34.8 C
Phnom Penh

លោកស្រី​ អៀង ធីរិទ្ធ រដ្ឋមន្ត្រី​​​​សង្គមកិច្ច​សម័យ​ខ្មែរ​ក្រហម​ ទទួល​​​​មរណភាព​​ក្នុង​វ័យ​៨៣​ឆ្នាំ​

ដោយ ឌឹ ខេមបូឌា ដេលី

បទវិភាគ

​លោកស្រី អៀង ធីរិទ្ធ រដ្ឋមន្ត្រី​ក្រសួង​សង្គមកិច្ច​​​នៃ​របប​ខ្មែរ​ក្រហម ដែល​ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​​ក្រុម​ដ៏​មាន​ឥទ្ធិពល​របស់ ប៉ុល ពត បាន​ទទួល​មរណភាព​ក្នុង​វ័យ​៨៣​ឆ្នាំ​កាលពី​ថ្ងៃ​សៅរ៍​ ក្នុង​ខេត្ត​ប៉ៃលិន កន្លែង​ដែល​គ្រួសារ​​​​របស់​លោកស្រី​នៅ​តែ​មាន​ឥទ្ធិពល​។

លោកស្រី អៀង ធីរិទ្ធ អតីត​​​រដ្ឋ​​​មន្ត្រី​​​ក្រសួង​​​សង្គម​​​កិច្ច​​​​​​ក្នុង​​​របប​​​ ប៉ុល ពត អង្គុយ​​​នៅក្នុងក្រចក​​​សេះ​​​​​​ អំឡុងសវនាការ​​​​​​មុន​​​ពេល​​​​​​ជម្រះ​​​ក្តី​​​នៅ​​​សាលាក្តី​​​ខ្មែរ​​​ក្រហម​​​ ក្នុង​​​រាជធានីភ្នំពេញ កាល​​​ពីខែ​​​កុម្ភៈ ឆ្នាំ​​​២០០៩។ រូបថតៈ រ៉យទ័រ​
លោកស្រី អៀង ធីរិទ្ធ អតីត​​​រដ្ឋ​​​មន្ត្រី​​​ក្រសួង​​​សង្គម​​​កិច្ច​​​​​​ក្នុង​​​របប​​​ ប៉ុល ពត អង្គុយ​​​នៅក្នុងក្រចក​​​សេះ​​​​​​ អំឡុងសវនាការ​​​​​​មុន​​​ពេល​​​​​​ជម្រះ​​​ក្តី​​​នៅ​​​សាលាក្តី​​​ខ្មែរ​​​ក្រហម​​​ ក្នុង​​​រាជធានីភ្នំពេញ កាល​​​ពីខែ​​​កុម្ភៈ ឆ្នាំ​​​២០០៩។ រូបថតៈ រ៉យទ័រ​

ជា​​ញឹក​ញាប់ លោកស្រី អៀង ធីរិទ្ធ ​ដែល​ត្រូវ​​ជា​ភរិយា​របស់​លោក អៀង សារី រដ្ឋ​មន្ត្រី​​ក្រសួង​ការ​បរទេស​​​ក្រោម​របប ប៉ុល ពត ដែល​បាន​ទទួល​មរណភាព​កាលពី​ឆ្នាំ​២០១៣ ​​ត្រូវ​បាន​គេ​ហៅ​ថា “​ជំទាវ​​ទី១” ក្នុង​របប​នោះ​ ​​និង​ជា​ស្ត្រី​តែ​ម្នាក់​គត់​ដែល​​កាន់​មុខ​តំណែង​ខ្ពស់​នៅ​​ក្នុង​របបកម្ពុជា​ប្រជាធិបតេយ្យ​។

ដោយ​ត្រូវ​បាន​​អង្គ​បុរេ​ជំនុំជម្រះ​វិសា​មញ្ញ​​ក្នុង​តុលាការ​កម្ពុជា (អ.វ.ត.ក.)ចោទ​ប្រកាន់​ពីបទ​ឧក្រិដ្ឋកម្ម​ប្រឆាំង​មនុស្សជាតិ​ នីតិវិធី​ប្រឆាំង​លោកស្រី អៀង ធីរិទ្ធ ត្រូវ​បាន​ផ្អាក​​ នៅ​ពេល​លោកស្រី​មិន​ស័ក្តិ​សម​​​​នឹង​ឡើង​សវនាការ​ដោយ​សារ​​ជំងឺ​វង្វេង​វង្វាន់​ ហើយ​ត្រូវ​បាន​ដោះលែង​​ពី​មន្ទីរ​ឃុំឃាំងវិញ​នៅ​​ក្នុង​​ឆ្នាំ​២០១២។

