30 C
Phnom Penh

នីតា

ដោយ ឌឹ ខេមបូឌា ដេលី

បទវិភាគ

គូរដោយ Moeu Diyadaravuth
គូរដោយ Moeu Diyadaravuth

 រឿង​​​ប្រលោម​​​លោក​​​​​​ខ្លីនិពន្ធ​​​ដោយ​​​លោក អាឡិន ឡៃថ៍មិន

រឿងដែលមាន​​​ចំណង​​​​​​ជើង​​​ថា ​​​នីតា ​​​និង​​​​​​រឿង​​​ដែល​​​មាន​​​ចំ​​​ណង​​​​​​ជើង​​​ថា សុភា ដែល​​​នឹង​​​​​​ចេញ​​​​​​ផ្សាយ​​​នៅចុង​​​​​​សប្តាហ៍​​​ក្រោយ នេះ​​​ គឺ​​​ជា​​​ផ្នែកទី​​​ពីរ​​​និង​​​ទី​​​បី​​​​​​នៃ​​​រឿង​​​ប្រលោម​​​លោក​​​​​​ខ្លី​​​​​​ទាក់ទង​​​នឹង​​​​​​​​​គ្រួសា​​​រ​​​កសិករ​​​មួយ​​​នៅ​​​​​​ខេត្ត​កណ្តាល។ កាសែត ឌឹ ខេមបូឌា ដេលី បាន​​​ចេញ​​​ផ្សាយ​​​​​​រឿង​​​ទីមួយ​​​​​​​​​គឺ​​​រឿង​​​ដែល​​​​​​មាន​​​​​​​​​ចំណង​​​​​​​​​ជើង​​​ថា ​​​សងសឹក​​​ កាល​​​ខែ​​​វិច្ឆិកា​​​ ឆ្នាំ​​​មុន។ លោក អាឡិន ឡៃថ៍មិន ជា​​​​​​អ្នក​​​រូប​​​វិទ្យា ជា​​​អ្នក​​​និពន្ធ និង​​​ជា​​​​​​សាស្ត្រាចារ្យ​​​ផ្នែក​​​មនុស្ស​​​​​​​​​សាស្ត្រ​​​​​​នៃ​​​វិទ្យាស្ថាន​​​​​​​​​បច្ចេក​​​​​​វិទ្យា​​​​​​​​​រដ្ឋ​​​ម៉ាស្សាជូ​​​សិតស៍​​​ សហ​​​​​​រដ្ឋ​​​អា​​​​​​​​​មេរិក។​​​ លោក ឡៃថ៍មិន​​​ ក៏​​​ជា​​​​​​​​​ស្ថាបនិក​​​នៃ​​​មូលនិធិ​​​​​​ហាប់​​​ស្វែល​​​ ដែល​​​ធ្វើ​​​ការ​​​ដើម្បីផ្តល់​​​​​​អានុភាព​​​​​​ដល់​​​​​​ស្ត្រី​​​វ័យ​​​​​​ក្មេង​​​​​​​​​នៅ​​​កម្ពុជា​​​ដែរ​​​។​​​

បក​​​ប្រែ​​​​​​ដោយ វណ្ណ រើន

មុន​​​នឹង​​​​​​រដូវ​​​ដក​​​ស្ទូង​​​ចូល​​​មក​​​ដល់ពុក​​​​​​​បានសម្រេច​​​ថា​​​​​​ ឲ្យខ្ញុំ​​​​​​ឈប់​​​រៀន។ យើង​​​បាន​ហូប​អាហារ​​​​ពេល​​​ល្ងាច​​​រួច បន្ទាប់​​​មក​​​ម៉ែ​​​​​​​​​បោះ​​​ចោល​​​​​​បាយ​​​ដែល​​​សល់​​​ពី​​​ព្រឹក​​​។ ពេល​​​ខ្ញុំអើត​​​តាម​​​បង្អួច ស្រាប់តែ​​​ឃើញ​​​គោ​​​មួយ​​​ក្បាល​​​​​​​របស់​​​អ្ន​​ក​​​​​​ជិត​​​ខាង​​​​​​​​​ដើរ​​​​​​​​​ពាស​​​​​​វាល​​​ពាស​​​កាល​​​​​​តាមទីធ្លា​​​​​​ផ្ទះ​​​នានា។​​​ ចំណែក​​​ឯ​​​វាល​​​ស្រែ​​​ដែល​​​នៅ​​​​​​ឯ​​​នាយ​​​​​​​​​ពី​​​ភូមិ​​​​​​​​​​​​មាន​​​ពណ៌​​​ស្វាយ នៅ​​​ពេល​​​ព្រលប់​​​ព្រាងៗ។ រំពេច​​​នោះ ពុក​ក្រោក​​​​​​ឡើង​​​​​​ពី​​​កន្ទេល​​​​​​​​​​​​​​​​​​ដោយ​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​គ្មាន​​​​​​​​​ពាក់​​​អាវ​​​ទេ​​​ ហើយ​​​ក៏​​​​​​​​​​​​ពោលថា​​​ “កូនស្រី​​​ ពុក​​​ចង់​​​ឲ្យ​​​​​កូន​​​ឯង​​​ទៅ​​​ស្រែ​​​ជា​​​មួយ​​​​​​​​​ពុក​​​នៅ​​​​​​ថ្ងៃ​​​ស្អែក​​​នេះ”។

ម៉ែ​​​​​​តប​​​ “កូន​​​រៀន​​​ថ្ងៃ​​​ស្អែក ពុក​​​វា​​​ឯង​​​ដឹង​​​ស្រាប់​​​ហើយ”។​​​

ពុក​​​ឆ្លើយ​​​តប “កូន​​​ស្រី​​​គេ​​​ក៏​​​ជួយ​​​ពុក​​​គេ​​​ធ្វើ​​​ស្រែ​​​ដែរ ​ដូចជា​ស្រី​​​រ័ត្ន​​​ ឌីណា វាសនា​​​ជាដើម​​​។​​​ មើល៍​​​គេ​​​ទៅ!”។​​​

ម៉ែ​​​តប​​​វិញ “នី​​​តាកូន​​​យើង​​​គឺ​​​ខុស​​​គេ វា​​​ឆ្លាត​​​​​​​ណាស់​​​ សូម្បី​​​តែ​​​គ្រូវា​​​ទាំង​​​អស់​​​ក៏​​​និយាយ​​​ដូច្នេះ​​​ដែរ”។​​​​​​

ពុក​​​តប “រៀន​​​ល្មម​​​ៗ​​​​​​បាន​​​ហើយ!”។ ពុក​​​​ចាប់​​​​ផ្តើម​​​​​​គ្រវាស​​​ដៃ​​​​​​ច្រងេង​​​ច្រងាង​​​ដូច​​​សព្វ​​​ដង រាល់​​​ពេល​​​​​​គាត់​​​ខឹង​​​ច្រឡោត​​​ម្តងៗ។​​​ គាត់​​​មើល​​​ទៅ​​​​​​​​​​​​ដូច​​​ជា​​​មាន​​​មាឌ​​​ធំ​​​អ៊ី​​​ចឹង​​​ រាល់​​​ពេល​​​គាត់​​​គ្រវាស​​​គ្រវី​​​ដៃ​​​ម្តងៗ ប៉ុន្តែ​ ​​​​​​​​តាមពិត គាត់​​​មាន​​​កម្ពស់​​​​​​កម្ព​​​ខ្ពស់​​​ជាង​​​​ម៉ែ​​​បន្តិច​​​ប៉ុណ្ណោះ ហើយ​​​​ក៏​​​​​​ស្គមកំព្រឹង​​​​​​ដែរ។​​​ ពុក​​​តប “កូន​​​ស្រី​​​មិន​​​ចាំ​​​បាច់​​​រៀន​​​សូត្រ​​​អី​​​ទេ! មួយ​​​ឆ្នាំ​​​ទៀត​​​ ត្រូវ​​​ផ្ទុក​​​​ផ្តាក់​​​ឲ្យ​​​មាន​​​ប្តី​​​​​​សី​​​ហើយ។ ម៉ែក៏​​​ធ្វើ​​​ទឹក​​​មុខ​​​ហី​​​ដូចសព្វ​​​ដង ដើម្បី​​​ធ្វើ​​​ជា​​​​​​ប្រពន្ធ​​​ល្អ ត្រូវ​​​​​​ធ្វើ​​​តាម​​​ចិត្ត​​​ពុក​​​ជា​​​និច្ច”។​​​​​​​​​​​​​​​

ខ្ញុំ​​​​​​រត់​​​ចូល​​​ទៅ​​​ក្នុង​​​វាំង​​​នន​​​ដែល​​​ប្អូន​​​ស្រី​​​និង​​​ខ្ញុំត្រូវ​​​​​​ដេក​​​នៅ​​​ទីនោះ ហើយ​​​ក៏​​​​​​ទុក​​​​​​សៀវ​​​ភៅ​​​​​​របស់​​​ខ្ញុំ​​​​​​​​​ក្នុង​​​ហិប​​​កញ្ចាស់មួយ​​​​​​​​​របស់​​​ម៉ែ គឺ​​​គ្មាន​​​នរណា​​​​​​អាច​​​រក​​​ឃើញ​​​ទេ។​​​​​​ ​​​

ព្រលឹម​​​អុរ​​​ឡើង​​​ មុន​​​នឹង​​​ពុក​​​​​​និង​​​បង​​​​​​​​​ប្រុស​​​ភ្ញាក់​​​​​​ពី​​​ដំណេក​​​​​​ លើក​​​ប្រដាប់​​​ប្រដា​​​​​​ដាក់​​​លើ​​​រទេះគោ ខ្ញុំ​​​ក៏​​​សសៀរ​​​លប​​​ចុះ​​​តាម​​​​​ជណ្តើរ​​​ ហើយ​​​ពួន​​​សម្ងំ​​​​​​នៅ​​​ក្នុង​​​ផ្ទះ​​​លីណា។​​​ មេឃ​​​នៅ​​​ងងឹត​​​​នៅ​​​ឡើយ​​​ ដូច្នេះខ្ញុំ​​​ក៏​​​កាន់​​​ចង្កៀង​​​ប្រេង​​​កាតមួយ ដើម្បី​​​ឆួល​​​មើល​​​​​​ផ្លូវ​​​​​​​​​​​​ដែល​​​ខ្ញុំ​​​ធ្លាប់​​​ដើរ​​​។ លីណា​​​និង​​​ខ្ញុំ​​​​​​​​​បាន​​​ធ្វើ​​​ដំណើរ​​​​​​ជា​​​ច្រើន​​​លើក​​​ច្រើន​​​​សាតាម​​​​​​ផ្លូវ​​​គ្រលុក​​​គ្រលាក់​​​ពី​​​ផ្ទះ​​​នាង​​​និង​​​​ខ្ញុំ ដោយ​​​ជជែក​​​គ្នា​​​លេង​​​បណ្តើរ​​​ ដោយ​​​​​​​​​មិន​​​​ចាប់​​​អារម្មណ៍​​​នឹង​​​ក្មេង​​​ប្រុស​​​ៗ​​​ដែល​​​អង្គុយ​​​​អែអុក​​​​​​​​​​​​ក្រោម​​​ដើម​​​អាកាស្យា ដែល​​​កំពុង​​​​​​នាំគ្ន​ា​​​ផឹក​​​​​​ទឹក​​​ត្នោត​​​ជូរពី​​​ថង់​​​ប្លាស្ទិក។ “សួស្តី ស្រី​​​ឆ្លាត​​​” ពួកគេ​​​​​​​បន្លឺ​​​វាចា​​​មក​​​កាន់​​​ខ្ញុំ ជា​​​សម្តី​​​ផ្អែម​​​ តែ​​​អាច​​​ថា​​​មិន​​​ផ្អែម​​​​​​​​​ល្ហែម​​​ពេក​​​ទេ ដោយ​​​​​​​​​ពួក​​គេ​​​​គ្រាន់​​​តែ​​​ចង់​​​ឲ្យ​​​ខ្ញុំ​​​ជួយ​​​ធ្វើ​​​លំហាត់​​​គណិត​​​វិទ្យា​​​ឲ្យ​​​គេ​​​ប៉ុណ្ណោះ។ ពួកគេ​​​បង់​​​ប្រាក់​​​ឲ្យ​​​គ្រូ​​​​​​ដើម្បី​​​បាន​​​ចម្លើយ តែ​​​ខ្ញុំ​​​​​​​​​អាច​​​ឆ្លើយ​​​​​​​​​ដោយ​​​ខ្លួន​​​ឯងបាន​​​។​​​ គេ​​​ហៅ​​​លី​​​ណាថា​​​ស្រី​​​ស្អាត។ ពួក​​គេ​​​​ពុំ​​​ដែល​​​ហៅ​​​ខ្ញុំ​​​អ៊ី​​​ចឹង​​​ទេ។ លី​​​ណា​​​អាច​ជ្រើស​​​​​រើស​​​បុរស​​​ណា​​​ម្នាក់​​​​​​នៅ​​​ក្នុង​​​ភូមិជាគូ​​​ស្រករ​តែឪពុក​​​ម្តាយ​​​របស់​​​នាង​​​​​​​​​ឲ្យ​​​នាង​​​​​​រៀប​​​ការ​​​ជា​​​មួយ​​​បងជីដូន​​​មួយ​​​នាង​​​ឈ្មោះ​​​ ហ៊ិន ញាណ។​​​ នាង​​​ក៏​​​យល់​​​ព្រម​​​តាម​​​ការ​​​ទុក​​​ដាក់​​​នេះ​​​ដែរ។​​​

ក្រោយមក ប្តី​​​នាង​​​​​​​​​បានចាក​​​​​​ចេញ​​​ទៅ​​​រក​​​ការងារ​​​ធ្វើ​​​នៅ​​​​​​ប្រទេស​​​ថៃ។​​​​​​ ប្រុសៗ​​​​​​​​​ចាប់​​​ផ្តើម​​​​ក្រឡេក​​​​​​មើល​​​​​​នាង​​​​​​ម្តង​​​ទៀត។​​​​ជួន​​​កាល​​​​​​ នាង​​​ចោល​​​ភ្នែក​​​មើល​​​ទៅ​​​វិញ។ រាល់​​​ពេល​​​​​រសៀល​​ បន្ទាប់​​​ពី​​​ធ្វើ​​​កិច្ច​​​ការ​​​ផ្ទះ​​​សំបែង​​​រួច​​​​​​ស្រួល​​​បួល​​​​​​​ លីណា​​​និង​​​ខ្ញុំ​​​នាំ​​​គ្នា​​​ដើរ​​​តាម​​​មាត់​​​ទន្លេ​​​ ដើម្បី​​​មើល​​​ទូក​​​នេសាទ​​​ត្រីទាំងគូៗ​​​អូស​​​អួនពណ៌​​​ស​។​​ នាង​​​ពាក់​​​អាវ​​​យឺតនិង​​​ស្បែក​​​ជើង​​​ផ្ទាត់​​​។ នៅ​​​រសៀលថ្ងៃ​​​​​​ខ្លះ​​​ យើងតែង​​​​ធ្វើ​​​​​​តុក្កតា​​​​​​​​​ពី​​​ក្រណាត់​​​សម្លៀក​​​​​​​បំពាក់​​​ ដើម្បី​​​យក​​​ទៅ​​​លក់​​​នៅ​​​ឯ​​​ផ្សារ​។​​​​​ លីណា​​​ មាន​​​​​​មិត្ត​​​ភក្តិ​​​​​​ជា​​​ច្រើន​​​ តែ​​​នាង​​​ចូល​​​ចិត្ត​​​ខ្ញុំ​​​ខ្លាំង​​​ជាង​​​គេ​​​ ត្បិត​​​​​​ខ្ញុំ​​​​​​មិន​​​ចេះ​​​និយាយ​​​ប៉​​​ប៉ាច់​​​​ប៉ប៉ោច​​​ឥត​​​ប្រយោជន៍​​​។

