30 C
Phnom Penh

ការ​​​រស់​​​នៅ​​​ប្រកប​ដោយ​​​គ្រោះ​​​ថ្នាក់

ដោយ ឌឹ ខេមបូឌា ដេលី

បទវិភាគ

ក្មេង​ពីរនាក់​ឈរ​នៅ​ក្នុង​ជាន់ក្រោម​នៃ​ការដ្ឋាន​សំណង់មួយកន្លែងដែល​ពួកគេ​រស់នៅ​ នៅសង្កាត់បឹងកេងកង៣ ក្នុងក្រុង​ភ្នំពេញ កាលពី​ខែតុលា។រូបថតៈ Olivia Harlow/The Cambodia Daily
ក្មេង​ពីរនាក់​ឈរ​នៅ​ក្នុង​ជាន់ក្រោម​នៃ​ការដ្ឋាន​សំណង់មួយកន្លែងដែល​ពួកគេ​រស់នៅ​ នៅសង្កាត់បឹងកេងកង៣ ក្នុងក្រុង​ភ្នំពេញ កាលពី​ខែតុលា។រូបថតៈ Olivia Harlow/The Cambodia Daily

ក្នុង​​​ពេល​​​មាន​​​សំណង់​​​អគារ​​​ជ្រោង​​​ច្រាង​​​ក្នុង​​​ភ្នំពេញ ការដ្ឋាន​​​សាង​​​សង់​​​​​​កើន​​​ឡើង​​​ទ្វេដង​​​ជា​​​កន្លែង​​​ស្នាក់​​​នៅ​​​សម្រាប់​​​គ្រួសារ​កម្មករ​ទាំង​​​មូល

នា​ពេល​រសៀល​មួយ​ថ្មីៗ​នេះ រស់ ស្រីម៉ៅ សម្រាក​ជាមួយ​កូន​ស្រី​អាយុ​១១​ឆ្នាំ​របស់​នាង និង​អ្នក​ជិត​ខាង មើល​ទូរទស្សន៍ ខណៈ​ដែល​ដេក​សន្ធឹង​លើ​រាន​ឈើ​មួយ​ដែល​មាន​ស្ទើរ​គ្រប់​ផ្ទះ​នៅ​កម្ពុជា។

ឆ្នាំង​ចាន​គរ​នៅ​ក្បែរ ហើយ​ខោ​អាវ​បោក​គក់​ហាល​រយីង​រយោង​នៅ​សឹងតែ​គ្រប់​កន្លុក​កន្លៀត។ មេ​មាន់​បន្លឺ​សូរ​ក្រុកៗ​ដើរ​ពី​កន្លៀត​មួយ។

នេះ​ជា​ទិដ្ឋភាព​គ្រួសារ​មួយ ដែល​មាន​ភាពខុស​គ្នា​​មួយ គឺ អ្នក​ស្រី ស្រីម៉ៅ រស់​នៅ​លើ​ការដ្ឋាន​សំណង់​ដែល​កំពុង​ដំណើរការ​សាងសង់។

រួម​ជាមួយ​នឹង​គ្រួសារ​មួយ​ចំនួន​តូច​ទៀត អ្នក​ស្រី ប្តី​និង​កូន​ស្រី​របស់​ខ្លួន​រៀបចំ​កន្លែង​ស្នាក់​នៅ​នៅ​ជាន់​ក្រោម​នៃ​អគារ​ផ្ទះ​ល្វែង​ដែល​សង់​ហើយ​ពាក់​កណ្តាល ដែល​ផុស​ឡើង​សន្សឹមៗ​ពី​លើ​ដំបូល​នៃ​សង្កាត់​បឹង​កេងកង​៣ ក្នុង​ខណ្ឌ​ចម្ការ​មន ក្រុង​ភ្នំពេញ។

នៅ​ខាង​ក្រៅ ដង​ស្ទូច​សំណង់​និង​ឡាន​លាយ​ស៊ីម៉ង់ត៍​កំពុង​មាន​សកម្មភាព​មមាញឹក​បំផុត បង្កើត​ជា​សំឡេង​លាន់​ឮ​ខ្លាំង​ទ្រហ៊ឹង​អឺងអាប់ ដែល​សឹងតែ​លុប​បាត់​សំឡេង​ទូរទស្សន៍​ទៅ​ហើយ។

