28 C
Phnom Penh

ការសិក្សា​​​និយាយ​​​ថា គម្រោង​​​ធនាគារ​​​ពិភព​​​លោក​​​សម្រាប់​​​អ្នក​​​ភូមិ​​​គ្មាន​​​ដី​​​ធ្លីកំពុង​​​ទទួល​​​បរាជ័យ

ដោយ ឌឹ ខេមបូឌា ដេលី

បទវិភាគ

យោង​​​តាម​​​ការ​​​សិក្សា​​​ថ្មី​​​មួយ​​​ឲ្យ​​​ដឹង​​​ថា គម្រោងរយៈពេល​​​៧​​​ឆ្នាំ​​​ ដែល​​​ផ្តល់​​​ថវិកា​​​ដោយ​​​អាល្លឺម៉ង់ និង​​​ធនាគារ​​​ពិភព​​​លោក​​​ដើម្បី​​​ផ្តល់​​​ដី​​​ធ្លី​​​ប្រកប​​​ដោយ​​​សុវត្ថិភាព​​​និង​​​មាន​​​ជីជាតិ​​​ដល់​​​អ្នក​​​ភូមិក្រី​​​ក្រ​​​បំផុត​​​មួយ​​​ចំនួន​​​នៃ​​​ប្រទេស​​​កម្ពុជា​​​ គឺរហូត​​​មក​​​ដល់​​​ពេល​​​នេះ​​​​​​ ខក​​​ខាន​​​មិន​​​បាន​​​ដល់​​​គោល​​​ដៅ​​​របស់​​​ខ្លួនទេ​​​ ហើយ​​​​​​បាន​​​ធ្វើ​​​ឲ្យ​​​អ្នក​​​ភូមិ​​​ភាគ​​​ច្រើន​​​នៅ​​​តែ​​​ក្រី​​​ក្រ។​​​​​

ការ​​​សិក្សា​​​ដោយ​​​អង្គការ​​​សិទ្ធិមនុស្ស​​​​​​លីកាដូ​​​ ដែលមាន​​​ចំណង​​​ជើង​​​ថា “ដី​​​ដែល​​​មិន​​​អាច​​​ដាំ​​​ដំណាំ​​​បាន៖ ការ​​​ពិនិត្យ​​​លើ​​​សម្បទាន​​​ដី​​​សង្គម​​​កិច្ច” ផ្ទុយ​​​គ្នា​​​ទៅ​​​នឹង​​​របាយការណ៍​​​​​​ពិនិត្យ​​​មើល​​​ការ​​​ងារ​​​ផ្ទាល់​​​ដ៏​​​ល្អ​​​​​​របស់​​​ធនាគារ​​​ពិភព​​​លោក។​​​​​​​​​

អង្គការ​​​លី​​​កាដូ ជំរុញ​​​មិន​​​ឲ្យ​​​ប្រើ​​​​​​គម្រោង​​​នេះ​​​ជា​​​គំរូ​​​​​​សម្រាប់​​​គម្រោង​​​ដំណាក់​​​ការ​​​ទីពីរ​​​ ដែល​​​ប្រសិន​​​បើ​​​ទទួល​​​បាន​​​ការ​​​យល់​​​ព្រម នឹងបើក​​​ឲ្យ​​​មាន​​​ការ​​​ខ្ចីប្រាក់​​​ជាថ្មី​​​ដល់​​​ប្រទេស​​​កម្ពុជា​​​ ដែល​​​ធនាគារ​​​ពិភពលោក​​​បាន​​​ដាក់​​​​​​កាលពី​​​បួន​​​ឆ្នាំ​​​មុន​​​ គឺ​​​ដោយសារ​​​តែ​​​កំណត់​​​ត្រា​​​មិន​​​គោរព​​​សិទ្ធិ​​​ដីធ្លីរបស់​​​រដ្ឋាភិបាល​​​។