ព្រឹក​​​ថ្ងៃ​​​មួយ​​​ ខ្ញុំ​​​បាន​​​ពួន​​​​​​ក្នុង​​​រោង​​​ដាក់​អីវ៉ាន់​​​​របស់លីណា​​​។ ម៉ែ​​​នាង​​​​​​បាន​​​ឡើង​​​មក​​​លើ​​​​ផ្ទះ​​​ដើម្បី​​​ស្តាប់​​​វិទ្យុ​​​។ ខ្ញុំ​​​សម្ងំ​​​នៅ​​​ទីនោះ​​​មួយ​​​​ថ្ងៃ​​​ ហប់​​​​​​បែក​​​ញើស​​​ជោកខ្លួន​​​។​​​ លី​​​ណា​​​បាន​​​យក​​​បាយ​​​​​​និង​​​ត្រី​​​ងៀត​​​​​​​​​​​​​​​មក​​​ឲ្យ​​​ខ្ញុំ​​​ហូប​​​។ ជជែក​​​គ្នា​​​លេង​បណ្តើរ​​​ យើងបាន​​​លាប​​​ថ្នាំ​​​​​​ក្រចក​​​ពណ៌​​​ស្វាយ​​​នៅ​​​លើ​​​ក្រ​​​ចក​​​​​​ដៃ​​​ឲ្យ​​​គ្នា​​​ទៅ​​​វិញ​​​ទៅ​​​មកបណ្តើរ។ លីណា​​​បាន​​​​​​បញ្ចេញ​​​វាចា​​​​ខ្សឹបៗ​​​ថា  “ខ្ញុំ​​​គិត​​​ថា ​​​ឯង​​​រៀន​​​សូត្រ​​​​​​អ៊ី​​​ចឹង​​​អស់​​​មួយ​​​ជីវិត អ្ហែ៎!”។ ខ្ញុំ​​​ពោល​​​តប​​​ “ខ្ញុំ​​​​​​ប្រា​​​ថ្នា​​​ចង់​​​អ៊ី​​​ចឹង​​​ដែរ”។​​​ លីណា ​ស្រដី​​​ “តើ​​​ឯង​​​មាន​​​គម្រោង​​​​​​ធ្វើ​​​អ្វី?” នាង​​​កាន់​​​ដៃ​​​ខ្ញុំ​​​ជាប់​​​។ ហេតុអី​​​​​​​ក៏​មិន​​​នៅ​​​ក្នុង​​​ផ្ទះ​​​នេះ​​​​​​ជា​​​មួយ​​​គ្នា។ ខ្ញុំ​​​នៅ​​​តែ​​​ម្នាក់​​​​ឯង​​​ឯកោណាស់​​​​​​​​​ កាលណា​​​ម្តាយ​​​ខ្ញុំ​​​​​​ទៅ​ភូមិ​​​​​​​​តា​​​កៅ​​​វិញ។​​​ នៅ​​​ទី​​​នេះទៅ ដើម្បី​​​បាន​​​ជា​​​គ្នា”​។​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

លីណា​​​តែង​​​តែ​​​និយាយ​​​អំពីរឿង​​​​​​ឆ្កួតៗ​​​ជាច្រើន។ នាង​​​បាន​​​​និយាយ​​​ថា នាង​​​កើត​​​មក​​​ដើម្បី​​​រៀប​​​ការ​​​ជា​​​មួយ​​​បុរស​​​​​​មាន​​​ទ្រព្យ​​​ស្តុក​​​ស្តម្ភ​​​ ត្បិត​​​នាង​​​បាន​​​សាង​​​​​​កុសល​​​ផល​​​បុណ្យ​​​បាន​​​​ច្រើន​​​ណាស់​​​កាល​​​ពី​​​ជាតិ​​​មុន តែ​​​រឿង​​​អកុសល​​​​​​​បាន​​​កើត​​​ឡើង​​​ ហើយ​​​ក៏​​​​​​ជាប់​​​នៅ​​​រួម​​​រស់​​​ជាមួយ​​​​បងជី​​​ដូន​​​មួយ​​​ឈ្មោះ​​​ញាណ​​​​​​​​​ទៅ​​​វិញ​​​។​​​

នាង​​​ក៏​​​បាន​​​និយាយ​​​ថា ឪពុក​​​នាង​​​មាន​​​ស្រី​​​ញី​​​១៧​​​នាក់​​​។​​ចុះហេតុអី​​​ក៏​​​ទៅ​​​ជា​​​ដូច្នោះ? ខ្ញុំ​​​គិត​​​ក្នុង​​​ចិត្តថា ​​​​ប្រសិន​​​បើ​​​​​​ពុក​​​នាង​​​ចំណាយ​​​តែ​​​៥​​​ដុល្លារ​​​លើ​​​ស្រី​​​ម្នាក់ៗ ប្រាក់​​​នោះ​​​នឹង​​​ច្រើន​​​​​​​​​ជាង​​​​​​​​ប្រាក់​​​ដែល​​​​គាត់​​​រក​​​បាន​​​ក្នុង​​​មួយ​​​ឆ្នាំ​​​​​​ពី​​​ការ​​​លក់​​​ត្រី​​​​​​សាច់​​​​​​នៅឯ​​​​ផ្សារ​​​​​​ទៅ​​​ទៀត​​​។ ពុក​​​ខ្ញុំ​​​​​​មាន​​​ស្រី​​​តែ​​​ម្នាក់​​​គត់​​​ឈ្មោះ​​​​​​​​​លក្ខិណា ហើយ​​​គាត់​​​ចំណាយ​​​​​​ប្រាក់​កាស​ច្រើន​​​ណាស់​​​ទៅ​​​លើ​​​​​​ស្រី​​​នោះ។​​​​​​​​​

ខ្ញុំ​​​អង្គុយ​​​នៅ​​​​​​ក្នុង​​​រោង​​​​​​ដាក់​​​អីវ៉ាន់​​​​​​​​​លុះ​​​​​​ដល់​​​ពេល​​​យប់​​​ ទើប​​​ត្រឡប់​​​ទៅ​​​ផ្ទះ​​​ខ្ញុំ​​​វិញ​​​។ ពុក​​​​​​ចេញ​​​​ទៅ​​​ក្រៅ​​​ផ្ទះ​​​​​​ផឹក​​​​​​​​​ទឹក​​​ត្នោត​​​ជូរ​​​ ហើយ​​​ងើប​​​​ឈរ​​តតេះតតះ​​​​​​​​​​​​ស្ទើរ​​​មិន​​​រួច ម៉ែ​​​ក៏​​​គ្រាហ៍​​​គាត់​​​ឡើង​​​​ទៅ​​​លើ​​​ផ្ទះ។​​​ ពុក​​​​​​ចាប់​​​កាន់​​​អំបោស​​​​​​ដូច​​​ជា​​​​​​​ហៀប​​​នឹង​​​​​​វាយ​​​ខ្ញុំ​​​។ ហើយ​​​ពុក​​​ក៏វាយ​​​ម៉ែ​​​នឹង​​អំបោស​​​នោះ។​​​ លើក​​​នេះ​​​ គាត់​​​ដូរ​​​គំនិត​។ គាត់​​​​គ្រាន់​​​តែ​​​គោះ​​​ស្មា​​​ខ្ញុំ​​​ ហើយ​​​ក៏​​​ស្រ​​​ដី “កូន​​​ស្រី!”​​ហើយ​​​ក៏​​​ប្រះ​​​ខ្លួន​​​​​​លើ​​​កន្ទេល។ យប់​​​មិន​​​ទាន់​​​​​​ជ្រៅ​​​​​​ប៉ុន្មាន​​​ទេ តែ​​​ម៉ែ​​​បិទ​​​អំពូល​​​ភ្លើង​​​ដែល​​​ព្យួរ​​​តែកតោក​​​នឹង​​​ដំបូល​​​ស័ង្កសី ហើយ​​​ផ្ទះ​​​ក៏​​​ងងឹត​​​ឈឹង​​​មើល​​​អ្វី​​​មិន​​​ធ្លុះ។​​​ ខ្ញុំចេះ​​​តែ​​​​​​​​​រសាប់​​​រសល់​​​ដេក​​​មិន​​​លក់​​​សោះ។ ខ្ញុំ​​​​​​គិត​​​ថា​​​នឹង​​​​​​មិន​​​បាន​​​ទៅ​​​សាលា​​​រៀន​​​និង​​​​​​​​​រៀន​​​សូត្រ​​​អ្វីៗ​​​គ្រប់​​​យ៉ាងទេ​​​ ជា​​​ពិ​​​សេស​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​គណិត​​​វិទ្យា​តែម្តង ​​ហើយ​​​​ថា​​​តើ​​​ខ្ញុំ​​​នឹង​​​​​​ចូល​​​រៀន​​​នៅ​​​សាកល​​​វិទ្យា​​​ល័យ​​​​​​តាម​​​របៀប​​​ណា ដែល​​​ជា​​​ក្តី​​​​​​សុបិន​របស់​​​ខ្ញុំ​​​។​​បន្ទាប់​​​​មក​​​ ខ្ញុំ​​​ចាប់​​​ផ្តើម​​​ឆ្ងល់​​​អំពី​​​ប្អូន​​​ស្រី​​​ជា​​​ទី​​​ស្រឡាញ់​​​ ឈ្មោះ​​​ធី​​​តា និង​​​ថា​​​តើ​​​​​​ខ្ញុំ​​​នឹង​​​បាន​​​ជួប​​​នាង​​​បាន​​​ម្តង​​​ទៀត​​​ឬ​​​យ៉ាង​​​ណា​​​ទេ។ បន្ទាប់មក​​​​ ​ខ្ញុំ​​​ក៏​​​គិត​​​ទៅ​​​ដល់​​​​​​ប្រុសៗ​​​ដែល​​​ក្រឡេក​​​មើល​​​លីណា។ តើ​​​ពួក​​​គេ​​​នឹង​​​ក្រឡេក​​​មើល​​​ខ្ញុំ​​​​​​អ៊ី​​​ចឹង​​​ដែរ​​​ឬ​​​យ៉ាង​​​ណា​​​ទេ?​​​​​​

នៅ​​​រសៀល​​​ថ្ងៃ​​​បន្ទាប់​​​មក​​​ទៀត គ្រូ​​​ពីរ​​នាក់​​​​​​​មក​​​ពី​​​សាលា​​​របស់​​​ខ្ញុំ​​​​​​​​​មក​​​ផ្ទះ​​​ខ្ញុំ គឺ​​​អ្នក​​​គ្រូ​​​ ផល្លី និង​​​​លោក​​​គ្រូ​​​សុផល។ លោក​​​គ្រូ​ ​​សុផល ​​​គឺ​​​ជា​​​គ្រូ​​​គណិត​​​​វិទ្យា​​​របស់​​​ខ្ញុំ​​​។ អ្នក​​​គ្រូ​​​មាន​​​​​​រោម​​​ចង្កា​​​ដូច​​​ប្រុសៗ​​​ដែរ។​​​ អ្នក​​​គ្រូ​​​ ផល្លី​​​ និង​​​លោក​​​គ្រូ​​​ សុផល បាន​​​ប្រាប់​​​ពុក​​​ម៉ែ​​​​​​ខ្ញុំ​​​ថា ខ្ញុំ​​​គឺ​​​ជា​​​សិស្ស​​​ឆ្នើម​​​​​​នៅ​​​ក្នុង​​​ថ្នាក់​​​ គឺ​​​ឆ្នើម​​​បំផុត​​​ក្នុង​​​រយៈ​​​ពេល​​​៥​​​ឆ្នាំ​​​ ហើយ​​​​ថា គ្មាន​​​សិស្ស​​​​​​ផ្សេង​​​ទៀត​​​​​​យក​​​ចិត្ត​​​ទុក​​​ដាក់​​​​​​រៀន​​​​សូត្រ​​​ឲ្យ​​​បាន​​​​​​ជាប់​​​លាប់​​​ឡើយ​​​។​​​ បន្ទាប់​​​មក​​​​ពួក​គាត់​​​​​​ត្អូញ​​​ត្អែរ​​​អំពី​​​ការទទួល​​​បាន​​​ប្រាក់​​​បៀវត្សរ៍​​​​៥០​​​ដុល្លារ​​​ក្នុង​​​មួយ​​​ខែ​​​ និង​​​គ្មាន​​​​​​បង្គន់​​​​​​​​​អនាម័យ​​​ប្រើ​​​ប្រាស់​​​នៅ​​​ក្នុ​​​ង​​​សាលា​​​រៀន​​​ទៀត​​​ផង។ ​​​​ការ​​​​ពេញ​​​ចិត្ត​​​​​​របស់​​​ពួកគាត់​​​គឺ​​​មាន​​​សិស្ស​​​ល្អ​​​ដូចជា​រូប​​​​​​ខ្ញុំ ជា​​​រៀង​​​រាល់​​​៥​​​ឆ្នាំម្តង។​​​​​​​​​​​​​​​

ពុក​​​​​​មិន​​​ចេញ​​​ស្តី​​​មួយ​​​ម៉ាត់​​​សោះ។ ពុក​​​​​​គ្រាន់​​​​តែ​​​អង្គុយ​​​ឆ្កឹះ​​​ដី​​​​​​​​​ខ្វាច់ៗ​​​នឹង​​​ក្រចក​​​ដៃ​​​គាត់​​​។​​​ នេះ​​​ជា​​​ចម្លើយ​​​របស់​​​គាត់។​​​

ខ្ញុំ​​​មិន​​​ចូល​​​ចិត្ត​​​​​​ធ្វើ​​​ស្រែ​​​ទេ។ ខ្ញុំ​​​ក៏​​​មិន​​​ចូល​​​ចិត្តកើប​​​​​​អាចម៍​​​គោ  ដក​​​ស្ទូង  និង​​​រើស​​​ខ្ចៅ​​​ខ្យ​​​ង​ដែរ​។​ វា​​​ជា​​​ការ​​​​​​មិន​​​ល្អ​​​ទាល់​​​តែ​​​សោះ​​​។​​​ ​ពេល​​​រាត្រី ក្រោយ​​​ពី​​​ស្រីពៅ​​​​​​និង​​​ខ្ញុំ​​​ចូល​​​ទៅ​​​ក្នុង​​​វាំង​​​នន ហើយ​​​ផ្លាស់​​​សម្លៀក​​​បំពាក់​​​ ខ្ញុំ​​​អាន​​​សៀវ​​​ភៅ​​​ពី​​​សាលា​​​ដោយ​​​អុជ​​​​​​ចង្កៀង​​​​ប្រេង​​​កាត។​ ពេល​​​ខ្ញុំ​​​កំពុង​​​រៀន​​​ អារម្មណ៍​​​​​​ភ្លេច​​​ភ្លាំង​​​​ដោយ​​​​មិន​​​ទាំង​​​ដឹង​​​ថា ខ្ញុំ​​​ជា​​​នរណា ឬ​​​ខ្ញុំ​​​ស្ថិត​​​នៅ​​​ទីណា​​​ដែរ ហើយ​​​​អារម្មណ៍​​​ខ្ញុំ​​​រសាត់​​​អណ្តែត​​​​​​​​​​​​អណ្តូង​​​​​ទៅ​​​ក្នុង​​​ពិភព​​​នៃ​​​ការ​​​សិក្សា។ ប៉ុន្តែ​​​ ខ្ញុំដឹង​​​​​ថា ខ្ញុំ​​​នឹង​​​មិន​​​អាច​​​ទៅ​​​សាលា​​​បាន​​​ទៀត​​​ទេ​។​​​

