28 C
Phnom Penh

​ខ្សែភាពយន្ត​​​បង្ហាញ​​​ឥណ្ឌូចិន​​​តាមរយៈ​​​ភ្នែក​​​អ្នកធ្វើ​​​អាណា​​​និគម​​​

ដោយ ឌឹ ខេមបូឌា ដេលី

បទវិភាគ

ជនជាតិបារំាងធ្វើ​ដំណើរ​តាម​រទេះគោ​នៅក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា ជាង​១សតវត្សរ៍មុន ក្នុង​រូបថត​ពី​ខ្សែភាពយន្ត​លោក រិទ្ធី ប៉ាន់ ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា​"បារាំង​ជាមាតុភូមិ​យើង"
ជនជាតិបារំាងធ្វើ​ដំណើរ​តាម​រទេះគោ​នៅក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា ជាង​១សតវត្សរ៍មុន ក្នុង​រូបថត​ពី​ខ្សែភាពយន្ត​លោក រិទ្ធី ប៉ាន់ ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា​”បារាំង​ជាមាតុភូមិ​យើង”

សម្រាប់ភាពយន្ត​​​ឯកសារ​​​ថ្មី​​​បំផុត​​​របស់​​​លោក ផលិតករ​​​ភាពយន្ត​​​ រិទ្ធី ប៉ាន់​​​ បាន​​​សម្រេច​​​ចិត្ត​​​​​​ទុក​​​ឲ្យ​​​ទស្សនិក​​​ជន​​​ធ្វើការ​​​សន្និដ្ឋាន​​​ដោយ​​​ខ្លួន​​​ឯង ដូច្នេះលោក​​​បាន​​​បង្កើត​​​ខ្សែភាព​​​យន្ត​​​មួយដោយ​​​គ្មាន​​​​​​សំឡេង​​​និយាយ។

លោកប៉ាន់ បាន​​​និយាយក្នុង​​​បទ​​​សម្ភាសមួយ​​​​​​ថា” គេ​​​ត្រូវ​​​តែ​​​ទុក​​​ឲ្យ​​​រូប​​​ភាព​​​និយាយ​វិញ។​ ប្រសិន​​​បើ​​​​គេនិយាយ​​​ជំនួស​​​រូប​​​ភាព​​​ ដំណើរ​​​នៃការ​​​យល់​​​ដោយខ្លួន​​​ឯង នៃការ​​​យល់​​​បរិបទ​​​ប្រវត្តិសាស្ត្រ ពិតជា​​​​​​មិន​​​បាន​​​ល្អ។​​​ ផ្ទុយ​​​ទៅ​​​វិញ នៅ​​​ពេល​​​ដែល​​​លោកអ្នក អ្នក​​​មើល អង្គុយ​​​មើល​​​ភាពយន្ត…លោកអ្នក​​​នឹង​​​បង្កើត​​​បាន​​​នូវ​​​សេចក្តី​​​អត្ថាធិប្បាយ​​​ដែល​​​ផ្អែក​​​លើ​​​លោកអ្នក គឺ​​​ជា​​​នរណា”។​​​

ដូច្នេះលោក ប៉ាន់ ដែល​​​​​​ភាពយន្ត​​​របស់​​​លោក​​​​​​មាន​​​ចំណង​​​ជើង​​​ថា”កង្វះរូបភាព” បានទទួល​​​​​​រង្វាន់​​​​​​ឆ្នើម​​​មួយ​​​ក្នុង​​​ចំណោម​​​រង្វាន់​​​ពីរ​​​នៅ​​​ឯមហោស្រពភាពយន្ត​​​កែនន៍ ហើយ​​​​​​បាន​​​​​​​​​ស្ថិត​​​ក្នុង​​​ចំណោម​​​​​​បេក្ខជន​​​​​​ប្រកួត​​​ផ្តាច់​​​ព្រាត់​​​អូស្កា​​​ប្រាំ​​​នាក់​​​នៅ​​​ក្នុង​​​ប្រភេទ​​​ភាពយន្ត​​​ភាសា​​​បរទេស​​​កាល​​​ពី​​​ឆ្នាំ​​​មុន​​​ បាន​​​ផលិតភាពយន្ត​​​គ។​​​​​​​​​​​​