មាន​ដើម​កំណើត​នៅ​ខេត្ត​តាកែវ អ្នកស្រី ស្រីម៉ៅ ជា​កម្មករ​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​កម្មករ​សំណង់​ដែល​​ដើរ​ចរច្រប់​អារ៉ប់​ក្នុង​ក្រុង​ភ្នំពេញ ដែល​រើ​ពី​ការដ្ឋាន​អគារ​មួយ​កន្លែង​ទៅ​មួយ​កន្លែង​ទៀត រក​ប្រាក់​បាន​ប្រហែល​៥​ដុល្លារ​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ។

ការងារ​របស់​អ្នក​ស្រី​គឺ​ដំឡើង​រន្ទា​ឫស្សី ចំណែក​ឯ​ប្តី​របស់​អ្នក​ស្រី​ធ្វើ​ការងារ​ធ្ងន់​ជាង​នេះ។

ដោយ​ខ្វះ​ប្រាក់​កាស​ដើម្បី​ជួល​បន្ទប់​ស្នាក់​នៅ​ក្នុង​ក្រុង និង​គ្មាន​គ្រួសារ ឬ មិត្ត​ភក្តិ​នៅ​ក្បែរ​នោះ ជារឿយៗ ពួកគេ​សង់​ជម្រក​នៅ​តាម​ការដ្ឋាន​សំណង់។

អ្នក​ស្រី ស្រីម៉ៅ បាន​និយាយ​ថា អ្នកស្រី​មិន​គិត​អំពី​ស្ថានភាព​ខ្លួន​ឯង​ទេ ប៉ុន្តែ អ្នក​ស្រី​មិន​ចង់​នាំ​កូន​ស្រី​អាយុ​១១​ឆ្នាំ​មក​ជាមួយ​ទេ។

អ្នកស្រី​បាន​និយាយ​ថា “ខ្ញុំ​នាំ​វា​មក​ជាមួយ​ខ្ញុំ ពីព្រោះ​ខ្ញុំ​គ្មាន​ជម្រើស។ ខ្ញុំ​គ្មាន​នរណា​មើល​ថែ​វា​ទេ”។

“ខ្ញុំ​បារម្ភ​អំពី​វា​រស់នៅ​ទី​នេះ ខ្លាច​វា​ឈឺ ឬ​ថ្មឬ​ឧបករណ៍​សំណង់​ធ្លាក់​លើ​វា”។

នៅ​ការដ្ឋាន​សំណង់​មួយ​ផ្សេងទៀត​ក្នុង​ខណ្ឌ​ដូនពេញ ជា​កន្លែង​ដែល​មាន​ហាង​ខារ៉ាអូខេ​កម្ពស់​ច្រើនជាន់​កំពុង​ផុស​ត្រដែត​ពី​កែង​ផ្លូវ ព្រំ មនោរា អាយុ​២៥​ឆ្នាំ អង្គុយ​ជាមួយ​កូន​ស្រី​តូច​របស់​នាង។ នាង​រស់​នៅ​ទីនេះ​ជាមួយ​ប្តី​របស់​នាង​រយៈ​ពេល​ប្រហែល​មួយ​ខែ​ហើយ។

នាង​មិន​បារម្ភ​អំពី​សុវត្ថិភាព​កូន​ស្រី​របស់​នាង​ទេ នាង​ខ្វល់​អំពី​ថ្លុក​ទឹក​កខ្វក់​ដ៏​ធំ​មួយ​នៅ​ជាន់​ក្រោម​នៃ​ការដ្ឋាន​នោះ ដែល​ពោរពេញ​ដោយ​សំរាម​និង​មូស​ច្រើន។