របាយការណ៍​​​នោះ​​​សរសេរ​​​ថា “ចំណែក​​​ឯការ​​​គាំទ្រ​​​បន្ថែម​​​គឺ​​​ត្រូវ​​​ការ​​​ជាចាំបាច់​​​ ដើម្បី​​​បំពេញ​​​ការ​​​សន្យា​​​ក្នុង​​​ការ​​​កាត់​​​បន្ថយ​​​ភាព​​​ក្រីក្រ​​​និង​​​បង្កើនសន្តិសុខស្បៀង​​​សម្រាប់​​​គ្រួសារ​​​ជាច្រើន​​​ ដែល​​​ឧបត្ថម្ភ​​​គាំទ្រ​​​ដោយ​​​[ការ​​​បែង​​​ចែក​​​ដី​​​ដើម្បី​​​​​​សង្គម​​​​និង​​​អភិវឌ្ឍ​​​សេដ្ឋកិច្ច​​​]នោះ ធនាគារ​​​ពិភពលោក និង​​​​​​ជីអាយហ្សិត [ភ្នាក់​​​ងារ​​​កិច្ចសហ​​​ប្រតិបត្តិការ​​​អាល្លឺ​​​ម៉ង់]​​​ ដំបូង​​​ត្រូវ​​​ទទួល​​​ស្គាល់​​​ថា​​​​​​ គម្រោង​​​នេះ​​​មិន​​​អាច​​​យក​​​ធ្វើ​​​ជា​​​គំរូ​​​បាន​​​ទេ​​​ ហើយ​​​ក៏មិន​​​មាន​​​ជោគ​​​ជ័យ​​​តាម​​​ស្តង់ដា​​​ណា​​​មួយ​​​ដែរ​​​”។

ក្នុង​​​ឆ្នាំ​​​២០០៨​​​ ប្រទេស​​​អាល្លឺម៉ង់​​​និង​​​ធនាគារ​​​ពិភពលោក​​​ បាន​​​ដាក់​​​ថវិកា​​​១២,៧លាន​​​ដុល្លារ​​​ គឺ​​​ភាគ​​​ច្រើន​​​នៃ​​​ថវិកា​​​នេះ​​​បាន​​​មក​​​ពី​​​ធនាគារ​​​ពិភពលោក​​​ ដើម្បី​​​រកដី​​​១០.០០០​​​ហិកតាទូទាំង​​​ប្រទេស​​​ក្នុង​​​ការ​​​​​​ប្រគល់​​​ឲ្យ​​​អ្នក​​​ភូមិ​​​ក្រីក្រ​​​ជាង​​​៣.០០០​​​គ្រួសារ ដែលមាន​​​ដី​​​តិច​​​តួច​​​ ឬ​​​ក៏គ្មាន​​​ដីសោះ​​​។ ដោយ​​​មាន​​​ការ​​​ជួយ​​​ពី​​​ក្រសួង​​​រៀបចំ​​​ដែន​​​ដី​​​ ពួកគេ​​​ជាយថាហេតុ​​​រក​​​បានសម្បទាន​​​ដី​​​សង្គមកិច្ច​​​ប្រាំ​បីកន្លែង​​​នៅ​​​ក្នុង​​​ខេត្ត​​​ចំនួន​​​បី​​​ គឺ​​​ខេត្ត​​​កំពង់ចាម​​​ កំពង់​​​ធំ​​​ និង​​​ក្រចេះ​​​។

នៅ​​​ក្នុង​​​របាយការណ៍​​​ពិនិត្យ​​​មើល​​​ចុងក្រោយ​​​នៃ​​​គម្រោង​​​នេះ​​​នៅ​​​ក្នុង​​​ខែ​​​ធ្នូ ពោលគឺ​​​រយៈពេល​​​បីខែ​​​មុន​​​នឹង​​​គម្រោង​​​នេះ​​​បាន​​​ចប់​​​ ធនាគារ​​​ពិភពលោក​​​ បាន​​​ឲ្យ​​​ពិន្ទុ​​​ខ្លួនឯង​​​ល្អ​​​ទាំង​​​ស្រុង​​​។ របាយការណ៍​​​បាន​​​និយាយ​​​ថា គោលដៅ​​​សំខាន់ៗ​​​បួន​​​ក្នុង​​​បណ្តា​​​គោល​​​ដៅ​​​សំខាន់​​​ទាំងអស់​​​​​​ ត្រូវ​​​បាន​​​បំពេញ​​។ អ្នក​​​ភូមិ​​​ជាង​​​៣.០០០​​​គ្រួសារ ត្រូវ​​​បាន​​​បែង​​​ចែក​​​ដីធ្លី​​​ជូន​​​សម្រាប់​​​ផ្ទះ​​​សំបែង​​​ ស្រែ​​​ចម្ការ​​​ ឬ​​​ដីធ្លី​​​ទាំង​​​ពីរ​​​ ហើយ​​​ស្ទើរ​​​តែ​​​៦០ភាគរយ​​​នៃ​​​អ្នក​​​ភូមិ​​​ទាំង​​​នោះ​​​បាន​​​ចូល​​​មក​​​នៅ​​​លើ​​​ដី​​​នោះ។ ក្នុង​​​បណ្តា​​​គ្រួសារ​​​ដែល​​​បាន​​​ចូល​​​មក​​​នៅ​​​ ធនាគារ​​​ពិភព​​​លោក​​​​​​បាន​​​និយាយ​​​ថា អ្នក​​​ភូមិ​​​ទាំង​​​អស់​​​ បាន​​​ចាប់​​​ផ្តើម​​​ធ្វើ​​​ស្រែ​​​ចម្ការ​​​ ហើយ​​​ថា ប្រាក់​​​ចំណូល​​​ជា​​​មធ្យម​​​របស់​​​ពួក​​​គេ​​​ បាន​​​កើន​​​ឡើង​​​មួយ​​​ជា​​​បួន​​​។