លុះ​​​ពីរ​​​បី​​​ខែ​​​​​​ក្រោយ​​​មក​​​ ពុក​​​ផ្តើម​​​ព្រលយ​​​ពាក្យ​​​​​​អំពីបុរស​​​ម្នាក់​​​ដែល​​​ពុក​​​បាន​​​ស្គាល់​​​​​​នៅ​​​ក្នុង​​​ខេត្ត​​​បាត់​​​ដំបង។ គាត់​​​ឈ្មោះ នុត ប៊ុន។​​​ តាម​​​ពិត​​​ ពុក​​​ពុំ​​​ដែល​​​ជួប​​​មុខ​​​បុរស​​​នេះ​​​ទេ ​ប៉ុន្តែ​​​ បង​ប្អូន​​​ជីដូន​​​មួយ​​​គាត់​​​​​​​​​នៅ​​​​​​ខេត្ត​​​បាត់​​​ដំបង​​​​​​​បាន​​​ស្គាល់​​​បុរស​​​នោះ។​​​ នៅ​​​រាត្រី​​​មួយ ពុក​​​ស្រដី “បងប្អូន​​​ជី​​​ដូន​​​មួយឈ្មោះ​​​​​​ណារិទ្ធ​​​ស្គាល់​​​កំលោះ​​​​ចាស់​​​ម្នាក់”។ មួយ​​​សន្ទុះ​​​​​​មុន​​​​​​ ពុក​​​និយាយ​​​​អំពី​​​​​​ទិន្នផល​​​ស្រូវ​​​ប៉ុន្មាន​​​គីឡូ​​​​​​នឹង​​​ទទួល​​​បាន​​​នៅ​​​រដូវ​​​ច្រូត​​​កាត់​​​ខាង​​​មុខ តែ​​​​​​រំពេច​​​នោះ​​​ ពុក​​​ក៏​​​​​​ផ្តើម​​​​និយាយ​​​អំពី​​​លោក​​​​​​នុត​​​ទៅ​​​វិញ​​​។ មួយ​​​សប្តាហ៍​​​ក្រោយ​​​មក​​​ ពុក​​​​​​ស្រដី​​​ទៅ​​​កាន់​​​ម៉ែដោយ​​​សម្តី​​​ខ្លាំងៗ​​​ “ខ្ញុំ​​​ឮ​​​ថា លោក នុត ​​​​​​មាន​​​រូប​​​​​​ឆោម​​​សង្ហា​​​ណាស់”។ ពុក​​​និយាយ​​​តែ​​​ប៉ុណ្ណឹង​​​ក៏​​​ឈប់​​​ស្តី​​​។​​​​ខ្ញុំ​​​ក៏​​​​​​ងឿង​​​ឆ្ងល់ភ្លាម​​​ ចុះលោក នុត ​​​ជា​​​នរណា​​​ទៅ​​​ហ្ន៎? ប៉ុន្តែ​​​ ខ្ញុំ​​​ពុំ​​​ដែល​​​​​​ហ៊ាន​​​និយាយ​​​ស្តី​​​កាត់​​​​​​ពុក​​​ម៉ែ​​​ទេ។​​​ នៅ​​​រសៀល​​​ថ្ងៃ​​​មួយ ពុក​​​ស្រដី “លោក នុត ​​​​​​​​​នៅ​​​ក្មេង​​​ល្ហក់​​់សោះ តែ​​​មាន​​​ទ្រព្យ​​​សម្បត្តិ​​​ស្តុក​​​ស្តម្ភ​​​ណាស់”។ ម៉ែ​​​ក៏សួរ “គេ​​​​​​​​​អាយុ​​​ប៉ុន្មាន​​​ហើយ​​​?”​ ពុក​​​ពោល​​​​​​តប “បងប្អូន​​​ជី​​​ដូន​​​មួយ​​​​​​​​​​ប្រាប់​​​ថា គេ​​​មាន​​​វ័យ​​​​​​៣៤​​​ឆ្នាំ។ មាន​​​វ័យ​​​ល្អ”។ ខ្ញុំ​​​ក៏​​​គិត​​​​​​ក្នុង​​​ចិត្ត​​​ថា ល្អ​​​សម្រាប់​​​អី​​​ទៅ? ​បង​​​ប្រុស​​​ខ្ញុំ​​​ កាម៉ាល់​​​​​​​​​ ក៏​​​និយាយ​​​កាត់ ពី​​​ព្រោះ​​​​​​គាត់​​​ជា​​​ប្រុស​​​​​​ដោយ​​​​បាន​​​​​បន្លឺ​​​សំណួរថា​ “ហេតុអី​​​​បាន​​​ជា​​​គាត់​​​មាន​​​ទ្រព្យធន​​​​​​ស្តុក​​​ស្តម្ភ? ពុក​​​ពោល​​​​តប “ពុក​​​ឮ​​​ថា គេ​​​លក់​​​ជ័រ​​​កៅ​​​ស៊ូ​​​ហ្នឹង​​​ណា៎!​​​ គាត់​​​ជា​​​អ្នក​​​ជំនួញ​​​”។

ការ​​​ជជែក​​​គ្នា​​​អំពី​​​រឿង​​​នេះ​​​ពីរ​​​បី​​​សប្តាហ៍​​​ក្រោយ​​​មក វា​ហាក់​​​ដូច​​​ជា​​​ នុត ប៊ុន ជា​​​សមាជិក​​​​គ្រួសារ​​​យើង​​​​​​​​​​​​​​​​​​អ៊ី​​​ចឹង។ ខ្ញុំ​​​ពុំ​​​ដែល​​​ឮ​​​ឈ្មោះ​​​គាត់​​​ទាល់​​​តែ​​​សោះ​​​កាលពី​​​មួយ​​​ខែ​​​មុន​​​ ហើយ​​​ឥឡូវ​​​​នេះ គាត់​​​​​​ហាក់ដូច​​​ជា​​​កំពុង​​​តែហូបបាយ​​​​​​​​នៅ​​​ផ្ទះ​​​របស់​​​យើង​​​។ តាម​​​ពិត​​​ ខ្ញុំ​​​​​​យល់​​​ថា ​​​ពុក​​​កំពុង​​​តែ​​​ធ្វើ​​អ្វី​​​​ហើយ។ ប៉ុន្តែ​​​ ​​​ខ្ញុំ​​​មិន​​​ចាប់​​​អារម្មណ៍​​​​អ្វី​​​ទេ។​​​ ខ្ញុំ​​​មិន​​​ចង​​​់​​​រៀប​​​ការ​​​​​​ប្តី​​​សី​​​ទេ។ មើល​​​លីណា​​​​ចុះ។ តើ​​​ប្តី​​​នាង​​​បាន​​​ធ្វើ​​​អ្វី​​​ល្អ​​​ខ្លះ​​​សម្រាប់​​​​នាង? ខ្ញុំមាន​​​មិត្ត​​​ភក្តិ​​​ម្នាក់​​​ទៀត​​​ ឈ្មោះ ​​​​​​ចិន្តា ​ដែល​​​​​​​​​ប្រឹង​​​​​​ធ្វើ​​​ការ​​​តត្រុក​​​ទាំង​​​យប់​​​​​​ទាំង​​​ថ្ងៃ​​​​​​ចម្អិន​​​​ម្ហូប​​​អាហារ​​​ឲ្យ​​​ប្តី និង​​​មិត្ត​​​ភក្តិ​​​គាត់​​​ ហើយ​​​បោក​​​​គក់​​​ខោ​​​អាវ​​​ឲ្យ​​​ប្តី​​​ផង បោកគក់​​​សម្លៀក​​​​​​បំពាក់​​​ឲ្យ​​​ពូ​​​របស់​​​​​​ប្តីផង​​​ ហើយ​​​ថែម​​​ទាំងត្រូវ​​​​​​ថែ​​​ទាំ​​​​​​កូន​​​តូច​​​ពីរ​​​នាក់​​​ទៀត។ ចិន្តា​​​ធ្លាប់​​​មាន​​​រូប​​​ឆោម​​​ស្អាត។ កាល​​​​​​នោះ នាង​​​មាន​​​វ័យ​​​១៧​​​ឆ្នាំ​​តែស្បែក​​​នាង​​​ជ្រីវ​​​ជ្រួញ​​​ដូច​​​ជា​​​ដូន​​​ចាស់​​​អ៊ីចឹង ​​ហើយ​​​មុខ​​​មាត់​ក៏ក្រៀម​​​ក្រោះ​​​ទៀត​​​។ ​បងស្រី​​​​នាង​​​​ឈ្មោះ ម៉ារ៉ា​​​ឌី​​​ បាន​​​ស្លាប់​​​បាត់​​​បង់​​​ជីវិត​​​ពេល​​​​សម្រាល​​​កូន។ វេជ្ជ​​​បណ្ឌិត​​​​​​នៅ​​​​​​តាកៅ​ ​​​​​​ទារប្រាក់​​​១១៥​​​​​​ដុល្លារ​​​ដើម្បី​​​សង្គ្រោះ​​​ជី​​​វិត​​​នាង​​​​ឲ្យ​​​រួច​​​ផុត​​​ពី​​​​​​ក្តី​​​មរណៈ ប៉ុន្តែ​​​ ឪពុក​​​ម្តាយ​​​នាង​​​​​​មិន​​​មាន​​​ប្រាក់​​​កាស​​​ក្រាស់​​​ក្រែល​​​​​​​​​ច្រើន​​​ដល់​​​ថ្នាក់​​​ហ្នឹង​​​ទេ។​​​ ខ្ញុំ​​​មិន​​​ទាន់​​​ចង់​​​មាន​​​ប្តី​​​សី​​​ទេ ទាល់​​​​​​តែ​​​​ខ្ញុំមាន​​​វ័យ​​​យ៉ាង​​​ហោច​​​ណាស់ក៏​​​​​​២០​​​ឆ្នាំ ឬ​​​២៥​​​ឆ្នាំ​​​ឯណោះ។ ពុកនិង​​​ម៉ែ​​​​​​នៅ​​​តែ​​​និយាយ​​​អំពី​​ នុត​​​ ប៊ុន។ ​​​ថ្ងៃ​​​មួយ​​​ ពួក​​​គាត់​​​បាន​​​ប្រ​​​កាស​​​ក្តែង​​​ថា ​នុត ប៊ុន កំពុង​​​តែ​​​ធ្វើ​​​ដំណើរ​​​​​​ពី​​​ខេត្ត​​​បាត់​​​ដំបង ​​​​​​ដើម្បី​​​ស្កាត់​​​​មក​​​ជួប​​​មុខ​​​ខ្ញុំ។​​​ ពុក​​​​​​ស្រដី “កូនឯង​​​គួរ​​​តែ​​​ធ្វើ​​​ល្អ​​​ចំពោះ​​​គេ។ វា​​​ជា​​​ដំណើរ​​​ផ្លូវ​​​ឆ្ងាយ​​ណាស់”​។ ខ្ញុំ​​​ក៏​​​សួរ​​​​​​​​​​​​ដោយ​​​ធ្វើពើ​​​​​​ “ហេតុ​​​អី​​​ក៏​​​គាត់​​​មក?”  ម៉ែ​​​ពោល​​​តប “គេ​​​ចង់​​​ជួប​​​មុខ​​​កូនឯង​​​ហ្នឹងណា៎។ គេ​​​មាន​​​ទ្រព្យ​​​ធន។ គេ​​​អា​​​ច​​​ថែរក្សា​​​កូន​​​ឯង​​​បាន​​​​ល្អ”។ ខ្ញុំ​​​ពោលតប “មាន​​​ស្រីៗ​​​ច្រើន​​​ណាស់​​​​នៅ​​​​ខេត្ត​​​បាត់​​​ដំបង។ ខ្ញុំ​​​ដឹង​​​ថា ​​​ខ្ញុំ​​​មិន​​​គួរ​​​​​​មាន​​​សម្តី​​​​ធំ​​​​​​​​​ដាក់​​​ពុកម៉ែ​​​ទេ ប៉ុន្តែ​​​ ដូចផ្លែ​​​កាំបិត​​​ចាក់​​​ដោតចំ​​​បេះ​​​ដូង​​​ មិន​​​អាច​​​ទប់​​​ពាក្យ​​​សម្តី​​​បាន​។​​ ម៉ែ​​​​​មើល​​​មុខ​​​ពុកឡិង​ឡង់ ហើយ​​​ចាំ​​​ឲ្យ​​​ពុក​​​បញ្ចេញ​​​​ប្រតិកម្ម​​​។​​​ ពុក​​​ពោល​​​តប “លោក នុត​​​ ឮ​​​ថា ​​​កូន​​​ឯង​​​ឆ្លាតហ្នឹងណា៎”។​​​ ម៉ែពោល​​​បន្ទរ “​​​ហើយ​​​គាត់​​​និង​​​​​​ប្អូន​​​ជី​​​ដូន​​​មួយឈ្មោះ ណារិទ្ធ  ជា​​​មិត្ត​​​ភក្តិ​​​ល្អ​​​នឹង​​​គ្នា។ ឲ្យ​​​គាត់​​​ជួប​​​មុខ​​​កូន​​ឯង​​​ទៅណា៎​​​ កូន​​​ឯង​​​​កុំប្រកែ​​​ប្រកាន់​​​​​​នឹង​​​គាត់។ ពុកចង​​​ចិញ្ចើម​​​ដាក់​​​ម៉ែ ក៏​​​បន្លឺ​​​វាចា “កូន​​​ឯង​​​គួរ​​​និយាយ​​​រាក់​​​ទាក់​​​នឹង​​​គាត់​​​ផង​​​”។​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

គូរដោយ Moeu Diyadaravuth
គូរដោយ Moeu Diyadaravuth

ថ្ងៃ​​​អាទិត្យ​​​បន្ទាប់​​​ ប្រ​​​ហែល​​​ពេល​​​ថ្ងៃ​​​ត្រង់​​​ មាន​​​​រថយន្ត​​​ពណ៌​​​ប្រាក់​​​មួយ​​​គ្រឿងបើក​​​​​​​​​គើមៗតាម​​​ផ្លូវ​​​គ្រហិក​​​គ្រហុក​​​​​​​​​ឆ្ពោះ​​​មក​​​កាន់​​​ផ្ទះ​​​​យើង។​​​ យាន​​​នេះ​​​មិន​​​អាច​​​​​​បើក​​​មក​​​រួច​​​ទេ​​​​ដោយ​​​សារ​​​តែ​​​ផ្លូវ​​​មាន​​​ភក់​​​ច្រើន​​​​​​ ហើយ​​​ក៏​​​ចត​​​ចោល​​​ប្រ​​​ហែល​​​១០០​​​ម៉ែត្រ​​​ពី​​​ផ្ទះ។ គ្រា​​​នោះ​​​​លោក ​​​​​​នុត​​​​​​​​​ ក៏បើកទ្វារ​​​​​​​​​រថយន្ត​​​ចុះ​​​​​​​​ដើរ។​​​ ប្រាកដ​​​​ជា​​​លោក នុត​​​ ហើយ​​​មើល​​​ទៅ។ ខ្ញុំ​​​ពុំ​​​ដែល​​​បាន​​​​​ឃើញ​​​​​​រថយន្ត​​​ចូល​​​មក​​​ក្នុង​​​ភូមិ​​​យើង​​​ទេ។ ខ្ញុំ​​​ក៏​​​ប្រញាប់​​​ប្រ​​​ញាល់​​​​​​​​​​​​​​​ស្ទុះ​​​​​​ចុះ​​​តាម​​​ជណ្តើរ​​​ ហើយ​​​ក៏​​​រត់​​​លឿន​​​​​​ស្លេវ​​​ទៅ​​​កាន់​​​ផ្ទះ​​​ លីណា ហើយ​​​ក៏​​​ពួន​​​សម្ងំ​​​​​​ក្នុង​​​រោង​​​ដាក់​​​អី​​​វ៉ាន់។

លុះ​​​មួយ​​​ម៉ោង​​​ក្រោយ​​​មក ខ្ញុំ​​​​​​ឮ​​​សំឡេង​​​ម៉ែ​​​​​​ស្រែក​​​ហៅ​​​នៅ​​​ពី​​​ក្រៅ​​​រោង។​​​ ម៉ែ​​​ពោល​​​អង្វរ​​​ងោចៗ “កូន​​​ស្រី​​​សំឡាញ់អើយ មី​​​អូន! កូន​​​ត្រូវ ​​​​ចេញ​​​មក ម៉ែ​​​មិន​​​ចង់​​​អ៊ី​​​ចឹង​​​ទេ”។ មួយសន្ទុះ​​​ក្រោយ​​​មក ម៉ែ​​​លែង​​​​​​ចេញ​​​ស្តី​​​។ ម៉ែ​​​ពោល​​​បន្ត “​​​ម៉ែ​​​​ដឹង​​​ថា​​​ កូន​​​គិត​​​ក្នុង​​​ចិត្ត​​​យ៉ាង​​​ម៉េច​​​ហើយ  ម៉ែដឹង​​​”។​​​ ខ្ញុំ​​​ក៏​​​​​​ឆ្លើយ​​​ “​​​អ៊ី​​​ចឹង​​​ កុំ​​​ឲ្យ​​​កូន​​​ចេញ​ទៅអី​​​”។​​​ ម៉ែ​​​តប “ពុក​​​កូន​​​ចង់​​​ឲ្យ​​​កូន​​​ជួប​​​មុខ​​​លោក នុត ហ្នឹង​​​ណា៎។ គាត់​​ជា​​​មនុស្ស​​​ល្អ​​​ទេ”។ ​ខ្ញុំ​​​ស្រឡាញ់​​​ម៉ែ​​​។ ខ្ញុំ​​​គិត​​​​​​ក្នុង​​​ចិត្ត​​​ថា​​​ ម៉ែ​​​គ្រាន់​​​តែ​​​ធ្វើ​​​អ្វី​​​ ដែល​​​ម៉ែ​​​ត្រូវ​​​ធ្វើ​​​ប៉ុណ្ណោះ ទើប​​​ខ្ញុំ​​​វិល​​​ត្រឡប់​​​ទៅ​​​ផ្ទះ​​​វិញ។​​​