នាង​បាន​និយាយ​ថា “ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា ដូច​ខ្ញុំ​នៅ​ផ្ទះ​ខ្ញុំ​អ៊ីចឹង ហើយ​ខ្ញុំ​មិន​ព្រួយ​អំពី​កូន​ស្រី​របស់​ខ្ញុំ ទាក់ទិន​នឹង​សុវត្ថិភាព​និង​សន្តិសុខ​ទេ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​ព្រួយ​អំពី​បញ្ហា​សុខភាព​របស់​វា ពីព្រោះ​មាន​មូស​ច្រើន​ណាស់​នៅ​ទី​នេះ”។

រឿងរ៉ាវ​របស់​កម្មករ​ទាំងនេះ បង្ហាញ​ភាព​ផ្សេងគ្នា​នៃ​ឧស្សាហកម្ម​សំណង់​នៅ​ក្រុង​ភ្នំពេញ ដែល​ជិត​ក្លាយ​ទៅ​ជា​វិស័យ​មួយ​នៃ​វិស័យ​ដ៏​ធំ​បំផុត​ក្នុង​សេដ្ឋកិច្ច​កម្ពុជា ដែល​មាន​តម្លៃ​ជា​ទឹក​ប្រាក់​ប្រហែល​៣.០០០​លាន​ដុល្លារ ដោយ​គ្មាន​សញ្ញា​ថមថយ​ឡើយ។

កម្មករ​ម្នាក់​ហូបបាយ​ថ្ងៃត្រង់​នៅជាន់​ក្រោម​នៃការដ្ឋាន​សំណង់។ រូបថតៈ Olivia Harlow/The Cambodia Daily
កម្មករ​ម្នាក់​ហូបបាយ​ថ្ងៃត្រង់​នៅជាន់​ក្រោម​នៃការដ្ឋាន​សំណង់។ រូបថតៈ Olivia Harlow/The Cambodia Daily

យោង​តាម​សេចក្តី​រាយការណ៍​ថ្មី​បំផុត​ស្តីពី​វិស័យ​សំណង់​របស់​ប្រទេស​កម្ពុជា ដែល​ចេញ​ដោយ​ក្រសួង​គ្រប់គ្រង​ដែនដី នគរូបនីយកម្ម​និង​សំណង់​ឲ្យ​ដឹង​ថា ប្រជា​ពលរដ្ឋ​រវាង​២០៨.២៩០ និង ២៥១.៤៩០នាក់ ធ្វើការ​នៅ​តាម​ការដ្ឋាន​សំណង់​នៅ​ទូទាំង​ប្រទេស​រាល់ថ្ងៃ ហើយ​រវាង​៩៦.៥០០នាក់​ដល់​១០៨.៥០០​នាក់​ក្នុង​ចំណោម​ពួកគេ​គឺ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ក្រុង​ភ្នំពេញ។

ទោះជា​យ៉ាង​នេះ​ក្តី សព្វថ្ងៃ​មិន​មាន​ច្បាប់​គ្រប់គ្រង​សុវត្ថិភាព​ការដ្ឋាន​សំណង់​ជាក់​លាក់​ទេ ដោយ​រដ្ឋាភិបាល​ទុកការ​ទទួល​ខុសត្រូវ​នេះលើ​ក្រុមហ៊ុន​នីមួយៗ។

ចំពោះ​លោក ចាស្ទីន លេនឌិស អ្នក​គ្រប់គ្រង​គម្រោង​មួយ​នៅ​ក្រុមហ៊ុន​គ្រប់​គ្រង​សំណង់​ ACH មាន​មូលដ្ឋាន​នៅ​ក្រុង​បាងកក ដែល​ធ្វើការ​លើ​គម្រោង​មួយ​ចំនួន​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​បាន​និយាយ​ថា មាន​បញ្ហា​ច្រើន​ណាស់​ទាក់ទង​នឹង​កន្លែង​ស្នាក់នៅ​បណ្តោះ​អាសន្ន​ទាំង​នេះ។

លោក​បាន​និយាយ​ថា “គោល​បំណង​មួយ​ក្នុង​ចំណោម​គោល​បំណង​ជាច្រើន​របស់​យើង គឺ​លើក​កម្ពស់​ការ​យល់​ដឹង​នៃ​លក្ខខណ្ឌ​ការដ្ឋាន សុខភាព និង​បរិស្ថាន​សុវត្ថិភាព”។