សំឡេង មាន​​​ភ្លេង​​​ដើម​​​ដែល​​​​​​សរសេរ​​​​​​ដោយ​​​អ្នកនិពន្ធ​​​បទ​​​ភ្លេង​​​ជន​​​ជាតិ​​​បារាំង​​​ លោក ម៉ាក ម៉ាដឺរ។​​​អក្សរ​​​បារាំង​​​ពីរ​​​បី​​​បន្ទាត់​​​ បង្ហាញ​​​ត្រង់នេះត្រង់​​​នោះលើ​​​ផ្ទាំង​​​ ជា​​​ស្ទីល​​​ភាពយន្ត​​​គ ដោយ​​​មាន​​​អក្សរ​​​ចំណង​​​ជើង​​​​​​ ក្នុង​​​ពេល​​​ដែលរូបភាព​​​ឯកសារបង្ហាញជាបន្ត​​​បន្ទាប់។ គ្រោង​​​នឹង​​​បញ្ចាំង​​​នៅ​​​ក្នុង​​​ក្រុង​​​ភ្នំ​​​ពេញ​​​​​​ជា​​​លើក​​​ដំបូង​​​នៅ​​​ខែ​​​នេះ ដែល​​​មាន​​​ចំណង​​​ជើង​​​ថា”បារាំង​​​ជាមាតុភូមិ​​​យើង​​​” គឺ​​​ជា​​​ភាពយន្ត​​​ចាប់​​​ផ្តើម​​​ឡើង​​​​​​ដោយ​​​មាន​​​រូបភាព​​​នៃ​​​គេហដ្ឋាន​​​ដ៏​​​ធំមួយ​​​ខ្នង​​​ នៅព័ទ្ធ​​​ជុំ​​​វិញ​​​ដោយ​​​​​​រុក្ខជាតិ​​​ខៀវ​​​បំព្រង ជា​​​ព្រៃ​​​ដែល​​​ដុះ​​​នៅ​​​ក្នុង​​​ទី​​​នោះ​​យូរ​​​មក​​​ហើយ។

បន្ទាប់​​​មក ក្នុង​​​សករាជ​​​ដែល​​​គេហដ្ឋាន​​​មួយ​​​ខ្នង​​​នេះ​​​ គឺ​​​ពោរពេញទៅ​​​ដោយ​​​​​​មនុស្ស​​​ច្រើន​​​ មាន​​​ជីវិតរស់​​​រវើក គឺពិភព​​​នៃ​​​អាណានិគម​​​បារាំង​​​​​​ក្នុង​​​ប្រទេស​​​កម្ពុជា វៀតណាម ឡាវ និង​​​អាហ្វ្រិក។

ពិភព​​​នេះ ត្រូវ​​​បង្ហាញ​​​ឲ្យ​​​ឃើញ​​​តាម​​​រយៈ​​​កែវមា៉ស៊ីន​​​ថត​​​របស់​​​អ្នក​​​ដែល​​​កាន់​​​ម៉ាស៊ីន​​​ថត មាន​​​ខ្លះ​​​ជា​​​មន្ត្រី​​​ជន​​​ជាតិ​​​បារាំង​​​ ឬ​​​អ្នក​​​ជំនួញ អ្នក​​​ខ្លះ​​​ជា​​​អ្នកស្រុក​​​ជន​​​ជាតិ​​​បារាំង​​​ ឬ​​​ទេសចរ​​​ដែល​​​ចង់​​​បាន​​​រូបភាព​​​ដើម្បី​​​បង្ហាញ​​​មិត្ត​​​ភក្តិ និង​​​ក្រុម​​​គ្រួសារ។

ប្រជាជនជនជាតិខ្មែរ និង​​​វៀត​​​ណាម​​​ខ្លះនៅ​​​ក្នុង​​​​​​រូប​​​ថត បាន​​​សុខ​​​ចិត្ត​​​​​​ឲ្យ​​​គេ​​​ថត ចំណែក​​​ឯ​​​មួយ​​​ចំនួន​​​ទៀត បាន​​​យល់​​​ឃើញ​​​ថា​​​ការ​​​ថត​​​នេះ​​​ជា​​​ការ​​​រំខាន​​​ ហើយ​​​បន្ទាប់​​​មក បាន​​​ងាក​​​ចេញ​​​ពី​​​ម៉ាស៊ីន​​​ថត។​​​​​​  តើ​​​មាន​​​ការ​​​ឆ្លុះ​​​បញ្ចាំងទៅ​​​លើ​​​សម័យ​​​អាណានិគម​​​ទេ? ពិតមែន​​​ហើយ ប៉ុន្តែ​​​ ដូច​​​ដែល​​​​​​ស្ត្រី​​​ម្នាក់​​​ បាន​​​ប្រាប់​​​លោក ប៉ាន់​​​ បន្ទាប់​​​ពី​​​បាន​​​មើល​​​ភាព​​​យន្ត​​​នោះ គឺ “​​​គ្មាន​​​អ្វី​​​បាន​​​ផ្លាស់​​​ប្តូរ​​​ទេ”។​​​