យោង​តាម​​កូនស្រី​ពៅ​របស់​លោក​ស្រី អៀង ធីរិទ្ធ ​បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា លោកស្រី​បាន​ទទួល​​​​មរណភាព​​នៅ​វេលា​ម៉ោង​​១០​និង​៤៥នាទី​ព្រឹក​​ថ្ងៃ​សៅរ៍​នៅ​គេហ​ដ្ឋាន​របស់​កូន​ប្រុស​​លោកស្រី​​ឈ្មោះ អៀង វុធ ដែល​ជា​អភិបាល​​​​រង​ខេត្ត​ប៉ៃលិន​។

លោកស្រី អៀង ធីរិទ្ធ គឺ​ជា​​សមាជិក​ប្រកាន់​​តឹង​​​ម្នាក់​​​ក្នុង​ក្រុម​បញ្ញវន្ត​​ដែល​ទីបំផុត​បាន​ដឹកនាំ​​ខ្មែរ​ក្រហម​​ក្នុង​​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ​១៩៥០​ នៅ​ពេល​​ពួកគេ​ជាច្រើន​បាន​​សិក្សា​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​បារាំង​ និង​​បាន​បង្កើត​គោល​នយោ​បាយ​ដែល​ពួកគេ​បាន​យក​មក​អនុវត្ត​​គួរ​ឲ្យ​ខ្លាច​នៅ​ពេល​ក្រោយ​មក​។

មាន​​​​ឈ្មោះ​​ដើម ខៀវ ធីរិទ្ធ កើត​នៅ​​​ថ្ងៃ​ទី​១២ ខែ​មីនា ឆ្នាំ​១៩៣២ លោកស្រី​គឺ​ជា​កូន​ស្រី​​​របស់​ចៅក្រម​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​គោរព​ម្នាក់​ ហើយ​​ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​ស្ត្រី​វ័យ​ក្មេង​ដំបូង​​​ដែល​បាន​បញ្ចប់​ការ​សិក្សា​ពី​វិទ្យាល័យ​​ព្រះស៊ីសុវត្ថិ​ដ៏​មាន​កិត្យានុភាព​នៅ​ក្នុង​រាជធានី​ភ្នំពេញ​។

លោក​​ អុង ថុង​ហឿង ដែល​ធ្លាប់​រស់​នៅ​ជំនាន់​​របស់​លោកស្រី​ អៀង ធីរិទ្ធ ខណៈ​ពេល​កំពុង​សិក្សា​​​​នៅ​​ទីក្រុង​ប៉ារីស​​ ​ក្នុង​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ​១៩៦០ និង​​​​១៩៧០ ហើយ​បាន​ជាប់​​ឃុំ​ក្នុង​មន្ទីរ​ឃុំឃាំង​​​សម្រាប់​​ពលរដ្ឋ​​ខ្មែរ ​​ដែល​វិល​ត្រឡប់ពី​បរទេស​​​​​​វិញ​​ក្នុង​សម័យ​ខ្មែរ​ក្រហម បាន​និយាយ​ថា “គាត់​ជា​មនុស្ស​រឹងរូស​ និង​មិន​ចេះ​អត់ឱន។ ដូច​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ទៀត​ក្នុង​វណ្ណៈ​ដឹកនាំ​របស់​​​កម្ពុជាដែរ គាត់​បាន​បង្ហាញ​ថា ខ្លួន​​គាត់​​ជា​មនុស្ស​​​​ចិត្ត​ទូលាយ​ ប៉ុន្តែ​ធាតុពិត​​គាត់​គឺ​ជា​មនុស្ស​អភិ​រក្ស​និយម​ និង​សក្ដិភូមិ​ទាំង​ឥរិយាបថ​ និង​របៀប​រស់​នៅ​៖ គាត់​ធ្វើ​ឫកពា​ដូច​ម្ចាស់ក្សត្រី​អ៊ីចឹង​អំឡុង​របប​ខ្មែរ​ក្រហម​”។