លោក​បាន​បន្ថែម​ថា “ការ​លុប​បំបាត់​កន្លែង​ស្នាក់នៅ​នៅ​ការដ្ឋាន​គឺ​ជា​វិធី​មួយ​ក្នុង​ចំណោម​វិធី​ទាំង​នោះ ពីព្រោះ​វា​គ្មាន​សុវត្ថិភាព​សោះ។ ស្ត្រី កុមារ អាហារ សម្លៀក​បំពាក់ ទាំង​អស់​នេះ មាន​គ្រោះថ្នាក់​អគ្គិភ័យ។ គេ​ដាំស្ល​នៅ​ការដ្ឋាន​នៅ​ពេល​យប់”។

“អ្នក​នាំ​ភ្ញៀវ​មក​មើល​គម្រោង ហើយ​ពួកគេ​មើល​ឃើញ​ក្មេងៗ​ដើរ​ជុំវិញ​ការដ្ឋាន ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​ការ​ចាប់​អារម្មណ៍​ខ្លាំង​ណាស់ ហើយ​ប៉ះពាល់​ដល់​យើង​ផ្ទាល់។ ការ​យល់​ឃើញ​គឺ​សព្វ​បែប​យ៉ាង”។

​ខោអាវ​ហាល​រយីង​រយោង​នៅ​ការដ្ឋាន​សំណង់​។  រូបថតៈ Olivia Harlow/The Cambodia Daily
​ខោអាវ​ហាល​រយីង​រយោង​នៅ​ការដ្ឋាន​សំណង់​។ រូបថតៈ Olivia Harlow/The Cambodia Daily

យោង​តាម​លោក ហេង សួគ៌ អ្នក​នាំពាក្យ​ក្រសួង​ការងារ បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា បទ​បញ្ញត្តិ​ការងារ​ដែល​មាន​ស្រាប់​ធ្វើ​ឲ្យ​វា​ខុស​ច្បាប់​ចំពោះ​ក្មេងៗ​នៅ​តាម​ការដ្ឋាន​សំណង់ និង​ចែង​ថា គួរ​មាន​កន្លែង​ដោយ​ឡែក​សម្រាប់​កម្មករ​រស់នៅ។

លោក​បាន​និយាយ​ថា “យោង​តាម​ច្បាប់ យើង​រឹតត្បិត​ការងារ​មិន​គ្រប់​អាយុ ហើយ​គួរ​មាន​បន្ទប់​ដោយឡែក ប៉ុន្តែ វា​អាស្រ័យ​លើ​ការ​ចរចា​រវាង​កម្មករ​និង​ក្រុមហ៊ុន”។

យោង​តាម​អង្គការ​ពលកម្ម​អន្តរជាតិ និង​ទិន្នន័យ​ថ្មី​បំផុត​ដែល​ទើប​អាច​ទទួល​បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា បទបញ្ញត្តិ​មិន​គ្រប់គ្រាន់ រួមជាមួយនឹង​ការ​អនុវត្ត​តិចតួច​នូវ​ច្បាប់​មាន​ស្រាប់ ប៉ះពាល់​ដល់​ទិដ្ឋភាព​ជាច្រើន​នៃ​ឧស្សាហកម្ម​សំណង់ ដោយ​មាន​ការ​ស្លាប់​នៅ​តាម​ការដ្ឋាន​សំណង់​ដោយសារ​ការ​ខ្វះ​បទ​បញ្ញត្តិ​សុវត្ថិភាព បាន​កើន​ឡើង​ប្រហែល​បួន​នាក់​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ​នៅ​ឆ្នាំ​២០០៩។