លោក នុត​​​ បាន​​​អង្គុយ​​​​​​នៅ​​​លើកៅ​​​អីមួយ​​​​ចំណែក​​​ពុក​​​វិញ ក៏​​​អង្គុយ​​​លើ​​​កៅ​​​អី​​​មួយ​​​ទៀត​ដែរ។​​​ ពុក​​​​​​ពាក់​​​អាវ​​​ក្រណាត់​​​សូត្រ​​​ពណ៌​បៃតង ​​ដែល​​​គាត់​​​តែង​​​តែ​​​ពាក់​​​​​​ក្នុង​​​ពេល​​​បុណ្យ​​​ចូល​​​ឆ្នាំ​​​ថ្មី​​​ម្តងៗ។​​​ លោក នុត​​​ ពាក់​​​អាវ​​​ធំ​​​និង​​​ស្បែក​​​ជើង​​​ឃ្លុប។ គាត់​​​មាន​​​រោម​​​ចិញ្ចើម​​​ក្រាស់​​​ឃ្មឹក​​​នៅ​​​ជុំ​​​ថ្ងាស ហើយ​​​សក់​​​គាត់​​​ធ្លាក់​​​ចុះ ពេល​​​គាត់​​​​ក្រោក​​​ឈរ​​​ឡើង​​​​​​ម្តងៗ គាត់​​​ទ្រេត​​​​​​ខ្លួន​​​ទៅ​​​ម្ខាង​​​ ហាក់​​​ដូច​​​ជា​​​​​​ជើង​​​ម្ខាង​​​គាត់​​​​​​ខ្លី​​​ជាង​​​ម្ខាង​​​ទៀត។ ​គាត់​​​មិន​​​សង្ហា​​​ទេ ហើយ​​​ក៏​​​មិន​​​អាក្រក់​​​ដែរ។​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

លោក នុត ដឹង​​​ថា ខ្ញុំ​​​ពួន​​​នៅ​​​ទី​​​ណា​​​ហើយ​។​​​​ខ្ញុំ​​​ឈរ​​​ផ្អែក​​​នឹង​​​ជញ្ជាំង​​​នៅ​​​ពី​​​ចម្ងាយ។ គាត់​​​​​​ពោល​​​ទាំង​​​​​​ញញឹម​​​ញញែម​​​ “ខ្ញុំ​​​ចូល​​​ចិត្ត​​​ស្រី​​​មាន​​​​ចិត្ត​​​ក្លាហាន”។ ខ្ញុំ​​​កត់​​​សម្គាល់​​​ថា ​​​គាត់​​​មាន​​​ធ្មេញ​​​ពេញ​​​មាត់ ។ គាត់​​​ផ្តើម​​​សួរ​​​សំណួរ​​​ខ្ញុំ​​​អំពី​​​រឿង​​​រ៉ាវ​​​ផ្សេងៗ​​​ មាន​​​ដូច​​​ជា​​​អ្នក​​​ស្រុក​​​ទី​​​នេះ​​​ប្រកប​​​​មុខ​​​របប​​​អ្វី​​​ខ្លះ ហើយ​​​សម្លៀក​​​បំពាក់​​​​​​ថ្លៃ​​​ប៉ុន្មាន​​​ដែរ​​​​​​នៅ​​​ឯ​​​ផ្សារ។ ដំបូង​​​ ខ្ញុំ​​​មិន​​​ចង់​​​​​​ស្តី​​​រក​​​គាត​​់​​​ទេ តែខ្ញុំ​​​ទប់​​​មិន​​​និយាយ​​​មិន​​​បាន។

ម៉ែ​​​ពោល “នាង​​​ស្អាត​​​ណាស់​​​ ណា៎!”។​​​

លោក នុត ​​​តប “មិន​​​សូវ​​​ស្អាត​​​ទេ ប៉ុន្តែ​​​​​​ឆ្លាត!”។​​​

ពុក​​​ឆ្លើយ​​​បន្ទរ “មែន​​​ហើយ វា​​​ឆ្លាត!​​​”។  នេះ​​​ជា​​​សម្តី​​​លើក​​​ទី​​​១​​​ហើយ​​​​​​តាំងពី​​​តូច​​​​​​ក្រូច​​ឆ្មារ​​​​ដល់​​​ធំដឹងក្តី​ ទើប​​​តែ​​​ឮ​​​ពុក​​​និយាយ​​​សរសើរ​​​​ថា​​​​ខ្ញុំឆ្លាត។

ខ្ញុំ​​​ទៅ​​​លេង ​​​​​​លីណា ​​​រាល់​​​ថ្ងៃ​​​ ​​​មុន​​​នឹង​​​​​​​​​រៀប​​​ការ​។​ នាង​​​​​​ខឹង​​​នឹង​​​​ខ្ញុំ​​​ច្រឡោត​​​តោត​​​តូង​​​ ព្រោះ​​​​​តែ​​​​ខ្ញុំ​​​រៀប​​​ការ​​​នឹង​​​បុរស​​​ដែល​​​រស់​​​នៅ​​​​​​ស្រុក​​​នាយ​​​។ នាង​​​ពោល​​​ថា នាង​​​ប្រហែល​​​ជា​​​ពុំ​​​បាន​ជួប​មុខ​​​​​​​​ខ្ញុំទៀត​​​ទេ។ នាង​​​ពោល​​​ថា បាត់​​​ដំបង​​គឺ​​​ស្ថិត​​​នៅ​​​ឯ​​​ភព​​​ដទៃ​ទៀត។​​​ នេះ​​​ជា​​​អ្វី​​​ដែល​​​លីណា​​​យល់​​​ឃើញ​​​។ នាង​​​ពុំដែល​​​​​​បាន​​​​ចាក​​​ចេញ​​​ពី​​​ខេត្ត​​​កណ្តាល​​​ម្តង​​​ណា​​​ឡើយ រី​​​ឯ​​​ខ្ញុំ​​​ក៏ដូច្នេះ​​​​ដែរ។

លីណា​​​ពោល​​​ “​​​តើ​​​នឹង​​​មាន​​​អ្វី​​​កើត​​​ឡើង​​​ចំពោះ​​​ខ្ញុំ? ខ្ញុំ​​​មិន​​​អាច​​​ចាក​​​ចេញ​​​ទៅ​​​កន្លែង​​​ផ្សេង​​​​បាន​​​ទេ ព្រោះ​​​ខ្សត់​​​លុយ​​​កាក់​​​។ ​ឯង​​​នឹង​​​បាន​​​ហូប​​​​​​​​​ម្ហូប​​ឆ្ងាញ់ៗ ជិះ​​​រថយន្ត​​​ប្តី​​​ឯង ហើយ​​​ប្តីឯង​​​នាំឯង​​​ដើរ​​​ផ្សារ​​​ទិញ​​​អីវ៉ាន់​​​​​​​​ក្នុង​​​ក្រុង​​​បាត់​ដំបង។​​​ ចុះហេតុ​​​អី​​​ ឯង​​​មាន​​​ភ័ព្វ​​​សំណាង​​​ម្លេ៉ះ?”

ពេល​​​ណា​​​ខ្ញុំ​​​និយាយ​​​ឡែ​​​ឡប់​​​ថា​​​ ខ្ញុំ​​​គួរ​​​នៅ​​​​​​កើប​​​អាចម៍​​​គោ​​​​​​អស់​​​មួយ​​​ជី​​​វិត​​​ ប្រ​​​សើរ​​​ជាជាង​​​​​ទៅ​​​រៀប​​​ការ​​​នឹង​​​លោក ​​​នុត លីណា​​​ ក៏​​​​​​រឹត​​​តែ​​​ខឹង​​​​​ឆេវ​​​​​​ឡើង ហើយ​​​ផ្តើម​​​​​​ស្រែក​​​គំហក​​​​​​ដាក់​​​ខ្ញុំថា ខ្ញុំ​​​មិន​​​​​​ដឹង​​​អ្វី​​​ក្រៅ​​​តែ​​​ពី​​​​​​មេរៀន​​​សាលា​​​ប៉ុណ្ណោះ។​​​​ រំពេច​​​នោះ​​​ នាងក៏​​​ចាប់​​​ផ្តើម​​​សញ្ជប់​​​​សញ្ជឹង​​​គិត​​​​​​ដល់​​​រឿង​​​អភ័ព្វ​​​នាង​​​ផ្ទាល់​​​ រាងរៅ​​​ប្តីនាង​​​តូច​​​កំព្រឹង​​​ និង​​​​​​​​​ថា​​​តើ​​​ប្តី​​​នាង​​​​​​ប្រ​​​ហែល​​​​​​ជា​​​​មាន​​​ស្រី​​​ញី​​​​​​នៅ​​​​​​​ប្រទេស​​​ថៃ​​​ហើយ​​​ពេល​​​​នេះ ហើយ​​​ប្រហែល​​​​ជា​​​​​​​​​ចាយ​​​វាយ​​​ប្រាក់​​​កាស​​​គាត់​​​ខ្ជោក​​​ខ្ជាក​​​​​​​​​លើ​​​ស្រី​​​សំផឹងសុដន់ធំៗ​ ឬ​​​យ៉ាង​​​ណា​​​ទេ។ ប៉ុន្តែ​​​ មួយ​​​ស្របក់​​​ក្រោយ​​​មក​​​ នាង​​​ចាប់​​​ផ្តើម​​​​​​យំ​​​ខ្សឹក​​​ខ្សួល​​​អួល​​​ក្នុង​​​ទ្រូង​​​ ហើយ​​​ក៏​​​ចាប់​ឱប​​​​ខ្ញុំ​​​ជាប់។ លីណា ​​​ពិត​​​ជា​​​ស្រឡាញ់​​​រាប់​​​អាន​​​ខ្ញុំ​​​ស្មោះ​​​អស់​​​ពី​​​ចិត្តពី​​​ថ្លើម​​​។ នាង​​​ជា​​​កល្យាណ​​​មិត្ត​​​ខ្ញុំ។​​​ ខ្ញុំ​​​និយាយ​​​ប្រាប់​​​អ្វី​​​ៗ​​​គ្រប់​​​បែប​​​យ៉ាង​​​ដល់​​​​នាង។ ខ្ញុំ​​​ប្រាប់​​​នាង​​​​​​​​​នៅ​​​ពេល​​​ដែល​​​ខ្ញុំ​​​មាន​​​រដូវ​​​ដំបូង​​ សូម្បី​​​តែ​​​ម៉ែ​​​ក៏​​​​​​ដឹង​​​ក្រោយ​​​ដែរ។ ខ្ញុំ​​​ប្រាប់​​​នាង​​​​​​​​​នូវ​​​អ្វីៗ​​​ដែល​​​កើត​​​ឡើង​​​ចំពោះ ​​​​​​ធីតា​​​ ដែល​​​ត្រូវ​​​គេ​​​​​​ចាប់​​​យក​​​ទៅ​​​លក់​​​ឲ្យ​​​បម្រើ​​​ផ្លូវ​​​ភេទ​​​នៅ​​​ផ្ទះ​​​បន ដែល​​​ជា​​​ការ​​​សម្ងាត់​​​គួរ​​​ឲ្យ​​​អាម៉ាស់​​​​មុខ​​​ ដែល​​​ពុក​​​ម៉ែ​​​ខ្ញុំ​​​​​​និយាយថា តោង​​​តាម​​​ខ្លួន​​​យើង​​​រហូត​​​ដល់​​​ជាតិ​​​ក្រោយ។​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

លីណា ​​​ដេរ​​​ប៉ាក់​​​​​​ក្រមាពណ៌​​​ខៀវ​​​បៃ​​​តង​មួយគូ​​​​​​ដ៏​​​ស្អាត មួយ​​​សម្រាប់​​​ខ្ញុំ​​​និង​​​មួយ​​​ទៀត​​​សម្រាប់​​​នាង​​​​​​ខ្លួន​​​ឯង ហើយ​​​ពានា​​​ក្រមា​​​នោះ​​​​​​នៅ​​​ក្នុ​​​ង​​​ថ្ងៃ​​​រៀប​​​ការ។ យើង​​​​​​ស្រឡាញ់​​​រាប់​​​អាន​​​​គ្នា​​​ជា​​​បងប្អូន​​​ស្រី​​​នឹង​​​គ្នា​​​​​​ដូចគ្នា​​​នឹង​​​​​​ស្រី​​​ពៅ ​ធីតា និង​​​​​​​​​ខ្ញុំ​​​ដែរ។ នៅ​​​ក្នុង​​​ពិធី​​​អាពាហ៍​​​ពិ​​​ពាហ៍ ​យើង​​​ឈរ​​​​​​កៀក​​​​​​កាន់​​​ដៃ​​​គ្នា ចំណែក​​​ឯ​​​លោក​ នុត​​​ ដាក់​​​ដៃ​​​គាត់​​​នៅ​​​លើ​​​ស្មា​​​ខ្ញុំ។ រថយន្ត​​​លោក​​​​ នុត ​​​កំពុង​​​រង់​​​ចាំ​​​​​​ដឹក​​​គាត់​​​និង​​​ខ្ញុំ​​​ទៅ​​​កាន់​​​ខេត្ត​​​បាត់​​​ដំបង។​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

គូរដោយ Moeu Diyadaravuth
គូរដោយ Moeu Diyadaravuth

នៅ​​​រាត្រី​​​មួយ មុន​​​​​​ថ្ងៃ​​​ចុង​​​ក្រោយ​​​នៃ​​​ពិធី​​​អាពាហ៍​​​ពិ​​​ពាហ៍​​​ ម៉ែ​​​ចូល​​​មក​​​និយាយ​​​ស្ងាត់ៗ​​​ជាមួយ​​​​ខ្ញុំ​​​​​​​​​ក្នុង​​​​​​​​​វាំង​​​នន​​​ ដែល​​​​​​ស្រីពៅ​​​និង​​​ខ្ញុំ​​​ដេក។​​​​ សម្លៀក​​​បំពាក់​​​ប្អូន​​​ស្រី​​​ខ្ញុំ​​​​​​ព្យួរ​​​រណេង​​​រណោង​​​​​​នៅ​​​លើ​​​​​​ស្នួ​​​ឫស្សី។​​​ខ្ញុំ​​​ក៏​​​បាន​​​រៀប​​​ចំ​​​​​​សម្លៀក​​​​បំពាក់​​​​ខ្ញុំ​​​ដាក់​​​វ៉ា​​​លី រួម​​​ទាំង​​​​​​រូប​​​ថត​​​​​​ ពេជ្រ សោភា និង សុគន្ធ នី​​​សា ដែល​​​​​​​​​លោក ​​​​​នុត​​​​​​និយាយ​​​​​ថា​ ខ្ញុំ​​​អាច​​​យក​​​តាម​​​ខ្លួន​​​ទៅ​​​ខត្ត​​​បាត់​​​ដំបង​​​។​​​​​​​​​​​​

ម៉ែ​​​​​​ពោល​​​​​​ទាំង​​​​​​ទឹក​​​ភ្នែក​​​​​​រលី​​​ងរលោង​ថា​ “កូន​​​ស្រី​​​សម្លាញ់​អើយ​​​ មីអូន​​​! ស្តាប់​​​​​​ម៉ែ​​​ណា៎ ភារកិច្ច​​​កូន គឺ​​​រក្សា​​​ភាព​​​សុខ​​​ក្សេម​ក្សាន្ត​​​នៅ​​​ក្នុង​​​គ្រួសារ​​​​​​ថ្មី។ កុំ​​​រអ៊ូ​​​រទាំ”។ ខ្ញុំ​​​ទទួល​​​យក​​​ពាក្យ​​​ទូន្មាន​​​។ ម៉ែ​​​​​​ចាប់​​​កាន់​​​ដៃ​​​ខ្ញុំ ហើយ​​​ក៏​​​ពោល​​​ខ្សឹបៗ​​​​ “កូន​​​កុំ​​​ខ្មាស​​​អៀន​​​​​​យប់​​​ស្អែក ណា៎!”។​​​

ខ្ញុំ​​​ក៏​​​សួរឡើង “តើ​​​យ៉ាង​​​ម៉េច​​​ទៅម៉ែ?”​​​​​​​​​​​​​​​

ម៉ែតប “កូន​​​មាន​​​អារម្មណ៍​​​មិន​​​សុខ​​​ស្រួល​​​ទេ ប្រសិន​​​បើ​​​កូន​​​មាន​​​ឈាម វា​​​ធម្មតា​​​ទេ ​ហើយ​​​​ប្តី​​​កូន​​​នឹង​​​សប្បាយ​​​ចិត្ត​​​​​​ជាក់​​​ជា​​​ពុំខាន​​​​​​ដែល​​​កូន​​​មាន​​​ឈាម”។​​​

“តើ​​​កូន​​​យ៉ាង​​​ម៉េច​​​ដែរ?”