​​លោកស្រី អេលីហ្សាប៊ែ បេកឃើ (Elizabeth Becker) អ្នក​កាសែត​ជនជាតិ​អាមេរិក​​ បាន​សរសេរ​នៅ​ក្នុង​សៀវភៅ​របស់​លោក​ស្រី​​​​ក្រោម​ចំណង​ជើង​​​ “នៅ​ពេល​សង្គ្រាម​បញ្ចប់” ​(When the War Was Over) ​ថា ​​ជា​ស្រី​ស្អាត​​​មាន​​ឆន្ទៈ​មោះមុត​ម្នាក់​​​ដែល​បាន​ទាក់​ទាញ​ការ​ចាប់​​អារម្មណ៍​ពី​បុរស​ក្មេងៗ​ជាច្រើន លោកស្រី អៀង ធីរិទ្ធ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​មនុស្ស​គ្រប់គ្នា​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ នៅ​ពេល​លោកស្រី​​សម្រេច​ចិត្ត​​រៀប​​អាពាហ៍ពិពាហ៍​​ជាមួយ​លោក អៀង សារី។

លោកស្រី​សរសេរ​ទៀត​ថា ”​​លោកស្រី​​ត្រូវ​គេ​ចាត់ទុក​ថា​ជា​ថ្នាក់​លើ​របស់​គាត់​​​ផ្នែក​ជំហរ​សង្គម ភាព​ឆ្លាត​វៃ និង​ភាព​ទាក់​ទាញ​។ លោកស្រី​ចាត់ទុក​លោក សារី ​​ជាមេដឹក​​នាំ​ដែល​មាន​សមត្ថ​ភាព​​ពី​ធម្ម​ជាតិ”។

ពិធី​អាពាហ៍ពិពាហ៍​​របស់​ស្វាមីភរិយា​ទាំងពីរ​ដែល​បាន​រៀបចំ​ឡើង​ក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៥១ ​នៅ​​ទីក្រុង​ប៉ារីស​ កន្លែង​ដែល​ពួកគាត់​បន្ត​​​ការ​​​​សិក្សា​ថ្នាក់​សាកលវិទ្យាល័យ ​ដោយ​លោកស្រី ​អៀង ធីរិទ្ធ បាន​សិក្សាផ្អែក​អក្សរ​សាស្ត្រ​នៅ​សាកល​វិទ្យា​​ល័យ​ស័របុង (Sorbonne) ​នោះ មាន​​​មនុស្ស​រាប់​រយ​នាក់​ចូល​រួម​។

លោកស្រី​ អេលីហ្សាប៊ែត បេកឃើ ដែល​​​បាន​សម្ភាស​លោកស្រី អៀង ធីរិទ្ធ ក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៨០ បាន​សរសេរ​ទៀត​ថា “​​វា​គឺ​ជា​កិច្ច​ការ​រីក​រាយ​ចុង​ក្រោយ​ដែល​លោកស្រី​ ធីរិទ្ធ ​បាន​​ចង​ចាំ​ នៅ​ពេល​មិត្តភក្ដិ​ជនជាតិ​ខ្មែរ​ ទាំង​អស់​របស់​គាត់​អាច​ជួបជុំដោយ​គ្មាន​ការ​​ឈ្លោះ​​​ទាស់​ទែង​គ្នា​”។ បង​ស្រី​របស់​លោក​ស្រីឈ្មោះ ​​​ខៀវ ពណ្ណារី បាន​រៀបការ​ជាមួយ​ សាឡុត​ ស ​គឺ​ ប៉ុល ពត នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៥៦។

នៅ​ពេល​លោកស្រី​ អៀង ធីរិទ្ធ វិល​ត្រឡប់​​​​មក​កម្ពុជា​ វិញ​ជាមួយ​នឹង​​សញ្ញាបត្រ​ផ្នែក​អក្សរ​​​សាស្ត្រ​ភាសា​អង់គ្លេស​ ​ក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៥៧ លោកស្រី​​ និង​បង​ស្រី​របស់​លោកស្រី​​បាន​បង្រៀន​នៅ​តាម​សាលា​រដ្ឋ និងឯកជន​ដើម្បី​ទ្រទ្រង់​ដល់​សកម្មភាព​​បដិវត្តន៍ និង​ប្ដី​របស់​ពួក​លោក​ស្រី​​ដែល​ធ្វើ​ការ​ពេញ​ម៉ោង​ដើម្បី​បុព្វហេតុ​បដិវត្តន៍។​