លោក លេនឌីស បាន​និយាយ​ថា ចំពោះ​ក្រុមហ៊ុន​អភិវឌ្ឍន៍​មួយ​ចំនួន ការ​ចំណាយ​ធ្វើ​តាម​បទបញ្ញត្តិ​ការងារ​គឺ​ខ្ពស់​ណាស់ ដែល​ឱកាស​​អាច​មាន​មនុស្ស​ម្នាក់​ស្លាប់​នៅ​ការដ្ឋាន​សំណង់​អាច​ជាការ​ប្រថុយ​។

លោក​​បាន​​​និយាយ​​​ថា “ពេល​​​នរណា​​​ម្នាក់​​​ស្លាប់​​​ ជា​​​ធម្មតា​​​​​​មាន​​​ការ​​​បង់​​​លុយ​​​​​​ប្រហែល​​​២.៥០០​​​ដុល្លារ ដូច្នេះ​​​​​​ទាក់​​​ទង​​​នឹង​​​អ្នក​​​ម៉ៅ​​​ការ នោះ​​​គឺ​​​ជា​​​ហានិភ័យ​​​ដែល​​​គេ​​​សុខចិត្ត​​​ទទួល​​​យក។ ប្រសិនបើ​គេ​​​បាត់​​​បង់​​​ជីវិត ហើយ​​​​​​​​​គេ​​​ចំណាយ​​​តែ​​​២.៥០០​​​ដុល្លារ​​​​​​សម្រាប់​​​ធ្វើ​​​បុណ្យ​​​សព នេះ​​​គឺ​​​ជា​​​​​​ទឹក​​​មួយ​​​តំណក់​​​តូច​​​​​​សម្រាប់​​​ការ​​​ចំណាយ​​​លើ​​​​​​ការ​​​សាង​​​សង់។ គេ​​​អាច​​​មាន​​​ប្រាក់​​​គ្រប់គ្រាន់​​​ដើម្បី​​​បង់”។

ទោះបី​​​ជា​​​យ៉ាង​​​នេះ​​​ក៏​​​ដោយ ក៏​​​​​​លោក​​​​​បាន​​​​​​និយាយ​​​ថា មាន​​​ច្បាប់​​​​​​ជា​​​ធរមាន​​​ ដើម្បី​​​ផ្តន្ទាទោស​​​​​​អ្នក​អភិវឌ្ឍ​​​ដែល​​​ការ​​​សាងសង់​​​របស់​​​ពួកគេ​​​​​​បង្ក​​​ឲ្យ​​​មាន​​​របួស​ស្នាម ឬ​​​ការ​​​ស្លាប់។ លោក​​​បាន​​​និយាយ​​​ថា “ច្បាប់​ចែង​យ៉ាង​ច្បាស់​ថា ប្រសិនបើ​មាន​កំហុស​ណា​មួយ និង​ប្រសិនបើ​មាន​របួស ក្រុមហ៊ុន​សំណង់​ចាំបាច់​ត្រូវ​បង់​ប្រាក់​មិន​មែន​តែ​សំណង​និង​ថ្លៃ​ពេទ្យ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​ក៏​ត្រូវ​ប្រឈម​នឹង​បទចោទ​ព្រហ្មទណ្ឌ​ដែរ ប្រសិនបើ​ពួកគេ​បង្ក​របួស​ដល់​មនុស្ស”។

ច្បាប់​ថ្មី​ដែល​ធ្វើ​បញ្ញត្តិកម្ម​សំណង់​សព្វ​ថ្ងៃ​កំពុង​ព្រាង ហើយ​រំពឹង​ថា​នឹង​ចប់​រួច​រាល់​នៅ​ចុង​ឆ្នាំ​នេះ។ លោក ភឿង សុភ័ណ រដ្ឋលេខាធិការ​ក្រសួង​រៀបចំ​ដែនដី នគរូបនីយ​កម្ម និង​សំណង់ បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា ច្បាប់​នេះ​ចង់​លុប​បំបាត់​បញ្ហា​អាក្រក់​មួយ​ចំនួន​ទាក់ទង​នឹង​ជម្រក​ស្នាក់នៅ​នៅ​ការដ្ឋាន​សំណង់ ក្នុង​នោះ​មាន​ទាំង​ហាម​ក្មេងៗ​មិន​ឲ្យ​នៅ​ការដ្ឋាន​សំណង់​ផង។