“ខ្ញុំ​​​​​​ធ្វើ​​​អ្វី​​​ដែល​​​ខ្ញុំ​​​គួរ​​​ធ្វើ​​​”។​​​

បន្ទាប់​​​មក​​​ម៉ែ​​​ប្រគល់​​​ខ្សែ​​​ក​​​មួយ​​​ខ្សែ​​​ឲ្យ​​​ខ្ញុំ ដែល​​​​ម្តាយ​​​គាត់​​​​​​បានបន្សល់​​​ទុក​​​​​​ឲ្យ​​​គាត់​​​ជា​កេរ​។​​​​​ខ្សែ​​​ក​​​​​​រំលេច​​​ដោយ​​​បន្តោង​​​មាស​​​ប្រហោង​​​​​​ព័ទ្ធ​​​​ជុំ​​​វិញ​​​ទៅ​​​ដោយ​​​​​​រុក្ខ​​​ជាតិ​​​មួយ​​​ដើម​​​​​​មាន​​​ស្លឹក​​​ប្រាំ​​​មួយ។​​​​​​ ក្រោយ​​​​​​​​​ពី​​​រៀប​​​ការ​​​​​​រួច ខ្ញុំ​​​​​​រស់​​​នៅ​​​ជា​​​មួយ​​​មីង​​​​​​​​​​របស់​​​ប្តី​​​ខ្ញុំ​​​​​​នៅ​​​​​​អង្គជ្រុំ។ ប្តី​​​ខ្ញុំ​​​​​​មាន​​​ភូមិគ្រឹះ​​​​​​មួយ​​​​ខ្នង​​​​​​នៅ​​​ក្នុង​​​ក្រុង​​​បាត់​​​ដំបង ជា​​​ផ្ទះ​​​មួយ​​​ខ្នង​​​ធំ​​​​​​ទូលាយ​​​​​​​​​ដែល​​​បំពាក់​​​ទៅ​​​ដោយ​​​​​​ភ្លើង​​​អគ្គិសនី​​​​​​​គ្រប់​​​បន្ទប់​​​​​​ ហើយ​​​មាន​​​​​​ទូទឹកកក​​​មួយ​​​គ្រឿង​​​និង​​​កម្រាលឥដ្ឋ​​​រលោង​​​ចាំង​​​​​ផ្លេកៗ​​​ ប៉ុន្តែ​ ​​ប្តី​​​ខ្ញុំ​​​និយាយ​​​​ថា​​​​​​ គាត់​​​ចង់​​​ឲ្យ​​​ខ្ញុំ​​​​​​ស្នាក់​​​នៅ​​​​​​ជាមួយ​​​​​​មីង​​​គាត់​​​​​​នៅ​​​​​​​​​ជន​​​បទ​​​ ដើម្បី​​​ឲ្យ​​​ខ្ញុំ​​​មាន​​​សុវត្ថិភាព។​ គាត់​​​ធ្វើ​​​ដំណើរ​​​ច្រើន​​​ ហើយ​​​វិល​​​មក​​​ផ្ទះ​​​វិញ​​​ពីរ​បី​​​ថ្ងៃ​​​ប៉ុណ្ណោះ​​​​​​ក្នុង​​​មួយ​​​ខែៗ។​​​ ប្តី​​​ខ្ញុំ​​​ពោល​ឡើង “បង​​​ចង់​​​ឲ្យ​​​អូន​​​​​​រស់​​​នៅ​​​សប្បាយ​​​ចិត្ត​​​​​​នៅ​​​ក្នុង​​​ផ្ទះ​​​មីង។ វា​​​មិន​​​មែន​​​​​​​​​ផ្ទះ​​​រខេក​​​រខាក​​​ដូច​​​ដែល​​​អូន​​​ឯង​​​ធ្លាប់​​​នៅ​​​ទេ”។​​​​​​​​​

ខ្ញុំ​​​​​​ពុំ​​​​​​ដែល​​​​​​ដឹង​​​ថា ​​​ប្តី​​​ខ្ញុំ​​​​​​ប្រកប​​​ការងារ​​​អី​​​​​​ទេ នៅ​​​ពេល​​​ដែល​​​គាត់​​​ចាក​​​ចេញ​​​ទៅ។ ថ្ងៃ​​​មួយ​ ខ្ញុំ​​​បាន​​​ឮ​​​គាត់​​​​​​និយាយ​​​​​​គ្នា​​​តាម​​​ទូរស័ព្ទ​​​​​​ដៃ​​​ជាមួយ​​​មនុស្ស​​​ម្នាក់​​​ជា​​​ភាសា​​​ចិន ហើយ​​​ម្តង​​​នោះ​​​​​​ជា​​​ភាសា​​​វៀត​​​ណាម​​​។ មីង​​​​​​​​​ប្រាប់​​​​​​ខ្ញុំ​​​ថា ខ្ញុំ​​​មិន​​​​​​គួរ​​​​​​ឆ្ងល់​​​សួរ​​​នាំ​​​អ្វី​​​ទេ។ រាល់​​​ពេល​​​ដែល​​​គាត់​​​មក​​​ផ្ទះ​​​មីង​​​​​​ម្តងៗ គាត់​​​យក​​​សម្លៀក​​​បំពាក់​​​ថ្មីៗ​​​ និ​​​ង​​​ស្បែក​​​ជើង​​​ស្អាតៗ​​​​​​ឲ្យ​​​ខ្ញុំ​​​ គឺ​​​ថ្មី​​​ទាន់​​​សម័យ​​​និង​​​ស្អាតៗ​​​ដូចតារា​​​ភាពយន្ត​​​ប្រើ​​​អ៊ី​​​ចឹង​​​ដែរ។ ប្តី​​​ខ្ញុំ​​​​​​​​​និយាយ​​​តឿន​​​​​​ “កុំ​​​ពាក់​​​ស្បែក​​​ជើង​​​​​​ទាំង​​​នេះ ដើរ​​​​​​​​​​​​​លើ​​​ផ្លូវ​​​នេះណា៎។ វា​​​ប្រឡាក់​​​ធូលីដី។​ខ្ញុំ​​​ក៏​​​ឆ្លើយ​​​តប “អូន​​​ពាក់​​​វា​​​នៅ​​​ពេល​​​អូន​​​នៅ​​​ជាមួយ​​​បង​​​ប៉ុណ្ណោះ”។​ សម្តី​​​នេះ​​​បាន​​​ធ្វើ​​​ឲ្យ​​​គាត់​​​ញញឹម​​​ប៉​​​ប្រិម។ ប្តី​​​ខ្ញុំ​​​ក៏​​​បាន​​​​​​​​​​​ឲ្យ​​​ខ្ញុំ​​​នូវ​​​ទឹកអប់​​​និង​​​នាឡិកា​​​ដៃ​​​មួយ​​​គ្រឿង​​​ដែល​​​មាន​​​តម្លៃ​​​ថ្លៃ ដែល​​​គាត់​​​បាន​​​​ទិញ​​​ពី​​​​​​ក្រុង​​​ភ្នំពេញ​​​។ គាត់​​​ពុំ​​​ដែល​​​ឲ្យ​​​ប្រាក់​​​​​​កាស​​​ខ្ញុំ​​​ទេ។ គាត់​​​​​​ឲ្យ​​​លុយ​​​កាក់​​​ទៅ​​​មីង​​​គាត់។​​​​​​​​​​​​​​​​​​

ប្តី​​​ខ្ញុំ​​​​​​ចូល​​​ចិត្ត​​​គយ​​​គន់​​​ខ្ញុំ​​​ស្លៀក​​​ពាក់​​​សម្លៀក​​​បំពាក់​​​ថ្មីៗ​​​ តាំង​​​ពី​​​ពាក់​​​អាវ​​​ទ្រនាប់​​​​​​ឡើងទៅ។​​​​ប្តី​​​ខ្ញុំ​​​ពោល​​​ឡើង “ស្លៀក​​​ពាក់​​​អ៊ី​​​ចឹង​​​ទៅសិចស៊ី​​​ណាស់​​​ អូន​​​ឯង!” ហើយ​​​​​​ក៏​​​បឺត​​​បារី​​​មួយ​​​ខ្សឺត​​​​​​យ៉ាង​​​វែង​​​។ ពេល​​​ដែល​​​គាត់​​​កំពុង​​​ភ្លឹក​​​មើល​​​ខ្ញុំ គាត់​​​ក៏​​​ដើរ​​​ខ្ញើតៗ​​​ទៅ​​​កាន់​​​ទូ​​​ដាក់​​​ខោអាវ ហើយ​ក៏​​​​​​បើក​​​វិទ្យុឲ្យឮដើម្បី​​​កុំ​​​ឲ្យ​​​មីង​​​ឮ​​​សំឡេង​​​​​​ពី​​​បន្ទប់​​​​យើង។ បន្ទាប់​​​មក​​​​​​ ប្តី​​​ខ្ញុំ​​​សម្រាត​​​សម្លៀក​​​បំពាក់​​​ខ្ញុំ​​​​​​ចេញ​​​​​​​​​អស់​​​​​​រលីង​​​​​​ពី​​​ខ្លួន​​​។ គាត់​​​មាន​​​រោម​​​​​​​ខ្នង​​​ស្រមូវ។ នៅ​​​ពេល​​​​​​រួច​​​រាល់​​​ហើយ​​​ គាត់​ក​៏ថើប​​​​​​​ថ្ពាល់​​​ខ្ញុំ​​​ខ្សឺតៗ​​​ ហើយ​​​ដណ្តឹង​​​សួរ​​​ “តើ​​​បង​​​ធ្វើ​​​ឲ្យ​​​​​​អូន​​​ឈឺ​​​ចាប់​​​ឬទេ”។ តាមធម្មតា គាត់​ធ្វើ​​​ឲ្យ​​​ខ្ញុំ​​​ឈឺ​​​ចាប់ ប៉ុន្តែ​ ​​ទប់ចិត្ត​​​ស៊ូ​​​ទ្រាំ​​​មិន​​​​​​ចេញ​​​ស្តី។ តែង​​​តែ​​​មាន​​​ក្លិន​​​ខុស​​​ធម្មតា​​​រាល់​​​ពេល​​​យើង​​​​រួម​​​សង្វាស​​​ម្តងៗ។ ជួន​​​កាល​​​​​​គាត់​​​មាន​​​ក្លិន​​​​​​​បែបហ្នឹង​​​ ជា​​​ពិសេស​​​​​​ពេល​​​គាត់​​​មក​​​ផ្ទះ​ម្តងៗ​​​។ ខ្ញុំ​​​គិត​​​ក្នុង​​​ចិត្ត​​​​​​ថា ​​​គាត់​​​មាន​​​ស្រី​​​ញី​​​​​​ច្រើន​​​ហើយ។ ប៉ុន្តែ​​​​​​គាត់​​​ជ្រើស​​​រើស​​​យក​​​ខ្ញុំ​​​ធ្វើ​​​ជា​​​ប្រពន្ធ។

មីង​​​ចំប៉ី​​​​​​មាន​​​លាប​​​សក់​​​ពណ៌​​​ក្រហម និង​​​ដាក់​​​​ធ្មេញ​​​សិប្ប​និមិត្ត​​​​​​​ស​​​ស្គុស​​​ដូច​​​ភ្លុក​​​។ គាត់​​​គិត​​​ថា​​​​​​ គាត់​​​មាន​​​​​​វ័យ​​​ប្រហែល​​​​៣០ឆ្នាំ តែ​​​តាម​ពិត​​​​គាត់​​​មាន​​​អាយុ​​​៥៣​​​ឆ្នាំ​​​​​​ហើយ។​​​ គាត់​​​​​​តុប​​​តែង​​​​ខ្លួន​​​​​​ស្លៀក​​​ពាក់​​​​​ឆើត​​​ឆាយ​​​និង​​​ពាក់​​​គ្រឿង​​​អលង្ការ​​ ទោះ​​​បី​​​ជា​​​​​​គាត់​​​មិន​​​ចេញ​​​ទៅ​​​ណា​​​ក៏​​​ដោយ។ ប៉ុន្មាន​​​ខែ​​​ដំបូង មីង​​​ធ្វើ​​​ល្អ​​​ចំពោះ​​​ខ្ញុំ​​​ណាស់​​​​។ មីង​​​​​មាន​​​អ្នក​​​បម្រើ​​​ម្នាក់ ឈ្មោះ  ​​​ចរិយា ​​​​​​ដែល​​​បោស​​​ជូត​​​ផ្ទះ​​​សំបែង​​​​​​​​​និង​​​ចម្អិន​​​​​​បាយ​​​សម្ល​​​​​​ឲ្យ​​​យើងហូប។ មីង​​​និយាយ​​​មក​​​ខ្ញុំ​​​ “​​​កូន​​​ស្រី​​​ បើ​​​កូន​​​ឯង​​​​​​ចង់​​​បាន​​​អ្វី​​​ គ្រាន់​​​តែ​​​ប្រាប់​​​ចរិយា​​​ទៅ​​​បាន​​​ហើយ។ កូន​​​ឯង​​​គួរ​​​រស់​​​នៅ​​​សុខ​​​សាន្ត​​​ដូច​​​​​​​​​ម្ចាស់​​​ក្សត្រី​​​អ៊ី​​​ចឹង​​​នៅ​​​ក្នុង​​​ផ្ទះ​​​នេះ”។​​​ ខ្ញុំ​​​ក៏​​​សម្លឹង​​​មើល​​​មុខ​​​ចរិយា​​​​​​ ដែល​​​មាន​​​អាយុ​​​​​​ស្របាលៗ​​​នឹង​​​ខ្ញុំ​​​ដែរ ហើយ​​​​​​ខ្ញុំ​​​​​​យល់​​​ថា ខ្ញុំ​​​មិន​​​អាច​​​​​​​​​ប្រើ​​​ចរិយា​​​ ឲ្យ​​​ធ្វើ​​​ការ​​​ងារ​​​ជំនួស​​​ខ្ញុំ​​​​​​បាន​​​ទេ”។ ខ្ញុំឆ្លើយ​​​តប “​​​តើ​​​ខ្ញុំ​​​អាចជួយ​​​​​​ធ្វើ​​​ការ​​​អ្វី​​​ខ្លះ​​​ដល់​​​មីង ចា៎?”។ មីង​​​​​​ឆ្លើយ​​​ផូង​​​ឡើង “ឯង​​​ជា​​​ប្រ​​​ពន្ធ​​​ក្មួយ​​​​​​​របស់​​​មីង​​​។ ឯង​​​មិន​​​ចាំ​​​បាច់​​​ធ្វើ​​​​​​ការងារ​​​អ្វី​​​ឡើយ​​​​​​នៅ​​​ទី​​​នេះ”។​​​ មីង​​​កំពុង​​​បក​​​សំបក​​​សាវ​​​ម៉ាវ ហើយ​​​ញុក​​​ចូល​​​ផ្លុក​​​ក្នុង​​​មាត់​​​ ទំពា​​​ឃ្មមៗ។ “ឯង​​​ដឹង​​​​​​ស្រាប់​​​ហើយ​​​ ក្មួយ​​​មីង​​​​​​​​ជា​​​មនុស្ស​​​​​​មាន​​​មុខ​​​មាន​​​មាត់​​​​​​ធំដុំ។ ឯង​​​ចង់​​​ធ្វើ​​​អី​​​ធ្វើ​​​ទៅណ៎ះ”។

