក្នុង​ខេត្ត​កំពង់ចាម​និង​បាន​នៅ​ទីនោះ​នៅ​ថ្ងៃ​ដែល​ក្រុង​ភ្នំពេញ​ដួល​រលំ បាន​និយាយ​ថា “បន្ទាប់ពី​ការ​អបអរ​ថ្ងៃ​១៧​មេសា ពេល​ដែល​រណសិរ្ស​នេះ​បាន​ចូល​កាន់​អំណាច របប​នេះ​បាន​ធ្វើ​មិន​ឲ្យ​មាន​អ្នក​ក្រ ហើយ​អ្វីៗ​គឺ​ល្អ”។

លោក ឈឿន បាន​និយាយ​ថា “ថ្ងៃ​ដែល​សង្គ្រាម​បាន​បញ្ចប់ មាន​ការ​អបអរ។ កម្លាំង​តស៊ូ​និង​ទាហាន​សាធារណរដ្ឋ​ខ្មែរ​បាន​មក​ជួបជុំ​គ្នា​សប្បាយ​រីករាយ​និង​ស៊ី​ផឹក​ទាំងអស់​គ្នា​រួម​មាន​ទាំង​ប្រជាជន​ចូលរួម​ផង​ដែរ ដោយ​គិត​ថា​សង្គ្រាម​ចប់​ហើយ”។

លោក​បាន​និយាយ​ថា “អ្វី​ទាំងអស់​គឺ​ស្មើ​ភាព​គ្នា ហើយ​យើង​ធ្វើការ​ទាំងអស់​គ្នា​តាម​សហករណ៍​ស្រែ​ចម្ការ ដោយ​ផល​បាន​ពី​ការ​ធ្វើ​ស្រែ​ចម្ការ​និង​ចិញ្ចឹម​សត្វ​ត្រូវ​ចែក​រំលែក​គ្នា។ រណសិរ្ស​នេះ​បាន​សង្គ្រោះ​ជីវិត​ប្រទេស តែ​បន្ទាប់​មក ខ្មែរ​ក្រហម​បាន​មក​តាំង​ខ្លួន​ជា​មេដឹកនាំ​របស់​យើង”។

ទួន ភាព អាយុ​៦៣​ឆ្នាំ អតីត​ទាហាន​ខ្ពស់​ស្រដឺត ដែល​ឥឡូវ​មាន​ផ្ទះ​ថ្ម​ធំ​មួយ​នៅ​ជាយ​ទីប្រជុំជន​អន្លង់​វែង បាន​និយាយ​ថា លោក​រីករាយ​ដែល​ការ​ច្បាំង​គ្នា ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​ដាច់​ជើង​ម្ខាង បាន​បញ្ចប់។

លោក ភាព ដែល​មិន​ព្រម​និយាយ​អំពី​ថ្ងៃ​ដែល​ភ្នំពេញ​ដួល​រលំ បាន​និយាយ​ថា ៉ខ្ញុំ​តស៊ូ​ជាង​៣០​ឆ្នាំ ប៉ុន្តែ​វា​ឥត​ប្រយោជន៍។ សង្គ្រាម​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ដាច់​ជើង​ម្ខាង នេះ​ជា​លទ្ធផល​នៃ​ការ​ចូលរួម​តស៊ូ​អស់​រយៈ​ពេល​៣០​ឆ្នាំ”។

លោក​បាន​និយាយ​ថា លោក​បាន​ចូលរួម​ជាមួយ​ខ្មែរ​ក្រហម​ក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៧០ បន្ទាប់ពី​មាន​ការ​បណ្តេញ​សម្តេច នរោត្តម សីហនុ ចេញ​ពី​អំណាច ដែល​ពេល​នោះ​ពួក​កម្មុយនិស្ត​បាន​ដើរ​កាត់​តាម​ភូមិ​កំណើត​របស់​លោក​ក្នុង​ខេត្ត​កំពង់ចាម អំពាវនាវ​ដល់​យុវជន​ឲ្យ​ជួយ​ស្តេច​បាន​កាន់​អំណាច​វិញ ដើម្បី​សង្គ្រោះ​ប្រទេស។

លោក ភាព បាន​និយាយ​ថា “ខ្ញុំ​មិន​មែន​ជា​អ្នក​យល់​ដឹង​ជ្រៅ​ជ្រះ​ទេ ខ្ញុំ​គ្រាន់តែ​ដើរ​តាម​គេ ហើយ​បុព្វហេតុ​គឺ​សង្គ្រោះ​ប្រទេស ដើម្បី​អនាគត​មនុស្ស​ជំនាន់​ក្រោយ”។ លោក​បាន​បន្ថែម​ថា ជ័យ​ជម្នះ​ឆ្នាំ​១៩៧៥​បាន​នាំ​មក​នូវ​លទ្ធផល​ផ្សេង​ខុស​ពី​អ្វី​ដែល​បាន​សន្យា​ទៅ​វិញ។

លោក ភាព បាន​និយាយ​ថា “ក្រោយ​ថ្ងៃ​[១៧​មេសា] ខ្ញុំ​បាន​បាត់បង់​ម្តាយ ឪពុក របស់​ខ្ញុំ ហើយ​ខ្ញុំ​មិន​អាច​ធ្វើ​អ្វី​បាន​ទេ។ ខ្ញុំ​មិន​សប្បាយ​ចិត្ត ប៉ុន្តែ​តើ​យើង​អាច​ធ្វើ​អ្វី​បាន? យើង​រស់​នៅ​ក្នុង​ស្រមោល​[របស់​ពួក​មេ​ដឹកនាំ​ខ្មែរ​ក្រហម] ហើយ​ប្រសិនបើ​យើង​ប្រឆាំង​នឹង​ពួកគេ យើង​នឹង​ស្លាប់”។

លោក​បាន​និយាយ​ថា “ចំពោះ​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​គ្រាន់តែ​ជា​ទាសករ​ម្នាក់​ឲ្យ​ពួកគេ​ប្រើ​ប៉ុណ្ណោះ។ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ ខ្ញុំ​និយាយ​ប្រាប់​កូនៗ​របស់​ខ្ញុំ​កុំ​ឲ្យ​ពាក់ព័ន្ធ​នឹង​រឿង​នយោបាយ”៕ និត

 

© 2024, ខេមបូឌា ដេលី. All rights reserved. No part of this article may be reproduced in print, electronically, broadcast, rewritten or redistributed without written permission.

អត្ថបទទាក់ទង

អត្ថបទអានច្រើន

សេចក្ដីរាយការណ៍ពិសេស