លោក​បាន​និយាយ​ថា “ប៉ុន្តែ ក្នុង​ករណី​កម្មករ វា​អាស្រ័យ​លើ​ស្ថានការណ៍​ជាក់ស្តែង​នៃ​ការដ្ឋាន​សំណង់ ហើយ​ប្រសិនបើ​ពួកគេ​ទទួល​បាន​ការ​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​[ស្នាក់​នៅ​ទី​នោះ] ម្ចាស់​ការដ្ឋាន​សំណង់​នឹង​ត្រូវ​រៀប​ចំ​ការ​ស្នាក់នៅ​សមរម្យ​សម្រាប់​ពួកគេ​ជាមួយ​នឹង​បរិស្ថាន​ល្អ​ផង”។ លោក​បាន​បន្ថែម​ថា កម្មករ​នឹង​មិន​ទទួល​បាន​ការ​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​រស់នៅ​តាម​ការដ្ឋាន​អគារ​តូច​ទេ។

នៅ​ពេល​សួរ​ថា​តើ​នឹង​ចាត់​វិធានការ​យ៉ាង​ម៉េច ប្រសិនបើ​ច្បាប់​ទាំង​នេះ​មិន​ត្រូវ​បាន​អនុវត្ត​តាម​ទេ​នោះ លោក​បាន​និយាយ​ថា “ច្បាប់​កំពុង​ព្រាង​នៅ​ឡើយ ដោយ​សង្ឃឹម​ថា នឹង​ហើយ​រួចរាល់​នៅ​ឆ្នាំ​នេះ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំ​មិន​អាច​ឆ្លើយ​សំណួរ​នេះ​បាន​ទេ”។

កម្មករម្នាក់​ដេក​ក្នុងអង្រឹង។  រូបថតៈ Olivia Harlow/The Cambodia Daily
កម្មករម្នាក់​ដេក​ក្នុងអង្រឹង។ រូបថតៈ Olivia Harlow/The Cambodia Daily

យោង​តាម​លោក អ៊ី សារុំ នាយក​ប្រតិបត្តិ​នៃ​សមាគម​ធាង​ត្នោត​បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា របៀប​រស់នៅ​បណ្ណោះ​អាសន្ន​របស់​កម្មករ​សំណង់​ជាច្រើន​នាក់ និង​គ្រួសារ​របស់​ពួកគេ ប៉ះពាល់​ដល់​ស្ត្រី​និង​កុមារ ភាគច្រើន​បំផុត។

លោក​បាន​និយាយ​ថា “មិន​មាន​អនាម័យ​ត្រឹមត្រូវ​ទេ គ្មាន​ទឹក​ស្អាត ឬ អគ្គិសនី ហើយ​ហានិភ័យ​ដោយ​ហិង្សា​ណាស់ ជាពិសេស​ចំពោះ​ស្ត្រី​ដែល​ស្នាក់នៅ​ទីនោះ។ សន្តិសុខ​ផ្ទាល់​ខ្លួន​មិន​ល្អ​សោះ”។

“កូនៗ​មិន​អាច​ទៅ​សាលារៀន ពីព្រោះ​ពួកគេ​មិន​អាច​ចុះ​ឈ្មោះ​នៅ​សាលា​ក្នុង​មូលដ្ឋាន។ ពួកគេ​ត្រូវ​ការ​ឯកសារ ហើយ​ម្យ៉ាង​ទៀត​គ្រួសារ​របស់​ពួកគេ​ចល័ត​ចុះ​ឡើងៗ ពួកគេ​ត្រូវ​ផ្លាស់​ទៅ​កន្លែង​ផ្សេង ដូច្នេះ​ពួកគេ​មិន​អាច​រៀន​បាន​ទេ”។

តាម​ពិត ការ​បញ្ជូន​កូន​ស្រី​អាយុ​១១​ឆ្នាំ​ទៅ​សាលា រឹតតែ​អត់​លទ្ធភាព​ទៀត​សម្រាប់​អ្នក​ស្រី ស្រីម៉ៅ និង​ប្តី​របស់​អ្នក​ស្រី។