ធនាគារ​​​ពិភព​​​លោក​​​​​​បាន​​​និយាយ​​​នៅ​​​ពេល​​​នោះ​​​ថា “សកម្មភាព​​​និង​​​ការ​​​ទទួល​​​បាន​​​​​​ជោគជ័យ​​​បាន​​​ផ្តល់នូវ​​​មេរៀន​​​ល្អៗ​​​ ដើម្បី​​​ធ្វើ​​​អត្តសញ្ញាណកម្ម​​​ អភិវឌ្ឍ និង​​​ធ្វើ​​​ឲ្យ​​​​​​មាន​​​ចិរភាព​​​នូវ​​​ទីតាំង​​​ [សម្បទាន​​​ដី​​​សង្គម​​​កិច្ច​​​] នាពេល​​​អនាគត”។

ប៉ុន្តែ អង្គការ​​​លីកាដូ​​​ ដែល​​​បាន​​​ចុះ​​​ទៅដល់​​​ស​​​ម្បទាន​​​ដី​​​សង្គម​​​កិច្ច​​​ទាំង​​​ប្រាំបី​​​កន្លែង​​​នៅ​​​រវាង​​​ខែ​​​តុលា​​​និង​​​ខែ​​​មីនា​​​ និយាយ​​​ថា ធាតុពិត​​​នៃ​​​អ្នក​​​ភូមិ​​​ភាគ​​​ច្រើន​​​លើក​​​លែង​​​តែ​​​ទីតាំង​​​មួយ​​​ប៉ុណ្ណោះ​​​ គឺ​​​មិន​​​មាន​​​ក្តី​​​សង្ឃឹម​​​​​ទេ​​​។ អង្គការ​​​សិទ្ធិ​​​មនុស្ស​​​នេះ​​​ និយាយ​​​ថា អ្នក​​​ភូមិ​​​ជាច្រើន​​​ត្អួញ​​​ត្អែរ​​​អំពី​​​ដីនោះ​​​ថា សុទ្ធ​​​តែ​​​ខ្សាច់ ឬ​​​ថ្ម​​​ច្រើន​​​ពេក​​​ មិនអាច​​​ធ្វើ​​​ស្រែ​​​ចម្ការ​​​បាន​​​ទេ​​​ ឬ​​​ដី​​​ទាំង​​​នោះ​​​គ្រប​​​ដណ្តប់​​​ទៅ​​​ដោយ​​​ព្រៃ​​​ដែល​​​ពួកគេ​​​មិន​​​មាន​​​ឧបករណ៍​​​កាប់​​​ឆ្ការ​​​បាន​​​ ដី​​​ទាំង​​​នោះ​​​ជាប់​​​ពាក់​​​ព័ន្ធ​​​នឹង​​​ជម្លោះ​​​ដី​​​ធ្លី​​​ ហើយ​​​ទីតាំង​​​ទាំង​​​នោះ​​​ទៀត​​​សោតក៏​​​មិន​​​មាន​​​ហេដ្ឋារចនា​​​សម្ព័ន្ធ​​​ សាលារៀន ឬ​​​គ្លីនិក​​​ ដូច​​​ដែល​​​គេ​​​សន្យានោះ​​​ទេ​​​។