រូប​​​ថតខ្លះ អាច​​​ត្រូវ​​​បាន​​​ថតដោយ​​​ទេសចរ​​​សព្វថ្ងៃ​​​នេះ​​​ ដែល​​​បាន​​​មក​​​ទស្សនា​​​ទី​​​កន្លែងប្លែកៗ ហើយ​​​បាន​​​ថតរូប​​​មនុស្ស​​​ម្នា ដោយ​​​មិន​​​បាន​​​សុំ​​​ការ​​​អនុញ្ញាត​​​ជាមុន។​​​​​​

ហើយ​​​ទេសភាព​​​ពីរ​​​បី​​​កន្លែង​​​​​​នៃ​​​ការ​​​កាប់​​​បំផ្លាញ​​​ព្រៃ​​​ឈើ និង​​​ការ​​​អភិវឌ្ឍន៍​​​នៅ​​​តាម​​​តំបន់​​​ព្រៃ​​​ភ្នំ​​​ក្នុង​​​ប្រទេស​​​កម្ពុជា ឬ​​​ប្រទេស​​​វៀត​​​ណាម ដែល​​​អាច​​​កើត​​​ឡើង​​​នៅ​​​ពេល​​​សព្វថ្ងៃ​​​នេះ មាន​​​​​​សេចក្តី​​​ពិស្តារ​​​តិច​​​តួច ដោយ​​​មាន​​​អ្នក​​​អភិវឌ្ឍក្នុង​​​ស្រុក​​​ ឬវិនិយោគិន​​​បរទេស ដែល​​​ជំនួស​​​ពួក​​​បារាំង។

នៅ​​​ពេល​​​នោះ​​​ ពួក​​​អាណានិគម មាន​​​ឥរិយាបថឆ្គាំឆ្គង។​​​ ស្ត្រី​​​ពីរ​​​នាក់​​​ក្នុង​​​ដើម​​​ទសវត្សរ៍​​​​​​ឆ្នាំ​​​១៩០០ បោះ​​​កាក់​​​ឲ្យ​​​”ជនជាតិ​​​ដើម” ដើម្បី​​​ធ្វើ​​​ឲ្យ​​​ពួក​​​គេ​​​រុញ​​​ច្រាន​​​ដណ្តើម​​​​​​យក​​​កាក់​​​នោះ និង​​​មាន​​​​​​ព្រាន​​​ព្រៃ​​​ពីរ​​​នាក់ ត្រូវ​​​បាន​​​ជួយ​​​ដោយ​​​ព្រាន​​​ព្រៃជន​​​ជាតិដើម​​​ភាគ​​​តិចជា​​​ច្រើន​​​ ហើយ​​​បន្ទាប់​​​មក ឈរថត​​​ជាមួយ​​​សត្វ​​​ដែល​​​ពួក​​​គេ​​​បាញ់​​​បាន។

មាន​​​រូប​​​ភាព​​​នៃ​​​ជីវិត​​​ប្រចាំ​​​ថ្ងៃ ដោយ​​​មាន​​​​​​អ្នកធ្វើ​​​អាណានិគមឈរញញិម​​​ញញែម​​​ជាមួយ​​​​​​បុគ្គលិក​​​ជន​​​ជាតិ​​​ខ្មែរ​​​របស់​​​ពួកគេ មាន​​​រូបភាព​​​ផ្សព្វផ្សាយ​​​នៃ​​​វេជ្ជបណ្ឌិត​​​បារាំង ​​​ឬ​​​អ្នក​​​​​​បច្ចេកទេស​​​​​​ដែល​​​បណ្តុះ​​​បណ្តាល​​​បុគ្គលិក​​​ និង​​​កម្មករ​​​ចម្ការ​​​កៅ​​​ស៊ូ​​​ជាដើម។​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

ហើយ​​​ក៏​​​មាន​​​រូបភាព​​​នៃ​​​បុរស​​​ជនជាតិ​​​បារាំង​​​នៅឯ​​​ផ្ទះ​​​បន​​​ ដែល​​​ជ្រើស​​​រើស​​​យក​​​ស្ត្រី​​​ឥណ្ឌូចិន​​​ដែល​​​ស្លៀក​​​តែ​​​ខោស្លីប​​​ប៉ុណ្ណោះ ហើយ​​​មាន​​​ការ​​​អត្ថា​​​ធិប្បាយ​​​ទៅ​​​លើ​​​គុណសម្បត្តិ​​​ផ្សេងៗ​​​របស់​​​ស្ត្រី​​​ខ្មែរ និង​​​វៀត​​​ណាម។​​​​​​