ប៉ុន្តែ​​​ ខ្ញុំ​​​ពុំ​​​អាច​​​ធ្វើ​​​អ្វី​​​កើត​​​ទេ ត្បិត​​​គ្មាន​​​ប្រាក់​​​កាស​​​​មួយ​​​កាក់​​​មួយ​​​សេន​​​ផង​​​ហ្នឹង។ ហើយ​​​ខ្ញុំ​​​ក៏​​​ពុំ​​​ដែល​​​ស្គាល់​​​នរណា​​​ម្នាក់​​​​​​នៅ​​​ក្នុង​​​អង្គជ្រុំ​​​ដែរ។​​​ ហេតុ​​​ដូច្នេះ​​​ហើយ​​​​​​​​​ខ្ញុំ​​​​​​ចំណាយ​​​ពេល​​​អាន​​​សៀវ​​​​ភៅ​​​​ស្ទើរ​​​តែ​​​ពេញៗ​​​មួយ​​​ថ្ងៃ​​​។ គ្រាន់​​​បើ​​​ដែរ ដែល​​​ខ្ញុំ​​​មិន​​​បាច់​​​ធ្វើ​​​ស្រែ។ ខ្ញុំ​​​រីករាយ​​​​​​​​​សោមនស្ស​​​នឹង​​​រៀន​​​សូត្រ​​​ ប៉ុន្តែ​​​ ខ្ញុំ​​​នឹក​​​រលឹក​​​ដល់​​​​ម៉ែ​​​​​​​​​ពុក ស្រីពៅ និង​​​កាម៉ាល់។​​​ ប្តី​​​ខ្ញុំ​​​អនុញ្ញាត​​​​ឲ្យ​​​ខ្ញុំទូរ​​​ស័ព្ទ​​​ទៅ​​​រក​​​ពួកគាត់​​​ពីរ​​​បី​​​ដងប៉ុណ្ណោះ​​​​​​ក្នុង​​​មួយ​​​សប្តាហ៍​​​។​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

ថ្ងៃ​​​មួយ​​​ មីង​​​​​​ប្រាប់​​​ខ្ញុំ​​​ថា គ្មាន​​​​​​ហេតុ​​​ផល​​​អ្វី​​​ដែល​​​ត្រូវ​​​ចំណាយ​​​​ប្រាក់​​​លើ​​​ចរិយាត​ទៅ​ទៀត​​​​​​​ទេ ដោយ​​​ហេតុ​​​ថា​​​ ខ្ញុំ​​​អាច​​​ស្ល​​​ស្លុក​​​ចម្អិន​​​អាហារ​​​​​​បាន​​ និង​​​បោស​​​ជូត​​​សម្អាត​​​ផ្ទះ​​​សំបែង​​​បាន​​​​​​ដោយ​​​មិន​​​បាច់​​​អស់​​​លុយ​​​កាក់។ ​ដូច្នេះ ​ទើប​​​​មីង​​​ដេញ​​​ចរិយា​​​ចោល។​​​

មីង​​​ពោល “​​​វា​​​ជា​​​ផ្ទះ​​​របស់​​​ឯង​​​​​​ហើយ អ៊ីចឹង ឯង​​​មិន​​​ចង់​​​ឲ្យ​​​ផ្ទះ​​​សំបែង​​​ស្អាត​​​បាត​​​ទេ​​​ឬអី? កូន​​​ស្រី​​​គួរ​​​តែ​​​មាន​​​​​​មោទនភាព​​​នៅ​​​ក្នុង​​​ផ្ទះ​​​ខ្លួនឯង”។​​​

ចាប់​​​តាំង​​​ពី​​​ពេល​​​នោះមក ខ្ញុំ​​​ត្រូវ​​​ក្រោក​​​ឡើង​​​​​​​​​​នៅ​​​ម៉ោង​​​៥​​​រាល់​​​ព្រឹកទាំង​​​មេឃ​​​នៅ​​​ងងឹត​​​​នៅ​​​ឡើយ ហើយ​​​​​​​​បង្កាត់​​​ភ្លើង​​​​​​ចម្អិត​​​អាហារ។​​​​ខ្ញុំ​​​ត្រូវ​​​ចម្អិន​​​អាហារ​​​ពេល​​​ព្រឹក ហើយ​​​លើក​​​យក​​​ទៅ​​​ជូន​​​មីង​​​នៅ​​​ក្នុង​​​បន្ទប់​​​របស់​​​គាត់។​​​ បន្ទាប់​​​មក ខ្ញុំ​​​ត្រូវ​​​​​​បោស​​​ជូត​​​​​​​​​ផ្ទះ។ ក្នុង​​​ពេល​​​ដែល​​​​​ខ្ញុំ​​​ធ្វើ​​​កិច្ច​​​ការ​​​នេះ​​​រាល់​​​ថ្ងៃ​​​ មីង​​​ស្នាក់​​​នៅ​​​ក្នុង​​​ផ្ទះ​​​ មើល​​​ទូរទស្សន៍​​​​​​ធ្វើ​​​ព្រងើយ។​​​ ជួន​​​កាល​​​​​មីង​​​ដើរ​​​ក្រ​​​វែល​​​​​​ក្រឡឹង​​​ជំុវិញ​​​ផ្ទះ​​​ ដោយ​​​ស្លៀក​​​​​​​សារុង​​​សូត្រ​​​មាន​​​តម្លៃ​​​ថ្លៃៗ​​​។ ខ្ញុំ​​​​​​បាន​​​ទម្លាយ​​​​​​​​​​​​​​​ជីវិត​​​​លំបាក​​​លំបិន​​​រ៉ាយរ៉ាប់​​​​​​ប្រាប់​​​ប្តីខ្ញុំពេល​​​គាត់​​​មក​​​ផ្ទះ​​​វិញ្។ ប្តី ខ្ញុំឱបខ្ញុំ ហើយពោលពេល “បងមិននៅ មីងពិតជាចៅហ្វាយនាយមែន​​​”។​​​​​​​​​

ពេលរាត្រី មីងចំប៉ីសុំឲ្យខ្ញុំគក់ច្របាច់​​​ឈ្លី​ខ្នង​គាត់។ បន្ទាប់មក គាត់មាន​​​សម្តីសំដៅទន់​​​ល្អូក​​​​​​មក​​​រកខ្ញុំដូច​ខ្ញុំជា​កូនស្រី​គាត់ចេញ​ពីផ្ទៃ​គាត់​ពិតប្រាកដដូច្នេះដែរ។

មីងពោល “កូនស្រីល្អ មីអូន!”។ មីង សណ្តូក ខ្លួនសន្ធឹង​​​ក្នុង​ផ្ទះ​​​ ទាំងលែងទ្រូងនៅននល មើល​​​ទូរ​​​ទស្សន៍ធ្វើហី ក្នុង​ពេល​ដែលខ្ញុំចាប់​សរសៃខ្នងឲ្យគាត់។  ​មានថ្នាំលាប​​​ម៉្យាង​ដែល​​​​ធ្វើ​ឲ្យ​​​​​ខ្នង​​​​​​គាត់មិន​​​ឈឺចាប់ហើយ​​​មាន​ឡេ​លាប​​​​​មួយមុខ​ទៀត​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ស្បែក​គាត់ស។ នៅក្នុង​​​បន្ទប់​​គាត់​មាន​​​សភាព​​ក្តៅ​ហប់​ស្អុះ​​​ស្អាប់​​ប៉ុន្តែ​ មីង​មិនឲ្យ​ខ្ញុំ​បើក​ចំហ​​បង្អួច​ទេ។ គាត់​និយាយថា គាត់​មិន​​​ចង់​​​ឲ្យ​​​គេឃើញ​គាត់​លែង​​​​​​ខ្លួន​​​ន​​​នល​​​ទេ។ មីងពោល​មករក​ខ្ញុំពេលខ្ញុំ កំពុង​​គក់ច្របាច់ខ្នងឲ្យ​គាត់ “ក្មួយ​មីង​ស្រឡាញ់​​​​ឯង​ណាស់ ឯងឆ្លាតណាស់​ ហើយ​​កូនឯងក៏​ឆ្លាត​ដែរ។ ធ្វើជា​ប្រពន្ធ​​ល្អ ហើយ​​​​បង្កើត​កូន​​​​ឆ្លាតៗ​ឲ្យ​ក្មួយ​​​មីង​ហ្ន៎ះ”​។

ខ្ញុំឆ្លើយតប “ខ្ញុំនឹងខំព្យាយាម”។

មីងតប “ធ្វើជាប្រពន្ធល្អគឺ​​​ត្រូវធ្វើ​បែបហ្នឹង​ហើយ ក្មួយមីង​​​​សម​​​នឹង​​​ទទួល​បាន​​ក្តី​សោមនស្សជាក់​ជា​ពុំខាន​​​ឡើយ។ ឯងមើល៍​ចុះអ្វីៗគ្រប់បែប​​​យ៉ាង​ដែលវា​ផ្តល់​ឲ្យ​យើង។​បង្កើត​កូនឆ្លាតៗ​ឲ្យវាណា៎។ នេះ​​​ជា​​​​អ្វី​​​ដែល​​​វា​​​ចង់​​​បាន​​​​​​”។

បន្ទាប់ពីខ្ញុំគក់ច្របាច់ខ្នងឲ្យគាត់រួច ជួន​កាល មីង​ចូល​ទៅ​កាច់​ជ្រុងបន្ទប់គាត់ ជា​​​ទី​​​សក្ការៈ​​​ដែល​​​គាត់​​​រក្សាទុក​ព្រះពុទ្ធរូប​ពណ៌​បៃតង​មួយអង្គ និងរូបថត​មួយចំនួន​របស់​សាច់​ញាតិ​គាត់។ មីងអុជ​​​ធូប​​​ទៀន​​​ហើយ​ក៏​ឧទ្ទិស​​​​ទាំង​​​លែង​​​ខ្លួនពាក់​កណ្តាល “​ខ្ញុំ​សូមបួង​សួង​ដល់វិញ្ញាណក្ខន្ធពុក​​​ម៉ែជា​​​ទីស្រ​​​ឡាញ់​ និង​​​​សូម​ឲ្យ​ពុកម៉ែជួប​តែ​សេចក្តីសុខ​ក្សេម​ក្សាន្ត​ពេលចាប់​​​កំណើតជាថ្មី”។ បន្ទាប់មក មីង​​​​​​​​បួង​​​​​​សួងដល់ម្តាយក្មេកគាត់ ដែលបាន​ចែក​ឋាន​​ទៅហើយ និងក៏បែបន់​​​​ដល់​​​ព្រលឹង​​​​​​ពុក​ក្មេក​ ទោះ​​​​​​ជាគ្មាន​​​នរណាដឹងថា​​ គាត់​នៅ​មាន​ជីវិត​​​រស់នៅ ឬទទួលមរណភាព​​​ហើយក៏​ដោយ។​ គាត់​​​មាន​​​​​​​​​ប្រពន្្ធ​​​ទៀត ហើយចុះ​​​ចោល​កូន​គាត់​ទាំងអស់។ គ្រាដែលមីង​កំពុង​តែ​លើក​​​ដៃ​ប្រណម​​​បួង​​​សួង ខ្ញុំក្តាប់​ខ្សែក​ម៉ែ​យ៉ាងណែន ហើយ​នឹក​​​រលឹកថា មិនដឹង​​​ដល់​​​​ពេល​​​ណា​​​ទេ​​​ ទើប​​​បានឃើញ​​​មុខ​​​​​​ម៉ែម្តង​​​ទៀត។​ ជួនកាល ខ្ញុំនឹកស្រមើស្រមៃ​​​ថាចាកចេញពី​ផ្ទះ​​​មីង​នៅ​​​ពេល​រាត្រី​ពេលដែល​​មីង​​​កំ​​​ពុង​​​​​​​​​និទ្រា​​​លង់​លក់ ហើយ​ជិះរថយន្តក្រុង​​​​ទៅផ្ទះ ដើម្បីជួប​​​មុខ​ម៉ែ។ ​ប៉ុន្តែ​ នៅ​​​ឆ្ងាយ​​​សែនឆ្ងាយ ហើយ​​​​​​​​​​​ខ្ញុំ​ក៏​គ្មាន​​​ប្រាក់កាស​មួយសេនទៀត។

ពេល​ដែល​​​ប្តី​ខ្ញុំនាំ​ខ្ញុំមក​ក្រុង​បាត់​ដំ​បង​ ​ម្តងៗ យើង​​ពុំដែល​ស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះធំទូលាយ​​​របស់ប្តី​​​​ខ្ញុំទេ។ ប្តី​ខ្ញុំនិយាយ​ថា  ផ្ទះ​នោះ​សម្រាប់​​​​តែរកស៊ីជួញ​ដូរប៉ុណ្ណោះ។ យើង​ចត​​​​រថយន្ត​​​ស្រួលបួល​​​​ហើយ​​​ក៏​​​ជួល​​ក្មេង​ប្រុស​​​ម្នាក់​ឲ្យ​មើលយាន ចំណែក​យើងដើរតាមផ្លូវធំ​ដែល​​ជា​ផ្លូវចាក់​បេតុង​​​ដ៏ទូ​​​លាយ។ ប្តីខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត​ដើរចូលហាងនានា។​ គ្រប់គ្នា​ស្គាល់ប្តីខ្ញុំ។​ ប្តីខ្ញុំនិយាយ​​​​លេងសើច​ក្អាក​​​ក្អាយ​​​ជាមួយ​មិត្ត​ភក្តិគាត់មួយសន្ទុះ ក៏ចែក​បារី៥៥៥​​​ ដែល​មាន​តម្លៃថ្លៃ​​​ឲ្យគ្នាជក់ បន្ទាប់មក ស្ទាប​​​ស្មាខ្ញុំ​ក៏ពោលឡើង “នេះជា ប្រពន្ធខ្ញុំ!”។ ប៉ុន្តែ ប្តីខ្ញុំ ពុំដែល​​​ឲ្យខ្ញុំ​និយាយ​លេង​​​ជាមួយអ្នកដទៃ លើស​​​ពី​​​មួយ​​​​​​​​​នាទីទេ។ គ្រាមួយ​​​នោះ យើងកំពុងតែស្រស់​​​ស្រូបអាហារក្នុងភោជនីយ​ដ្ឋាន​មួយកន្លែង​ហើយ ពេលដែល​​​ខ្ញុំ​​​ចូល​ទៅ​ក្នុង​បង្គន់​​​អនាម័យ ស្រាប់តែ​មាន​អ្នករត់តុ​ស្រី​ម្នាក់​​ដើរកាត់មុខ ខ្ញុំក៏​​​បាន​​​​​​បញ្ចេញ​វាចា​ “ខ្ញុំចូលចិត្តស្បែកជើង​​​​​​ឯងណាស់​​​” ហើយនាងក៏ញញឹម​ដាក់ខ្ញុំ។ នាងឈ្មោះ​​​ធា។ ក្រោយ​​​មក​មីង​អនុញ្ញាត​​​ឲ្យខ្ញុំ​ធ្វើ​ដំណើរ​​​​តាម​​​​​​រថយន្ត​ក្រុង​មកក្រុងបាត់ដំបង​​​​​​ពីរដង​​​ក្នុង​​​មួយ​​​ខែ។