ប្រវត្តិវិទូ​ ដេវីដ ឆាណ្ឌល័រ (David Chandler) បាន​សរសេរ​ថា “​មាន​ពេល​មួយ​នោះ ពួក​គាត់​​​ទាំង​បួន​នាក់​បាន​រស់​នៅ​ជុំគ្នា​ក្នុង​ផ្ទះ​ជួល​មួយ​កន្លែង​នៅ​ខាង​លិច​ព្រះបរមរាជវាំង ដែល​ជា​​​​របស់​គ្រួសារ​​បង​ប្អូន​ស្រី​ទាំង​ពីរ​។ ប៉ុន្តែ​នៅ​ក្នុង​​​ឆ្នាំ​១៩៦៣ ពួកគាត់​បាន​លាក់​ខ្លួន​ នៅ​ពេល​បុរស​ទាំងពីរ​ហៀបនឹង​ត្រូវ​បាន​ចាប់​ខ្លួន​ដោយ​កង​កម្លាំង​សន្តិសុខ​​របស់​ព្រះអង្គ​ម្ចាស់​ នរោត្តម សីហនុ ដែល​គ្រប់គ្រប​ប្រទេស​នៅ​ពេល​នោះ​។

លោកស្រី អេលីហ្សាប៊ែត បេកឃើ ​សរ​សេរ​ថា ​ពេល​ខ្មែរ​ក្រហម​ដណ្ដើម​អំណាច​នៅ​ថ្ងៃទី​១៧ ខែ​មេសា ឆ្នាំ​១៩៧៥ “​ លោក​ស្រី ធីរិទ្ធ លោក សារី និង​កូនៗ​របស់​ពួកគាត់​​គឺ​ជា​​ឥស្សរជន​កំពូល​​​​ដែល​គេ​​កត់​សម្គាល់​បំផុត​នៃ​បដិវត្តន៍នោះ​”។

​​នៅ​ពេល​​លោក អៀង សារី បាន​ក្លាយ​ជា​រដ្ឋមន្ត្រី​ថ្មី​នៃ​ក្រសួង​ការ​បរទេស​ លោកស្រី​ អៀង ធីរិទ្ធ ក៏​បាន​ក្លាយ​ជា​​រដ្ឋមន្ត្រី​ក្រសួង​សង្គមកិច្ចដែរ ហើយ​ដោយ​សារ​តែ​បង​ស្រី​របស់​លោកស្រី​មាន​ជំងឺ​សរសៃ​ប្រសាទ​​ និង​លាក់មុខ​ពី​សាធារណជន​​នោះ លោក​ស្រី​គឺ​ជា​​អ្នក​​​ទទួល​​ដោះ​ស្រាយ​ភារកិច្ច​ផ្លូវ​ការ​​របស់​ជំទាវ​ទី១ ដូច​ជា​ការ​​ធ្វើ​បដិសណ្ឋារកិច្ច​ជាមួយ​​​​គណៈប្រតិភូ​បរទេស​​ដែល​មក​​បំពេញ​ទស្សន​​កិច្ច​ជាដើម​។

ប្ដីប្រពន្ធ​ទាំងពីរ​ទទួល​បាន​​អត្ថប្រយោជន៍​​​​​ផ្សេងៗដែល​ប្រជាពលរដ្ឋ​​ទូទៅ​​មិន​អាច​ទទួល​​​​​​​​បាន។ ​ប្រជា​​ពល​រដ្ឋ​​ប្រឈម​នឹង​​ស្ថាន​ភាព​ព្រៃ​ផ្សៃ​ ​ហើយ​គេជឿ​ថា ប្រជាពលរដ្ឋ​ប្រមាណ​១,៧​លាន​នាក់​បាន​បាត់​បង់ជីវិត​ក្រោម​របប​ខ្មែរ​ក្រហម​។

លោកស្រី​ អេលីហ្សាប៊ែត បេកឃើ ​បាន​សរសេរ​ថា ”នៅបក្ស​របស់​លោកស្រី​​​បំបែក​គ្រួសារ​​​​នានា​ឲ្យ​ទៅ​នៅ​តាម​ជនបទ​ លោកស្រី ​ធីរិទ្ធ ​បាន​រៀបចំ​ឲ្យ​កូន​ធំៗបួន​នាក់​របស់គាត់​រស់​​​នៅ​ក្បែរ​​គាត់ ហើយ​ចែក​រំលែក​ជីវិត​រស់​នៅ​​​​​របស់ក្រុម​វរជន​ថ្មី​ក្នុង​ក្រុង​ភ្នំពេញ។ ជា​មួយ​នឹង​សារតាំង​គួរ​ឲ្យ​សង្ស័យ កូនៗ​របស់​ពួក​គាត់​​​​ទទួល​បាន​​​មុខ​​តំណែងដែល​​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ចង់​បាន​​”។