រូប​​​ទាំង​​​អស់​​​នេះ លាយ​​​ឡំគ្នា​​​ជាមួយ​​​អត្ថបទ​​​ខ្លីៗ​​​ ដែល​​​ដក​​​ពី ឬ​​​ជំរុញ​​​ទឹក​​​ចិត្ត​​​ពី​​​ភាព​​​យន្ត​​​បារាំង​​​នៅ​​​ពេល​​​នោះ ហើយ​​​មាន​​​សម្ភារ​​​​​​​​​ផ្សព្វ​​​ផ្សាយ​​​អំពី​​​សមិទ្ធផល​​​សម្រេច​​​បាន​​​របស់​​​​​​បារាំង​​​នៅ​​​ក្នុង​​​ដែនដី​​​អាណានិគម​​​របស់​​​ខ្លួន។

រូបនេះ រួមមាន​​​អក្សរ​​​ពីរ​​​បី​​​បន្ទាប់របស់​​​វេជ្ជបណ្ឌិត​​​ ឡឺហ្សង់ ដែល​​​បាន​​​សរសេរ​​​ថា”រាល់​​​ការ​​​អភិវឌ្ឍន៍​​​សំខាន់ៗនៅ​​​ក្នុង​​​ប្រវត្តិ​​​សាស្ត្រ​​​ពិភព​​​លោក គឺ​​​ជា​​​កិច្ចការ​​​នៃ​​​ជនជាតិ​​​ស្បែក​​​ស ជាអ្នក​​​ចេះ​​​ច្នៃ​​​ប្រឌិត​​​តែមួយ​​​គត់​​​ក្នុង​​​ចំណោម​​​អ្នកផ្សេង”។​​​

ភាពយន្ត​​​បញ្ចប់​​​ដោយ​​​​​​ហេតុការណ៍​​​​​​នាទសវត្សរ៍​​​ឆ្នាំ​​​១៩៥០នៃ​​​ទាហាន​​​បារាំង​​​​​​ដែល​​​សែង​​​សាក​​​សពមិត្តរួម​​​អាវុធ​​​របស់​​​ខ្លួន ក្នុង​​​ពេល​​​ដែល​​​ប្រទេស​​​បារាំង​​​កំពុង​​​ចាញ់​​​សង្គ្រាម​​​​​​នឹង​​​កង​​​ទ័ព​​​កុម្មុយនិស្តវៀត​​​ណាម​​​ខាង​​​ជើង គឺ​​​ជា​​​ការ​​​បញ្ចប់​​​អាណានិគម​​​បារាំង​​​នៅ​​​ក្នុង​​​ឥណ្ឌូចិន។​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

ភាពយន្ត​​​ឯកសារ​​​រយៈពេល​​​១១៩​​​នាទី​​​ ប្រើ​​​រយៈ​​​ពេល​​​២​​​ឆ្នាំ​​​ដើម្បីបញ្ចប់។​​​

លោក ប៉ាន់ បាន​​​និយាយថា ភាព​​​យន្ត​​​នេះ​​​ ត្រូវ​​​ជំរុញ​​​​​​​​ទឹក​​​ចិត្ត​​​ដោយ​​​ការ​​​បដិសេធ​​​​​​មិនទទួល​​​យក​​​ជន​​​ភៀស​​​ខ្លួន​​​នៅ​​​ក្នុង​​​អឺរ៉ុប​​​ និង​​​អូស្ត្រាលី​​​ ជា​​​ស្ថានការណ៍​​​ដែល​​​នៅ​​​ពេល​​​នោះ​​​ បាន​​​នាំ​​​ឲ្យ​​​មាន​​​ហិង្សា។

លោក ប៉ាន់​​​បាន​​​និយាយថា”គ្មាន​​​នរណា​​​ម្នាក់​​​​​​ចង់​​​ទទួល​​​ខុស​​​ត្រូវ​​​ យកចិត្តទុក​​​ដាក់​​​ក្នុង​​​បញ្ហា​​​នេះ​​​ទេ។ គេ​​​មិន​​​ស្នើ​​​សុំ​​​ទទួល​​​យក​​​បញ្ហាលំបាក​​​របស់​​​អ្នក​​​ដទៃ​​​ទេ ប៉ុន្តែ​​​គ្រាន់​​​តែ​​​បង្ហាញ​​​នូវ​​​សាមគ្គី​​​ភាព ចែក​​​រំលែក[ការ​​​ទទួល​​​ខុស​​​ត្រូវ​​​]​​​ចំពោះ​​​ប្រ​​​ជាជន​​​ទាំង​​​នេះ ដែល​​​ជួប​​​ការ​​​លំបាកប៉ុណ្ណោះ”។​​​