រាល់​​​ពីរដង​​​ក្នុងមួយខែ ខ្ញុំជិះ​​​រថយន្ត​ក្រុងមក​ក្រុង​​​បាត់ដំបងអស់​​​រយៈពេលមួយ​​​​ម៉ោងកន្លះ​​​ ដើម្បី​​​​​​មក​​​ជួប​​​​​​នាង​​​ធា។ ខ្ញុំត្រូវធ្វើដំណើរ​​​រយៈ​ពេលមួយម៉ោងកន្លះមួយជើងៗ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមិន​​​​ធុញ​​​ទ្រាន់​​​ទេ ពីព្រោះ​​​ខ្ញុំ​​​ឃ្លាត​​​ឆ្ងាយពីផ្ទះ​ហើយ​ក៏មាន​​​មិត្តម្នាក់នឹងគេនឹងឯងដែរ។ ខ្ញុំអង្គុយ​​​នៅ​​​នឹងតុ​​​មួយ​​​ហូប​អាហារ​​​​​​ដោយ​ឥតគិតថ្លៃ ហើយធានឹង​​​ដើរចូលមក​​​និយាយ​លេង​​​នឹង​ខ្ញុំពីនេះ​​​ពី​នោះ នៅ​​​ពេលនាងមាន​​​ពេល​​​​​​​​​ទំនេរ​​​។ នាង​និយាយខ្សឹបៗ “ភ្ញៀវ​ប្រុសៗ​​ចង់ដេកជាមួយខ្ញុំ តើឯង​គិតថា ខ្ញុំ​​​ជា​​​ស្រី​​​ស្រា​​​បៀរ​ឬក៏​​​យ៉ាងម៉េច?  តើខ្ញុំមើល​​​ទៅដូច​ជាស្រី ស្រាបៀរឬ?”។ ខ្ញុំក៏ឆ្លើយតប “អត់ទេ ឯង​មើលទៅ​​​ដូច​ជា​​​ដូន​​​​​​ជីអ៊ី​​​ចឹង” ហើយ​​​ក៏ផ្ទុះសំណើចឡើង។ តាមពិតទៅ ធាជានារីស្អាត គឺស្រស់​​​សោ​​​ភាជាងខ្ញុំទៅ​​​ទៀត ប៉ុន្តែ​ ដោយ​​​សារតែ​​​នាងស្លៀកពាក់ សាមញ្ញទាំង​​​គ្មាន​​​គ្រឿង​អលង្ការ​​​បន្តិច​​​សោះ ហើយនាង​​​​ក៏មិន​​​លាប​​​​ក្រែម​​​​​​បបូរ​មាត់​ដែរ។ នាងពាក់​​​ខ្សែ​សីមា​​​​​មាន​​​ត្បូង​​​បីគ្រាប់​​​ ដែល​​​នាង​​​​​​​និ​​​យាយ​​​​​​​​​ថា​​​​​​​​​ អាច​​​បណ្តេញ​ខ្មោច​​​បិ​​​សាច។ នាងនិយាយ​មករក​ខ្ញុំ “ឯង​​​ត្រូវ​​​​ពាក់​​​ខ្សែសីមា​នេះ មាន​​​វេទ​​​មន្ត​​​​​​​​​ចម្លែកៗ​ ​​​​នៅ​លើលោក​នេះ ជាវត្ថុ​​​ដែល​​​យើង​​​​មិន​បាន​​​ស្គាល់​​​”។ ​​​ខ្ញុំមិនជឿ​​​មន្តអាគម​​​ខ្មោច​​​​បិសាច​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​ទាល់​​​តែសោះ ប៉ុន្តែ ពេលបុណ្យ​ភ្ជុំ​បិណ្ឌ​ ខ្ញុំមាន​អារម្មណ៍​​​ថា ជីដូន​​​ជីតា​​​ខ្ញុំដែល​​​​​​បានចាក​​​ឋានទៅហើយ​​​តាម​​​រក​​​ខ្ញុំ​​​ដើម្បី​​​រក​​​អាហារ។ ធាតែង​​​តែគិត​​​ចំបែង​​​ចិត្ត​​​ពី​​​នេះ​​​ពី​​​នោះ។ ​សូម្បី​​​តែ​​​នៅពេល​​​ដែល​​​​​​​​​នាង​​​កំពុងអង្គុយ​ក៏ដោយ​ក៏នាង​ញាក់​ជើង​នាង​ប៉ើកៗ​​​ទៅ​មុខទៅ​ក្រោយ​​ហើយងាក មើលចុះ​​​ឡើង​​​យ៉ាង​រសាប់​រសល់​ហាក់​​​​ដូចជានាងកំពុងរង់ចាំ​​​អ្វីមួយ​អាក្រក់​កើត​ឡើង​​​អ៊ីចឹង។ ធាមាន​​​ប្រាក់​​​ខែ៤០​​​ដុល្លារ​ក្នុង​មួយខែ ប៉ុន្តែ ម៉ោងធ្វើការល្អប្រសើរ​​​​ជាង​​​រោងចក្រកាត់ដេរ ហើយ​​​នាង​ហូប​​​​​​អាហារដោយឥតគិតថ្លៃ។ នាងរស់​​​នៅ​ជាមួយ​បង​​​ប្អូន​​​ជីដូនមួយម្នាក់ និងផ្ញើ​​​ប្រាក់ទៅ​​​​​​ផ្ទះ​​​២០​​​ដុល្លារ​​​​ឲ្យ​​​ឪ​​​ពុក​​​ម្តាយ​នាងរៀង​​​រាល់ខែ។ រាល់​ថ្ងៃអាទិត្យ នាងរៀន​ភាសា​​​អង់គ្លេស ​នៅឯ​សា​​​កលវិទ្យា​​​ល័យ​​​អា​​​មេរិកាំង​​​វិសាមញ្ញ​ផ្នែក​ភាសា​អង់គ្លេស ដែល​​​ជា​​​ផ្ទះ​​​មួយខ្នង​​​មានពីរ​បន្ទប់​​​ ដោយ​​​មាន​កម្រាល​​​​កខ្វិក​​​​​​​​​កខ្វក់ និង​ដាក់​​​តាំងសុទ្ធតែរូប​​​ថតអាមេរិក។

ធាឧស្សាហ៍​​​​​​​​​សុំ​ឲ្យខ្ញុំណែនាំ​នាង​ឲ្យស្គាល់​មិត្តភក្តិ​របស់​ប្តី​ខ្ញុំ​។ នាងនិយាយថា “ខ្ញុំមិន​ខ្វល់​ថា ​​​ប្តី​​​ខ្ញុំ​​​មាន​​​រូបរាង​ដូចម៉េច​ទេ គាត់​អាចធាត់ គាត់អាចមានរូបអាក្រក់។ ខ្ញុំគ្រាន់តែ​ចង់​​​​​មាន​​ផ្ទះ​សំបែង​​​ខ្លួនឯង​​​នៅ​​​ក្រុង​បាត់ដំបង​ប៉ុណ្ណោះ​​ ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​អាច​យក​ពុក​ម៉ែខ្ញុំ​មក​រស់​នៅ​​​​ជាមួយ​នឹងខ្ញុំ”។ ខ្ញុំហាក់​​​ដូច​​​ជា​​​​​​​អៀន​​​ខ្លួន​​​ឯង​​​​ណាស់​​​​​​ ដែលខ្ញុំ​រស់នៅ​ក្នុងគេហដ្ឋាន​មួយ​ដ៏ស្អាត​នៅ​​​អង្គជ្រុំ​ ហើយ​​​​ប្តីខ្ញុំក៏មានភូមិ​​​គ្រឹះ​​​មួយ​​​​​​ទៀតនៅ​ក្រុង​បាត់ដំបង​ដែរ​។

លុះ​​​មួយ​​​ឆ្នាំ​​​ក្រោយ​​​​​​​​​មក មីងទទួច​សួរខ្ញុំ​រាល់​ខែ ថាតើខ្ញុំ​បាត់​រដូវឬយ៉ាងណា? ជួន​កាលមីងជជីក​​​សួរខ្ញុំ​​​ពីរដង​​​ក្នុង​មួយថ្ងៃ។ មីង​និយាយក្តែងៗ “ឯងដូចជាមិនមែន​ប្រពន្ធ​គេ​សោះហ្ន៎។ តើកូនស្រី​​​ស្តាប់​​​​​​ឮទេ?” ខ្ញុំ​បញ្ចេញ​​ទឹកមុខ​យល់​ស្រប។ “ក្មួយប្រុស​អាច​មានស្រី​ផ្សេងណា៎។ តើឯង​​​ចង់ឲ្យវា​​​មាន​​​កូន​​​​​​ប្រុស​​​ជាមួយ​ស្រីផ្សេងឬ?”។​មីងនិយាយ​បណ្តើរ​គាត់សម្លក់​​​សម្លឹង​មើល​​​ខ្ញុំបណ្តើរហាក់​​​ដូច​​​ជា​ខ្ញុំជាស្រី​ពេស្យា​អ៊ីចឹង។ នៅ​​​ពេលដែល​​​មីង​ចេញ​ទៅក្រៅជាមួយ​មិត្តភក្តិ​គាត់ ​ខ្ញុំរក​ឃើញ​​​​​កន្លែង​​​​​​​​​​​​គាត់​​​​​​​​​ទុកប្រាក់កាស។ វាស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ថត​តុ​នៃទូដាក់ខោអាវ​​​នៅពីក្រោមខោ​​​ទ្រនាប់​គាត់។ មីង​​​​​​​​​​​​​​​​​​មិន​​​ត្រូវ​​​ការ​ប្រាក់ទាំង​នោះ​ទេ។​គាត់មានប្រាក់​​​កាសច្រើន​ណាស់។ ការងារ​​​ដែលគាត់ត្រូវធ្វើ គឺ​​​អង្គុយ​​​មើល​ទូរទស្សន៍ និង​ឆ្លុះ​កញ្ចក់ផ្អៀង​ផ្អង​មើលរូបខ្លួនឯង​​​ពេញ​មួយ​​​ថ្ងៃៗប៉ុណ្ណោះ។ មាន​​​ប្រាក់​​​​​​​​​៦០០​​​ដុល្លារ​នៅ​ក្នុងថតតុ​គឺច្រើន​ជាងពុក​រកបាន​ក្នុង​មួយ​ឆ្នាំទៅទៀត។ ខ្ញុំដកយក១០ដុល្លារ​ល្មម​ទិញ​​​បាន​​​សៀវភៅ​គណិតវិទ្យា​មួយក្បាល​នៅក្នុង​ក្រុងបាត់ដំបង។  ពេលនោះ ខ្ញុំបាន​អាន​​​សៀវភៅ​​​​ទាំង​​​​អស់​​​ពីរៗ​ដង។ តើខ្ញុំ​​​​​​អៀន​​​ខ្លួន​​​ឯង​​​ទេ​ ដោយគ្រាន់​តែយក​ប្រាក់ប៉ុណ្ណឹង?​ប្តីខ្ញុំមិន​​​ដែល​​​ឲ្យ​​​ប្រាក់​​​​​​មក​ខ្ញុំសោះ សូម្បីតែ​​​មួយកាក់​​​មួយ​​​សេន​​​ក៏​អត់ឲ្យខ្ញុំដែរ​ ទោះបី​ខ្ញុំ​ជាប្រពន្ធគាត់ក៏​​​ដោយ​​​ចុះ។ ខ្ញុំមាន​​​អារម្មណ៍​​​ថា​​​​​​ ខ្មាស​​​អៀន​​​ខ្លួនឯង​​​​​​មួយសប្តាហ៍ ប៉ុន្តែ ក្រោយ​មក​​​ក៏លែងមាន​អារម្មណ៍​​​​​​ខ្មាស​​​អៀន​​​​​​​​​​​​ខ្លួន​​​ឯង​​​តែ​​​ម្តង។

រាត្រី​​​​​​​​​មួយ​ ដោយមិន​រួមដំណេក​ជាមួយ​ខ្ញុំ​ ប្តីខ្ញុំគ្រាន់​តែ​ដាក់​ក្បាលគាត់កើយភ្លៅខ្ញុំ។ ខ្ញុំក៏​​​ធូរ​​​ទ្រូង​​​​​​។រដូវវស្សាចូល​​​មក​​​ដល់​​​ អ្វីៗគ្រប់​យ៉ាង​សើមប៉ផ្អៀច ហើយផ្ទះសំបែងក៏​​​សើម​​​​​​​​​ជោក​​​​ដែរ។ ប្តី​​​ខ្ញុំ​​​ចាប់​​​ផ្តើម​​​​​​​​​រាប់​​​រៀប​​​​​​ប្រាប់​ខ្ញុំ​អំពី​រឿងរ៉ាវ​ម៉ែ​គាត់ និងដំណើររឿង​​​ដែល​គាត់បាន​​​ស្លាប់​​​​​​បាត់​​​បង់​អា​​​យុជីវិត​​​ដោយ​​​សារ​តែ​​​គ្រោះទុរ្ភិក្ស​ក្នុងរបប ប៉ុល ពត។ បន្ទាប់​មក ប្តីខ្ញុំ​រៀបរាប់​អំពី​​​ពុក​​​គាត់​​​​​​ ហើយ​​​​​​​​​​​​ថា​​​ ព្រឹក​​​ថ្ងៃ​មួយ គាត់បានចុះ​ចោល​ផ្ទះ​ហើយ​ក៏បាត់ខ្លួន​ទៅ គាត់មិន​​​ដែលវិល​​​ត្រឡប់​​​មក​វិញម្តង​​​ណា​ឡើយ ហើយ​​​​​​​​​ក៏ពុំដែលសរសេរ​សំបុត្រ​ សូម្បីតែ​​​មួយច្បាប់ និងទូរស័ព្ទមក​​​ផ្ទះ​​​ម្តង​​​ណា​​​ឡើយ​។ ប្តីខ្ញុំពោល​​​រអ៊ូៗ​​​ដោយធ្មេចភ្នែក “បងចាំពុក​ច្បាស់ណាស់ បង​​​អាច​​​ឃើញ​​​ពុក​​​ពេល​​​នេះ​ក្នុង​​​​​គំនិត​​​បង។ “បង​​​ឃើញ​​​​​​ពុកច្បាស់ណាស់។​ពុកលើកបង​​​​​​បោះឡើងលើ ពេលបង​​​មាន​​​អាយុ​​​​៩ឆ្នាំ” ​។ ប្តី​​​ខ្ញុំ​​​ឈប់​​​និយាយមួយសន្ទុះ ហើយក៏មើល​មុខខ្ញុំ។ “បងគិត​​​ក្នុង​ចិត្តថា ពុក​​​ស្រ​​​ឡាញ់​​​បង ពីព្រោះ​​​បង​​​ជាកូន ប្រុសច្បងគេ”។ បន្ទាប់​​​មកប្តី​ខ្ញុំក៏យំ​ខ្សឹក​​​ខ្សួល​ដោយ​ក្បាល​​​​គាត់កើយ​​​​ភ្លៅខ្ញុំ។ ប្តីខ្ញុំ​យំបណ្តើរ​ពោល​បណ្តើរ “បងនឹងក្លាយជាឪពុកល្អម្នាក់” ​។

ខ្ញុំ​​​និយាយ​​​​​​​​​លួងលោម “បង កុំយំអីបង!” ​។

ប្តីខ្ញុំតប “តើអូនស្រឡាញ់បងឬទេ?”។

ខ្ញុំឆ្លើយ “ចា៎!” ខ្ញុំស្រឡាញ់ប្តីខ្ញុំ។ គាត់បានផ្តល់​ឲ្យខ្ញុំនូវរបស់​របរស្អាតៗ ហើយគាត់ក៏​មិន​ដែលវាយ​​​​​​ធ្វើបាប ខ្ញុំដូចពុក​ដែរ​។

ប្តីខ្ញុំសួរម្តងទៀត “តើអូនស្រឡាញ់បង ឬទេ?”

ខ្ញុំឆ្លើយតប “ចា៎!”

ប្តីខ្ញុំបន្តសួរម្តង ហើយម្តងទៀត ហាក់ដូចជា​គាត់មិនជឿ​

សម្តីខ្ញុំអ៊ីចឹង “តើអូនស្រឡាញ់​​​បងឬ​​​ទេ?”។

ខ្ញុំឆ្លើយតប “ចា៎!”