ទោះ​បី​ជា​​ពួកគាត់​​​សរសើរ​មិន​ដាច់ពីមាត់​ចំពោះ​ជំរំធ្វើ​ការ​របស់​ខ្មែរ​ក្រហម ដែល​​មាន់​ត្រូវ​បាន​​​​ចែក​រំលែក​គ្នា​ ហើយ​​ខ្សត់​អាហារ​​​​​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ក៏ “​លោក​ស្រី ធីរិទ្ធ និង​លោក សារី មាន​បន្ទប់​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ដូច​គ្នា​ និង​​មាន​​​អ្នក​បម្រើ​ចាំបោសសម្អាតបន្ទប់​ និង​ចម្អិន​អាហារ​របស់​ពួកគាត់។ ពួកគាត់​មាន​សូហ្វ័រ​ឡាន អង្គរក្ស និង​ជំនួយ​ការ​ផ្ទាល់​ខ្លួន​”។

នៅ​ពាក់​​​កណ្តាល​​​ឆ្នាំ​​​១៩៧៦ លោក ស្រី  អៀង ធីរិទ្ធ ត្រូវ​​​​ ប៉ុល​​​ ពត បញ្ជូន​​​ទៅ​​​កាន់​​​តំបន់​​​ភាគ​​​ពាយព្យ​​​ដើម្បី​​​សើុប​​​អង្កេត​​​ការ​​​ចោទ​​​ប្រកាន់ដែល ថា​​​​កសិករ​​​​​ត្រូវ​​​បាន​​​រំលោភ​​​បំពាន​​​។ លោក​​​ស្រី​​​បាន​​​រក​​​ឃើញ​​​នូវ​​អ្វី​​​ដែល​​​លោក​​​ស្រី​​​ចាត់​​​ទុក​​​ថា​​​ជា “បញ្ហា” និង​​​លក្ខខណ្ឌ​​​”ចម្លែក​​​ៗ​​​ខ្លាំង​​​” គឺ​​​ពល​​​រដ្ឋ​​​គ្រប់​​​វ័យ​ដែល​​​ទទួល​​​បាន​​​របប​​​អាហារ​​​មិន​​​គ្រប់​​​គ្រាន់​​​​​​ធ្វើ​​​ការ​​​នៅ​​ក្រោម​​​កម្តៅ​​​​​​ថ្ងៃ​​​ ហើយ​តែង​​​តែ​​​មាន​​​ជំងឺ​​​គ្រុន​​​ចាញ់​​​ និង​​​រាករូស​​​។

លោក​​​ស្រី អេលីហ្សាប៊ែត​​​ បេកឃើ បាន​​​សរសេរ​​​ថា លក្ខខណ្ឌ​​​ស្រដៀង​​​ៗគ្នា​​​នេះ​​​អាច​​​ឃើញមាន​​​នៅ​​​គ្រប់​​​ទី​​​កន្លែង​​​នៅ​​​ក្នុង​​​ប្រទេស​​​កម្ពុជា​​​អំឡុង​​​ពេល​​​នោះ​​​។​​​ ប៉ុន្តែ បើ​​នៅក្នុង​​​​គំនិត​​​របស់​​​លោក​​​ស្រី អៀង ធីរិទ្ធ នេះ​​​មិន​​​មែន​​​ជា​​​កំហុស​​​នៃ​​​ការ​​​ដឹក​​​នាំ​​​របស់​​​របប​​​ខ្មែរ​​​ក្រហម​​​នោះ​​​ទេ​​​។ លោក​​​ស្រី​​​បាន​​​សន្និដ្ឋាន​​​ថា មន្ត្រី​​​ខ្មែរ​​​ក្រហម​​​នៅ​​​តំបន់​​​ភាគ​​​ពាយព្យ​​​មាន​​​ចេតនា​​​មិន​​​គោរព​​​តាម​បទ​​​បញ្ជា​​​​​របស់​​​បក្ស​​​។

លោក​​​ស្រី​​​បាន​​​សរសេរ​​​ដូច្នេះ​​​ថា ”លោក ស្រី​​​ អៀង ធីរិទ្ធ ក៏​ជា​​​​ដូច​​​មេដឹក​​​នាំ​​​ខ្មែរ​​​ក្រហម​​​ផ្សេង​​​ៗ​​​ទៀត​​​ដែរ​​​ ហើយ​​​បាន​​​សង្ស័យ​​​ភ្លាម​​​ៗ​​​ថា មាន​សត្រូវ​​​​​​​​​​​​​​ហើយ​​​​។ ហើយ​​​បន្ទាប់មក​​​មេដឹក​​​នាំ​​​ទាំង​​​អស់​បាន​​​រៀប​​​ផែន​​​ការ​​​ភៀស​​​ខ្លួន​​​ចេញ​​​ពី​​​តំបន់​​​នោះ​​​”។