អង្គការ​​​សិទ្ធិ​​​មនុស្ស​​​នេះ ​​​បាន​​​និយាយ​​​បន្តថា “អ្នក​​​ភូមិ​​​ជាច្រើន​​​ដែលនៅក្នុង​​​​​​ទីតាំង​​​ប្រាំពីរ​​​កន្លែង​​​ក្នុង​​​បណ្តា​​​ប្រាំបី​​​កន្លែង​​​ បាន​​​រាយការណ៍​​​អំពី​​​ការ​​​មាន​​​សមត្ថភាព​​​តិច​​​តួច​​​ក្នុង​​​ការ​​​ប្រើ​​​ប្រាស់​​​ដីធ្លី​​​កសិកម្ម​​​ដែល​​​គេ​​​​​​ចែក​​​ឲ្យ​​​ ហើយ​​​ដូច្នេះធ្វើ​​​ឲ្យ​​​ពួកគេ​​​មិន​​​ទទួល​​​បាន​​​ភាព​​​ល្អ​​​ប្រសើរ​​​ជា​​​ដុំ​​​កំភួន​​​ក្នុង​​​សន្តិសុខ​​​ស្បៀង​​​នោះ​​​ទេ​​​។  ជាលទ្ធផល​​​ ការ​​​កាត់​​​បន្ថយ​​​ភាព​​​ក្រីក្រ មិន​​​ទទួល​​​បាន​​​ជោគជ័យ​​​នៅ​​​ចុង​​​បញ្ចប់​​​នៃ​​​គម្រោង​​​ចំពោះ​​​អ្នក​​​ទទួល​​​បាន​​​ដីធ្លី​​​ភាគច្រើនឡើយ​​​”។

យោង​​​តាម​​​របាយ​​​ការណ៍៍​​​ឲ្យដឹង​​​ថា រដ្ឋាភិបាល​​​បាន​​​ដឹង​​​ថា យ៉ាង​​​ហោច​​​ណាស់​​​ទីតាំងពីរ​​​កន្លែង​​​ដែលត្រូវ​​​បាន​​​​​​ជ្រើសរើស គឺ​​​ភាគ​​​ច្រើន​​​ជា​​​​​​ដី​​​គ្មាន​​​ជីជាតិនៅ​​​ដើម​​​ឆ្នាំ​​​២០០៦​​​ ពោលគឺ​​​រយៈពេល​​​ពីរ​​​ឆ្នាំ​​​មុន​​​នឹង​​​គម្រោង​​​នោះ​​​បាន​​​ចាប់​​​ផ្តើម​​​ ដោយសារ​​​តែ​​​មាន​​​ការ​​​សិក្សា​​​រួម​​​គ្នា​​​ពីសំណាក់​​​​​​ប្រឹក្សា​​​អន្តរជាតិ​​​ និង​​​មន្ត្រី​​​មូលដ្ឋាន​​​។​​​

អង្គការ​​​លីកាដូ​​​ និយាយ​​​ថា អ្នក​​​ភូមិ​​​មួយ​​​ចំនួន ​​​ត្រូវ​​​បង្ខំ​​​ចិត្ត​​​ខ្ចី​​​បំណុល​​​ថ្មី​​​ដើម្បី​​​រស់​​​រាន​​​បាន​​​ ស្វែង​​​រក​​​ការងារ​​​ជា​​​កម្មករ​​​ប្រចាំ​​​ថ្ងៃ​​​ ពីព្រោះ​​​ស្រែ​​​ចម្ការ​​​ថ្មី​​​របស់​​​ពួកគេ ​​​មិន​​​បានហុច​​​​​​ផល​​​ល្អ​​​ ឬ​​​ក៏​​​បែរ​​​ទៅ​​​​​​រកស៊ី​​​កាប់​​​ឈើ​​​ជា​​​ដើម​​​​​​។