គ្រានោះ ខ្ញុំដឹងក្នុងចិត្តថា ខ្ញុំមិនស្រឡាញ់គាត់ទេ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមាន​អារម្មណ៍សោកស្តាយ ចំពោះ​អ្វីៗ ដែល​​​​​​​បាន​កើតឡើង​ដល់​គាត់។ខ្ញុំមិនអាចបង្កើតកូនឲ្យគាត់បាន។ ធា​ឆ្លើយតប “ខ្ញុំឮថា​ស្រី​​ខ្លះ​មានកូនបាន​លុះតែ​រួម​​រស់នៅជា​​​មួយ​​​​​​គ្នា​​​​បានពីរ​ឆ្នាំ​ឯណោះ”។ ខ្ញុំក៏តប​ដោយភ្លាត់មាត់​ “អ៊ីចឹងមែន អ្ហី!”។ យើង​​​នាំគ្នា​​​អង្គុយ​​​ក្នុងភោជនីយ​ដ្ឋាន​ដែល​នាង​ធ្វើការ ​ហូប​ផ្លែ​ស្វាយនិងបាយ​​​ដំណើប។ ធានិយាយ​​​ជំរុញ​លើក​​ទឹកចិត្ត “កុំបោះបង់ចោលណ៎ះ បងស្រី!។ ខ្ញុំឆ្លើយតប “ខ្ញុំត្រូវ​ធ្វើ​​​យ៉ាង​ម៉េចទៅ?ខ្ញុំមិន​​​ដឹង​​​ថាត្រូវធ្វើដូចម្តេ៉ចទេ?”។ ធាឆ្លើយ​ “បើ​​​ទេវតា​​​ចង់​​​ឲ្យឯង​​​មានកូន ឯង​​​នឹង​​​មាន​​​កូន​​​ហើយ!”​។

មួយ​​​សប្តាហ៍​​​ក្រោយមក ប្តីខ្ញុំឈរ​​​ជំទែង​​​កណ្តាលទ្វារ​ផ្ទះ​មីងគាត់ ដោយជក់បឺតបារី​ផ្អុយៗ ហើយក៏​​​សម្លក់ភ្នែក​ថ្មែ​ដាក់​ខ្ញុំ​​ហាក់ដូច​ជាខ្ញុំជា​មនុស្សដែល​គាត់ពុំធ្លាប់​ស្គាល់សោះ​អ៊ីចឹង។​ប្តីខ្ញុំ​​​និយាយ​​​​​​​​​គំហក​​​ខ្លាំងៗ “ស្រី​ចោល​ម្សៀត។ ​ខ្ញុំខំចំណាយ​ប្រាក​់​​កាស​​​អស់ច្រើន​ណាស់​​​លើស្រី​​​ចោល​​​ម្សៀត​​​ឯង​នេះ”។ ប្តីខ្ញុំ​និយាយថា គាត់​​​ច្បាស់​​​ថា ​​​គាត់​​​អាច​​​​​​​មានកូន តែ​​​បញ្ហា​​​គឺមក​​​តែពី​​​ខ្ញុំតែ​ប៉ុណ្ណោះ​​​។ មីងមិន​ចេញស្តីមួយម៉ាត់សោះ។ គាត់​សម្លក់​​​​មុខខ្ញុំ​ថ្មែ។ ប៉ុន្តែ មីង​​​​ហាក់ដូចជា​​​សោកស្តាយ​​​ណាស់​​​​​​​ចំពោះ​រូបខ្ញុំ។ ​គាត់ចាប់ផ្តើមជួយ​​​ខ្ញុំ​ចម្អិនម្ហូប​​​អាហារ។ ជួន​កាល​​​​នៅ​ពេល​​​ថ្ងៃ​​​បាក់រសៀល​ផ្ទៃមេឃ​​​ចាប់ផ្តើមងងឹតបណ្តើរៗ យើង​​​ក៏​​​នាំ​គ្នា​ដើរ​​​ត្រសងតាមផ្លូវ ហើយស្តាប់​​​ព្រះ​​​សង្ឃ​​​សូត្រ​ធម៌។ គោដើរ​​​ទាំង​​​ហ្វូងៗត្រឡប់​​​ចូល​​​ក្រោល​​​​​​ពីស៊ីស្មៅ​តាម​វាល​​​​វិញ​។

ពេល​​​​​​​​​រាត្រីបន្ទាប់ពី​គក់ច្របាច់​ឲ្យ​មីង​រួច​មក​ ខ្ញុំបើក​សៀវ​ភៅ​​​​គណិត​វិទ្យាថ្មីធ្វើ​លំហាត់​ហើយ សញ្ជឹង​​​​​​គិតអំពី​​​សេចក្តី​តក់ស្លុត​តក្កមា ​ដែល​បានកើតឡើងក្នុងឆាកជីវិតខ្ញុំ មាន​ទាំង​ល្អ មាន​​​ទាំង​​​អា​​​​​​ក្រក់។ ខ្ញុំខំព្យាយាម​​​រំឭក​​​នូវអ្វី​ដែល​ខ្ញុំបានធ្វើ​កាលពី​អតីតជាតិ ដែលមាន​​​លទ្ធផល​​​បែប​​​នេះ ប៉ុន្តែ​​​​​​ ​អ្វីៗដែលខ្ញុំ​អាច​នឹក​ឃើញគឺជាវត្ថុដែលរសាត់អណ្តែត​​​ឃើញ​ស្រមោល​ស្ទុងៗ ដែល​​​​​​អាច​​​ជា​​​ផ្ទះ​​​សំ​​​បែង ឬ​មនុស្សម្នា ឬក៏ជា​សត្វ។

ធីតា​​​ដ៏​​​​​​កំសត់​ប្រហែលជាបានសាង​​​បាប​​​កម​្ម​​​កាលពីអតីត​ជាតិ​ហើយ ប៉ុន្តែ នាងមាន​ចិត្តល្អ​។​ ខ្ញុំ​​​យល់​​​ថាថ្ងៃ​ណាមួយនាង​នឹង​មាន​សេរីភាព​វិញ​និងបានវិលត្រឡប់មកជួបជុំ​​​នឹង​​​ម៉ែនិង​ពុក​​​​វិញ​​​ជាពុំខានឡើយ។

បន្ទាប់​​​​​​មក ខ្ញុំបាត់រដូវ ហើយក៏បាត់​រដូវ​ម្តង​​​​ទៀតនៅខែ​បន្ទាប់​ទៀត​​​។ ខ្ញុំចេះតែ​រកកល​ក្អួតចង្អោរ។ មីង​​​ចំប៉ីភ្លាត់​​​មាត់ ​“អ្ហា៎! ឯងមាន​ផ្ទៃពោះហើយ!”។ រំពេលនោះ មីងស្ទុះ មកឱបខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​​​សួរ​​​ភ្លាត់​​​សំ​​​ឡេង​​​ទាំង​​​មិន​​​ជឿ “តើខ្ញុំមានទម្ងន់​មែន​ឬអី?” មីង​​​តប “មីង​​​ច្បាស់​​​ណាស់!”។ មីង​​​ដាក់​​​ដៃស្ទាប​​​​​​ថ្នមៗ​​​​​​​​​លើពោះ​​​ខ្ញុំ​​​។​​​​​​​ខ្ញុំ​​​ក៏​​​ឆ្លុះ​​​កញ្ចក់​​​​​​មើល​​​ខ្លួន​​​ឯង។ មីង​​​និយាយ​​​បណ្តើរ សើច​​​បណ្តើរ “មីអូន! ឯង​​​មាន​​​ផ្ទៃ​​​ពោះ​​​ហើយ!”។ ភ័ព្វ​​​សំណាង​​​​​​​ល្អ​​​មក​​​ដល់​​​ហើយ ដែល​​​មីង​​​ខំ​​​បួង​​​សួង​​​ឲ្យ​​​ឯង​​​និង​​​ក្មួយ​​​ប្រុស​​​។ ឯង​​​ប្រើ​​​ពេល​​​​​​យូរ​​​មែន។

ប្តី​​​ខ្ញុំ​​​វិល​​​​​​មក​​​ផ្ទះ​​​វិញពីរ​​​បី​​​សប្តាហ៍​​​ក្រោយ​​​មក គាត់​​​ស្ទាប​​​ពោះ​​​ខ្ញុំ ហើយ​​​ក៏​​​ញញឹម​​​​​​ពព្រាយ។ ប្តី​​​ខ្ញុំ​​​និ​​​យាយ “កូន​​​ប្រុសយើង​​​!” ក្រោយ​​​ពី​​​ស្នាក់​​​នៅ​​​ផ្ទះ​​​បាន​​​មួយ​​​ថ្ងៃ​​​ ប្តី​​​ខ្ញុំ​​​ក៏​​​បើក​​​រថយន្ត​​​ត្រឡប់​​​ទៅ​​​ក្រុង​​​បាត់​​​​​​ដំបង​​​​​​វិញ។ មីង​​​បន្លឺ​​​ឡើង​​​ “វា​​​​​​​​​រក ស៊ី​​​​ជួញ​​​​កៅ​​​ស៊ូ”។ ខ្ញុំ​​​តប “វា​​​មិន​​​បញ្ហា​​​អី​​​ទេ គាត់​​​​​​អាចស្នាក់​​​នៅ​​​យូរ​​​ប៉ុណ្ណា​​​​​​​​​ក៏​​​បាន​​​ដែរ។​​​ តើ​​​យើង​​​​ដាក់​​​ឈ្មោះ​​​​​​វា​​​ថា​​​ម៉េច?” មីង​​​តប “អូ! យើង​​​មាន​​​​ពេល​​​ច្រើន​​​ណាស់​​​ដើម្បី​​​​​​រក​​​ដាក់​​​ឈ្មោះ។ ​ឯង​​​នឹង​​​មាន​​​កូន​​​ប្រុស​​​​​​​ឆ្លាតម្នាក់​​​​​​​​​ ប្រហែល​​​ជា​​​យើង​​​​​​ត្រូវ​​​ដាក់​​​ឈ្មោះ​​​វា​​​ថា​​​ ចំណេះ​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​ហើយ​​​មើល​​​ទៅ​​​”។​​​ ខ្ញុំ​​​គិត​​​ក្នុង​​​ចិត្ត​​​ថា ​​​ខ្ញុំ​​​​​​​​​អាច​​​មាន​​​កូន​​​ប្រុស​​​ ប៉ុន្តែ​​​ ខ្ញុំ​​​ក៏​​​អាច​​​មាន​​​កូន​​​ស្រី​​​ដែរ បើ​​​បាន​​​​​​កូន​​​ស្រី​​​ក៏​​​ល្អ​​​ម៉្យាង​​​​​​ដែរ។ ប្តី​​​ខ្ញុំ​​​និង​​​មីង​​​​​​ចង់​​​បាន​​​កូន​​​ប្រុស​​​ ប៉ុន្តែ​​​​​​ ខ្ញុំ​​​សម្រេច​​​ចិត្ត​​​ថា ខ្ញុំត្រូវ​​​​​​មាន​​​​​​កូន​​​ស្រី​​​វិញ​​​។

គូរដោយ Moeu Diyadaravuth
គូរដោយ Moeu Diyadaravuth

នៅ​​​​​​រា​​​ត្រី​​​នោះ ក្នុង​​​ពេលដែល​​​​​​ខ្ញុំ​​​​​​ប្រះ​​​ខ្លួន​​​ដេក​​​លើ​​​គ្រែ ខ្ញុំនឹក​​​ស្រ​​​មើ​​​ស្រ​​​មៃ​​​ថា ខ្ញុំ​​​​​​ឃើញ​​​កូន​​​ស្រី​​​ខ្ញុំ​​​នៅ​​​ក្រ​​​ញោនៗ​​​​​​ក្នុង​​​ផ្ទៃ​​​ខ្ញុំ។ វា​​​ជា​​​កូន​​​ល្អ​​​​ឥត​​​ខ្ចោះ​​​។ ហើយ​​​វា​​​​​​​​កើត​​​​​​ពី​​​ខ្លួន​​​ប្រាណ​​​ខ្ញុំ។ ​ខ្ញុំ​​​បង្កើត​​​វា​​​ពី​​​​​​សាច់ឈាម​​​​​​ផ្ទាល់​​​​​​របស់​​​​​​​​​​​​​​​ខ្ញុំ​​​។​​​ ខ្ញុំ​​​មាន​​​អារម្មណ៍​​​​​​ថា​​​ដូច​​​ជាមាន​​​​​​ទឹក​​​ក្តៅ​​​អ៊ុនៗហូរ​​​កាត់​​​តាម​​​ផ្ទៃ​​​ពោះ ដែល​​​កូន​​​ស្រី​​​​​​កំពុង​តែ​​​​​​​​​ដេក​​។ ខ្ញុំ​​​ជឿ​​​ជាក់​​​ថា ខ្ញុំ​​​នឹង​​​ក្លាយ​​​ជាម្តាយ​​​ល្អ​​​ម្នាក់​​​ដូច​​​ជា​​​ម៉ែ​​​អ៊ីចឹង​​​ដែរ។​​​ ប្តី​​​ខ្ញុំ​​​​​​អាច​​​ចេញ​​​ចូល​​​​​​​​​ផ្ទះពេល​​​ណា​​​​ក៏​​​បាន​​​ដែរ​​​តាម​​​តែ​​​ចិត្ត​​​គាត់ទៅចុះ។ ខ្ញុំ​​​តែ​ម្នាក់​​​ឯងក៏​​​អាច​​​​​​បី​​​បាច់​​​ថែទាំ​​​កូន​​​ស្រី​​​ខ្ញុំ​​​​​​បាន​​​ល្អ​​​ដែរ ងូត​​​ទឹក​​​ឲ្យ​​​វា និង​​​មើល​​​វា​​​ធំ​​​ដឹង​​​ក្តី​​​។ វា​​​អាច​​​ជា​​​កូន​​​ឆ្លាត​​​វាង​​​វៃ ហើយ​​​ចូល​​​រៀន​​​នៅ​​​សាកល​​​​វិទ្យា​​​ល័យ​​​។ ខ្ញុំ​​​នឹង​​​ធ្វើ​​​ជា​​​ម្តាយ​​​វា​​​ជា​​​រៀង​​​​​​រហូត​។​​កំពុង​​​តែ​​​គិត​​​ស្រ​​​មើ​​​ស្រមៃ​​​​​​ ស្រាប់​​​តែខ្ញុំ​​​ដេក​​​លង់​​​​លក់ភ្លាម ហើយ​​​ខ្ញុំ​​​ក៏​​​យល់​​​សប្តិថា ខ្ញុំ​​​​​​ជា​​​ម្ចាស់​​​​ក្សត្រីឈរក្នុង​​​វិមាន​​​​​​ដ៏​​​ធំ​​​ស្កឹម​​​​​​ស្កៃ​​​។ ពេល​​​​​​​​​ខ្ញុំ​​​​​​ចោល​​​ភ្នែក​​​ក្រ​​​ឡេក​​​​​​​​​​​​​​​​​​មើល​​​ទៅខាង​​​​​​ក្រៅ ​ស្រាប់​តែ​​​ខ្ញុំ​​​ឃើញ​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​កម្រាលឥដ្ឋ​​​​​​ភ្លឺ​​​ថ្លាយង់​​​​​​ដូច​​​កញ្ចក់​​​លាត​​​សន្ធឹង​​​​​​ល្វឹង​​​ល្វើយ​​​ជាប់​​​នឹង​​​​​​សួន​​​​​​ច្បារ​​​មួយ។ ទេពធីតា​​​ស្រស់​​​សោ​​​ភា​​​​​​សំកាំង​​​ខ្លួន​​​​នៅ​​​លើ​​​អាកាស​​​វេហានៅ​​​ជុំ​​​វិញ​​​ខ្ញុំ​​​​​​​​​ ដោយ​​​​​​ប្រសិទ្ធិ​​​ពរ​​​​​​ជ័យ​​​​​​​​​សេរី​​​មង្គល​​​ដល់​​​ខ្ញុំ​​​និង​​​កូន​​​ស្រី​​​ខ្ញុំ។ មានឮ​​​សំឡេង​​​តន្ត្រី​​​ពីរោះ​​​រណ្តំ​​​​​​ក្រអួន​​​ក្រអៅ​​​​​រសាត់​​​ចេញ​​​ពី​​​ឧបករណ៍​​​ភ្លេង​​​ដែល​​​មើល​​​មិន​​​ឃើញ​​​​​​។​​​ ម៉ែ​​​ស្ថិត​​​នៅ​​​ទី​​​នោះ ពុក​​​ក៏​​​ដូច្នេះ​​​ដែរ។​​​ ស្រី​​​ពៅ​​​ និង​​​កាម៉ាល់ ​​​ក៏​​​នៅ​​​ទី​​​នោះ​​​​​ដែរ។ ធីតា​​​ញញឹម​​​ពព្រាយ​​​ដាក់​​​ខ្ញុំ ចំណែក​​​ឯ​​​លីណា ​​​និង ​​​ធា ​​​ក៏​​​នៅ​​​ទី​​​នោះ​​​ដែរ។​​​ អ្នក​​​ទាំង​​​អស់​​​គ្នា​​​មាន​​​ចិត្ត​​​ត្រេក​​​អរ​​​គ្រប់ៗ​​​គ្នា។​ទឹក​​​ដោះ​​​ហូរ​​​ចេញពី​​​​​​រាង​​​កាយ​​​ខ្ញុំ​​​ មាន​​​ពណ៌​​​សស្គុសល្អ​​​ឥត​​​ខ្ចោះ​​​ និង​​​​​​ប្រកប​​​​​​ទៅ​​​ដោយ​​​រស​​​ជាតិ៕​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

© 2024, ខេមបូឌា ដេលី. All rights reserved. No part of this article may be reproduced in print, electronically, broadcast, rewritten or redistributed without written permission.

អត្ថបទទាក់ទង

អត្ថបទអានច្រើន

សេចក្ដីរាយការណ៍ពិសេស