មិន​មាន​អ្នកណា​មើលថែ​កូន​នៅ​ស្រុក​កំណើត​របស់​ពួកគេ​នៅ​ខេត្ត​ព្រៃវែង ដែល​ពួកគេ​ចំណាយ​ពេល​ខ្លះ​ធ្វើ​ស្រែ​នោះ​ទេ។

ក្នុង​ក្រុង​ភ្នំពេញ ពួកគេ​មិន​មាន​អាសយដ្ឋាន​ជាប់លាប់ ហើយ​មិន​អាច​មាន​ប្រាក់​កាស​ចំណាយ​លើ​សៀវភៅ និង​ថ្លៃ​សាលា​ទេ។ ភាគច្រើន​នៃ​ប្រាក់​ដែល​ពួកគេ​រកបាន​ចំណាយ​ទៅ​លើ​ការ​សង​ប្រាក់​កម្ចី​១.០០០​ដុល្លារ​ដែល​គ្រួសារ​នេះ​បាន​ខ្ចី​បុល។

អ៊ីចឹង​ហើយ កូន​នៅ​រត់​លេង​ក្បែរៗ​ការដ្ឋាន​សំណង់ មិន​បាន​រៀនសូត្រ​អ្វី​ទេ។

អ្នកស្រី ស្រីម៉ៅ បាន​និយាយ​ថា “ខ្ញុំ​មិន​អាច​បញ្ជូន​នាង​ទៅ​សាលា​បាន​ទេ។ ព្រោះ​ប្រាក់​ដែល​ខ្ញុំ​រក​បាន​មិន​គ្រប់គ្រាន់​ដើម្បី​បង់​ការ​ប្រាក់​បំណុល​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ផង”។

នៅ​ការដ្ឋាន​ខណ្ឌ​ដូនពេញ​ឯណោះ​វិញ យឿន ណារុង កម្មករ​សំណង់​អាយុ​២០​ឆ្នាំ ដែល​មក​ពី​ខេត្ត​ព្រៃវែង​ដែរ បាន​យក​ប្អូន​ស្រី​អាយុ​៨ឆ្នាំ​របស់​ខ្លួនឈ្មោះ លីហ័ង មក​នៅ​ជាមួយ នៅ​ថ្ងៃ​ឈប់​សម្រាក​របស់​នាង។

គាត់​បាន​និយាយ​ថា “ខ្ញុំ​គិត​ថា មាន​សុវត្ថិភាព​សម្រាប់​នាង ពីព្រោះ​អ្នក​គ្រប់គ្រង​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ណែនាំ​ខ្ញុំ និង​កម្មករ​ផ្សេងទៀត​កំុ​ឲ្យ​បណ្តោយ​ក្មេងៗ​ចេញ​ក្រៅ​ការដ្ឋាន​សំណង់ ប៉ុន្តែ ត្រូវ​មើលថែ​ពួកគេ​នៅ​ខាង​ក្នុង ពីព្រោះ​នៅ​ខាង​ក្នុង​សម្ភារ​សំណង់​និង​ដែក​មិន​អាច​ធ្លាក់​ចុះ​បាន​ទេ។

ខណៈ​ដែល​គាត់​និយាយ លីហ័ង អង្គុយ​ក្បែរ​គាត់​លើ​កម្រាល​ឥដ្ឋ​លេង​កម្ទេច​ថ្ម។

នៅ​ពេល​សួរ តើនាង​ចូលចិត្ត​រស់នៅ​ការដ្ឋាន​សំណង់​នេះ​ទេ នាង​គ្រាន់តែ​និយាយ​ថា “ខ្ញុំខ្លាច”៕ និត

 

© 2024, ខេមបូឌា ដេលី. All rights reserved. No part of this article may be reproduced in print, electronically, broadcast, rewritten or redistributed without written permission.

អត្ថបទទាក់ទង

អត្ថបទអានច្រើន

សេចក្ដីរាយការណ៍ពិសេស