អង្គការសិទ្ធិ​​​មនុស្ស​​​នេះ​​​ និយាយ​​​ថា ជាផល​​​វិបាក​​​ គ្រួសារ​​​មួយ​​​ចំនួន​​​ បាន​​​លះបង់​​​ចោល​​​សម្បទាន​​​ដី​​​ ហើយ​​​ចាក​​​ចេញ​​​ទៅ​​​។ យោង​​​តាម​​​ការចុះ​​​ដល់​​​ទី​​​កន្លែង​​​របស់​​​អង្គការ​​​នេះ​​​ អង្គការ​​​នេះ​​​ប៉ាន់​​​ប្រមាណ​​​ថា តិចជាង​​​ពាក់​​​កណ្តាល​​​នៃ​​​គ្រួសារ​​​ទាំង​​​អស់​​​ដែល​​​ទទួល​​​បាន​​​ដី​​​ធ្លី​​​ បាន​​​ចូលកាន់​​​កាប់​​ដី​​​នោះ គឺស្ថិត​​​នៅ​​​ក្រោម​​​ប្រហែល​​​៦០ភាគរយ​​​ដែល​​​អះអាង​​​ពីមុន​​​ដោយ​​​ធនាគារ​​​ពិភព​​​លោក​​​។

គោល​​​ដៅ​​​ចម្បងមួយ​​​ក្នុង​​​បណ្តា​​​គោល​​​ដៅ​​​ចម្បង​​​ទាំង​​​អស់​​​នៃ​​​គម្រោង​​​បែង​​​ចែក​​​ដី​​​​​​ដើម្បី​​​​​​សង្គម​​​និងអភិវឌ្ឍ​​​​​​សេដ្ឋកិច្ច​​​ គឺ​​​ផ្តល់ជូន​​​គ្រួសារ​​​ទាំង​​​នោះ​​​នូវ​​​ដី​​​មួយ​​​ប្លង់ៗ​​​ ដែល​​​ពួកគេ​​​អាច​​​​​​កាន់​​​កាប់​​​ជា​​​កម្មសិទ្ធិ។ ប៉ុន្តែ អង្គការ​​​លីកាដូ​​​និយាយ​​​ថា គម្រោង​​​នេះ​​​ ទទួល​​​បរាជ័យ​​​តាំង​​​ពី​​​ដំបូង​​​ម្លេ៉ះ​​​។

តាម​​​ច្បាប់​​​ មួយ​​​គ្រួសារ​​​ត្រូវ​​​កាន់​​​កាប់​​​ដី​​​មួយ​​​ប្លង់​​​នៅ​​​ក្នុង​​​សម្បទាន​​​ដីសេដ្ឋកិច្ច​​​ក្នុង​​​រយៈ​​​ពេល​​​ប្រាំឆ្នាំ​​​ ដើម្បី​​​មាន​​​សិទ្ធិ​​​គ្រប់​​​គ្រាន់​​​ក្នុង​​​ការ​​​ទទួល​​​បាន​​​ប័ណ្ណ​​​កម្មសិទ្ធិ​​​ដីធ្លី​​​។ ប៉ុន្តែ អ្នកភូមិ​​​ដែល​​​កំពុង​​​រស់​​​នៅ​​​លើ​​​ទីតាំង​​​ទាំង​​​នោះ​​​អស់​​​រយៈពេល​​​ប្រាំមួយ​​​ឆ្នាំ​​​មក​​​ហើយ​​​ កំពុង​​​តែ​​​រង់ចាំ​​​នៅ​​​ឡើយ។ ក្រុម​​​គ្រួសារ​​​ដែល​​​បោះ​​​បង់​​​ដី​​​នោះ​​​ចោល ​​​​​ហើយ​​​បាន​​​ចាក​​​ចេញ​​​ទៅ​​​ ឬ​​​មាន​​​បំណង​​​បែបហ្នឹង ពីព្រោះ​​​ដី​​​របស់​​​ពួកគេគ្មាន​​​ជីជាតិ​​​ អាច​​​មិនដែល​​​ទទួល​​​បាន​​​ប័ណ្ណ​​​កម្មសិទ្ធិ​​​ឡើយ។

ក្រុម​​​គ្រួសារ​​​ខ្លះ​​​តស៊ូ​​​ប្រើ​​​ប្រាស់​​​ដី​​​ទាំង​​​នោះ​​​ ដោយសារ​​​តែ​​​មាន​​​អ្នកផ្សេង​​​ទាមទារ​​​យក​​​។