ផលិតករ​​​ភាពយន្តរូប​​​នេះ បាន​​​និយាយថា សរុបមក ប្រជាជនមួយចំនួន​​​ក្នុង​​​ចំណោម​​​ប្រជាជន​​​ទាំង​​​នេះ​​​ កំពុង​​​ភៀស​​​ខ្លួន​​​ទៅ​​​បស្ចឹម​​​ប្រទេស មួយ​​​ផ្នែក​​​ដោយ​​​សារ​​​តែធនធាន​​​​​​ប្រទេស​​​របស់​​​ពួក​​​គេ ត្រូវ​​​កេង​​​ប្រវ័ញ្ចដោយ​​​អ្នក​​​ដទៃ។​​​

បញ្ហា​​​នេះ បានជំរុញ​​​ឲ្យ​​​លោក ប៉ាន់​​​ ពិនិត្យ​​​មើល​​​វិធី ដែល​​​ប្រទេស​​​មហាអំណាច បាន​​​ចាត់​​​ទុក​​​ប្រទេស​​​ទន់​​​ខ្សោយ​​​ក្នុង​​​ពេល​​​កន្លង​​​មក ថា​​​តើ​​​​​​ប្រទេសមហាអំណាច​​​អាណនិគម មាន​​​ដូច​​​ជា​​​ប្រទេស​​​បារាំង​​​​​​​​​ជាដើម បាន​​​ចាត់​​​ទុក​​​ប្រ​​​ជាជន​​​មក​​​ពី​​​ប្រទេស​​​ទាំង​​​ឡាយ​​​ដែល​​​ខ្លួន​​​បាន​​​កាន់កាប់​​​យ៉ាង​​​ដូច​​​ម្តេ៉ច។​​​

លោក ប៉ាន់ បាន​​​និយាយថា”​​​ប្រទេស​​​អាណានិគម ទំនង​​​ចាត់ទុក​​​ប្រទេស​​​ដទៃ​​​ថា​​​គ្មាន​​​អរិយធម៌ គ្មាន​​​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​​​ទេ”។

លោកបាន​​​បន្ថែម​​​ថា”​​​​​​តាមពិត​​​ទៅ សាកលភាវូបនីយ​​​កម្ម តម្រូវ​​​ឲ្យ​​​មាន​​​​​​បញ្ហាដូច​​​គ្នា​​​ដែរ។ ទីបញ្ចប់ អ្នក​​​​​​ខ្សោយ​​​​​​ នៅ​​​តែ​​​ខ្សោយដដែល គឺទទួល​​​បាន​​​តែ​​​​​​របស់​​​សំណល់​​​​​​ប៉ុណ្ណោះ…​​​ភាគ​​​ច្រើន​​​ គេ​​​មិន​​​គោរព​​​ទស្សនវប្បធម៌របស់​​​ប្រទេស​​​មួយទេ”។​​​

ភាពយន្ត​​​នេះ ត្រូវ​​​បាន​​​បង្ហាញ​​​​​​រួច​​​ហើយ​​​នៅ​​​តាម​​​មហោស្រព​​​ភាពយន្ត​​​អន្តរជាតិ ចាប់​​​តាំង​​​ពី​​​ការ​​​បញ្ចេញ​​​ខ្សែ​​​ភាព​​​យន្ត​​​នេះ​​​​​​កាល​​​ពី​​​ដើម​​​ឆ្នាំ​​​នេះមក​​​ម្លេ៉ះ។ ភាព​​​យន្ត​​​នេះ​​​នឹង​​​ដាក់​​​បញ្ចាំង​​​នៅ​​​ថ្ងៃ​​​ទី២៥ ខែ​​​ឧសភានេះ​​​​​​នៅ​​​ឯ​​​វិទ្យាស្ថាន​​​បារាំង​​​ក្នុង​​​ក្រុង​​​ភ្នំពេញ៕ រើន​​​​​​

 

© 2024, ខេមបូឌា ដេលី. All rights reserved. No part of this article may be reproduced in print, electronically, broadcast, rewritten or redistributed without written permission.

អត្ថបទទាក់ទង

អត្ថបទអានច្រើន

សេចក្ដីរាយការណ៍ពិសេស