អង្គការ​​​លីកាដូ​​​ បាន​​​និយាយ​​​ថា “ដោយ​​​មាន​​​អាត្រា​​​ចូល​​​តាំង​​​ទី​​​លំនៅ​​​​​​​​ទាបនិង​​​ការ​​​ប្រើ​​​ដី​​​កសិកម្ម​​​តិចតួច​​​ ដែល​​​ឃ្លាំ​​​មើល​​​ដោយ​​​អង្គការ​​​លីកាដូ​​​ អ្នក​​​ទទួល​​​បាន​​​ដីធ្លី​​​យ៉ាង​​​ច្រើន ​​​ប្រឈម​​​មុខ​​​នឹង​​​ការ​​​ខកខាន​​​មិន​​​បាន​​​បំពេញ​​​លក្ខខណ្ឌ​​​ទាំង​​​នេះ​​​​​​ ដោយ​​​សារ​​​តែការ​​​អនុវត្ត​​​ទន់​​​ខ្សោយ​​​នូវ​​​គម្រោង​​​នេះ​​​។ សន្តិសុខ​​​នៃ​​​ការ​​​កាន់​​​កាប់​​​ដីធ្លី ​​​មិន​​​ត្រូវ​​​បាន​​​ធានា​​​ចំពោះ​​​​​​មួយ​​​ភាគ​​​ធំ​​​នៃ​​​អ្នក​​​ទទួល​​​បាន​​​ដីធ្លី​​​ជាង​​​៣.០០០​​​គ្រួសារ​​​​​នោះទេ​​​”។

មន្ត្រី​​​ក្រសួង​​​ដែន​​​ដី​​​ មិន​​​អាច​​​ទាក់ទង​​​បាន​​​ទេ​​​កាលពី​​​ម្សិលមិញ​​​។ ចំណែក​​​ឯ​​​ធនាគារ​​​ពិភពលោក​​​ និង​​​ទីភ្នាក់ងារ​​​សហប្រតិបត្តិការ​​​អាល្លឺម៉ង់​​​ មិន​​​បាន​​​ឆ្លើយ​​​តប​​​នឹង​​​ការ​​​សុំធ្វើ​​​អត្ថាធិប្បាយ​​​ដែរ​​​។​​​

អង្គការ​​​លីកាដូ​​​ បាន​​​និយាយ​​​ថា ដោយ​​​សារ​​​តែ​​​កង្វះ​​​ខាត​​​នេះ គម្រោង​​​នេះ​​​ “ខក​​​ខាន​​​មិន​​​បាន​​​សម្រេ​​​ចបាន​​​​​​នូវ​​​កម្រិត​​​នៃ​​​ជោគជ័យ​​​ដែល​​​តម្រូវ​​​ឲ្យ​​​មាន​​​ការ​​​ពិចារណា​​​ថា ជា​​​គំរូ​​​​​​សម្រាប់​​​ការ​​​កាត់​​​បន្ថយ​​​ភាព​​​ក្រី​​​ក្រ​​​ ហើយ​​​បង្កើន​​​សន្តិសុខ​​​ស្បៀង​​​សម្រាប់​​​ប្រជាជន​​​កម្ពុជា​​​ដែល​​​គ្មាន​​​ដី​​​ធ្លី​​​តាម​​​ជនបទ​​​​​​ និង​​​ក្រីក្រ​​​នោះទេ​​​”។

ប៉ុន្តែ នេះ​​​ជាអ្វី​​​ដែល​​​កំពុង​​​កើត​​​ឡើង​​​។

នៅ​​​ក្នុង​​​របាយការណ៍​​​នាឆ្នាំ​​​២០១៤​​​ ស្តីពី​​​គម្រោង​​​នេះ​​​ អាល្លឺម៉ង់​​​បាន​​​និយាយ​​​ថា រដ្ឋាភិបាល​​​កម្ពុជា​​​បាន​​​អនុវត្ត​​​តាម​​​វិធីសាស្ត្រ​​​បែប​​​នេះ​​​នៅ​​​ក្នុង​​​ខេត្ត​​​ចំនួន​​​ប្រាំមួយ។

ធនាគារ​​​ពិភព​​​លោក ​​​ក៏កំពុង​​​ត្រៀម​​​ដំណាក់​​​ការ​​​ទី២​​​ ក្នុង​​​ទឹក​​​ប្រាក់​​​២៧លាន​​​ដុល្លារ​​​សម្រាប់​​​គម្រោង​​​នោះ​​​ ដែលនឹង​​​ធ្វើ​​​ឲ្យ​​​ល្អប្រសើរ​​​នូវ​​​ទីតាំង​​​ទាំង​​​ប្រាំបី​​​កន្លែង​​​ដែល​​​បាន​​​បង្កើត​​​រួច​​​ហើយ​​​ និង​​​បន្ថែម​​​ប្រាំពីរ​​​កន្លែង​​​ទៀត​​​។

ទោះជា​​​យ៉ាង​​​នេះ​​​ក៏ដោយ​​​ ដើម្បី​​​ចាប់​​​ផ្តើម​​​គម្រោង​​​នេះ​​​ ធនាគារ​​​ពិភពលោក​​​ នឹង​​​លើក​​​​​​បម្រាម​​​​​​របស់​​​ខ្លួន​​​ទៅ​​​លើ​​​កម្ចី​​​ថ្មី​​​ដល់​​​ប្រទេស​​​កម្ពុជា​​​ ជាសំណើ​​​ដែល​​​ជាប់​​​ពាក់​​​ព័ន្ធ​​​នឹង​​​រឿង​​​ចម្រូង​​​ចម្រាស​​​របស់​​​ខ្លួន​​​។

ធនាគារ​​​ពិភព​​​លោក​​​ បាន​​​បង្កក​​​កម្ចី​​​នៅ​​​ក្នុង​​​ឆ្នាំ​​​២០១១​​​ ជាការ​​​តវ៉ា​​​ទៅ​​​នឹង​​​​​​របៀប​​​​​​​​​ដែល​​​ក្រសួង​​​រៀបចំ​​​ដែនដី ជា​​​ដៃគូ​​​អនាគត​​​របស់​​​ធនាគារ​​​ពិភពលោក​​​នៅ​​​ក្នុង​​​ដំណាក់ការ​​​ទី២​​​នៃ​​​គម្រោង​​​បែង​​​ចែក​​​ដី​​​​​​ដើម្បី​​​​​​​​​សង្គម​​​និង​​​​​​អភិវឌ្ឍ​​​សេដ្ឋកិច្ច​​​ គឺ​​​បាន​​​កំពុង​​​ចែក​​​ប័ណ្ណ​​​កម្មសិទ្ធិ​​​ដីធ្លី​​​។ អ្នកភូមិ​​​ប្រមាណ​​​៣.០០០​​​គ្រួសារ ត្រូវបាន​​​បង្ខំ​​​ឲ្យ​​​ចាក​​​ចេញ​​​ពី​​​ផ្ទះសំបែង​​​របស់​​​ខ្លួន​​​នៅ​​​ក្នុង​​​តំបន់​​​បឹង​​​កក់​​​ ក្រុង​​​ភ្នំពេញ​​​ ពីព្រោះ​​​ក្រសួង​​​នេះ​​​ បាន​​​បដិសេធ​​​មិន​​​ឲ្យ​​​ពួកគេ​​​ដាក់​​​ពាក្យ​​​សុំ​​​ប័ណ្ណ​​​កម្មសិទ្ធិ​​​។​​​

ធនាគារ​​​ពិភពលោក​​​ បាន​​​និយាយ​​​ថា ខ្លួន​​​នឹង​​​មិន​​​លើក​​​ការ​​​​​​ផ្អា​​​ក​​​​​​កម្ចី​​​ទេ​​​ ប្រសិន​​​បើ​​​ជម្លោះ​​​នៅ​​​បឹងកក់​​​មិនទាន់​​​បាន​​​ដោះ​​​ស្រាយ​​​រួច​​​ស្រេច​​​ទេ​​​នោះ​​​ គឺជា​​​លក្ខខណ្ឌ​​​ដែល​​​រដ្ឋាភិបាល​​​ទំនង​​​មិន​​​មាន​​​ឆន្ទៈ​​​អនុវត្ត​​​តាម​​​ទេ៕រើន​​​​​​​​​​​​

​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

​​​​​​​​​​​​

 

 

 

 

© 2024, ខេមបូឌា ដេលី. All rights reserved. No part of this article may be reproduced in print, electronically, broadcast, rewritten or redistributed without written permission.

អត្ថបទទាក់ទង

អត្ថបទអានច្រើន

សេចក្ដីរាយការណ៍ពិសេស