នៅ​​​ក្នុង​​​កិច្ច​​​សម្ភាសន៍​​​របស់​​​លោកស្រី  អៀង ធីរិទ្ធ ជាមួយលោក​​​ស្រី អេលីហ្សាប៊ែត​​​បេកឃើ​​​ ក្នុង​​​ឆ្នាំ​​​១៩៨០ លោក​​​ស្រី អៀង  ធីរិទ្ធ បាន​​​ទទួល​​​យក​​​ការ​​​ទទួល​​​ខុស​​​ត្រូវ​​​មួយ​​​ចំនួន​​​​​​ជួស​​​​មុខ​​​ឲ្យ​​​​​​របប​​​នេះ​​​ ​បើ​​​យោង​​​តាម​​​អ្នក​​​កាសែត​​​រូប​​​នេះ​​​ដែល​​​បាន​​​លើកឡើង​​​ក្នុង​​​បទ​​​សម្ភាស​​​ន៍​មួយ​កាល​​​ពីថ្ងៃអាទិត្យ​​​។​

លោក​​​ស្រី អេលីហ្សាប៊ែត​​​ បេកឃើ បាន​​​មាន​​​ប្រសាសន៍​​​ថា “គាត់​​​គឺ​​​ជា​​​រដ្ឋ​​​មន្ត្រី​​​ក្រសួង​​​សង្គម​​​កិច្ច​​​ ហើយ​​​គាត់​​​មាន​​​អំណាច​​​គ្រប់​​​គ្រង​​​លើ​​​លក្ខខណ្ឌ​​​នៃ​​​​​​ការ​​​រស់​​​នៅ​​​ប្រចាំ​​ថ្ងៃ​​​របស់​ពល​​​រដ្ឋ​​​ខ្មែរ​​​។ នៅ​​​ក្នុង​​​កិច្ច​​​សម្ភាសន៍​​​របស់​​​ខ្ញុំ​​​គាត់​បាន​​​ទទួលស្គាល់ថា​មាន​ទុក្ខ​​​វេទនា​​​ខ្លះៗមែន​ ប៉ុន្តែ បាន​​​បន្ទោស​​​​អ្នក​​​ផ្សេង​ ​​​ឧទាហរណ៍​​​ដូចជា​កម្មាភិបាល​​​តំបន់​​​ជា​​​ដើម​​​”។​

នៅ​​​ក្នុង​​​ខែ​​​មករា​​​ឆ្នាំ​​​១៩៧៩​​​ការពិត ដែលថា​ កង​​​ទ័ព​​​វៀតណាម​​​ដែល​​​ទទួល​​​បាន​​​ជំនួយ​​​ពី​​​ចលនា​​​កងទ័ព​​​រំដោះ​​​ខ្មែរ​​​​​​​​​​ជិតនឹង​យក​​​ឈ្នះ​​​​កង​​​ទ័ព​​​ខ្មែរ​​​ក្រហម​​​ទៅហើយ​នោះ​ បាន​​​​ធ្វើ​​​ឲ្យ​​​មេដឹក​​​នាំ​​​របប​​​នោះមានការភ្ញាក់​ផ្អើល​។

លោក​​​ស្រី​​​បាន​​​មាន​​​ប្រសាសន៍​​​ទៀត​​​ថា “លោក​​​ស្រី អៀង ធីរិទ្ធ បាន​​​រៀប​​​រាប់​​​ពី​​​ការ​​​​ ដែល​​​មេដឹក​​​នាំ​​​របប​​​នេះ​​​មានការ​យល់​​​ច្រឡំ។ គាត់បាននិយាយថា ’យើង​​​គ្រាន់​​​តែ​​​យក​​​​ខោ អាវ​​​ពីរបីកំផ្លេ​​​​ប៉ុណ្ណោះ​​​ ព្រោះ​យើង​​​គិត​​​ថា  យើង​​​នឹង​​​ត្រឡប់​​​មក​​​វិញ​​​ឆាប់ៗ’​​​”។

ខ្មែ​​​រ​​​ក្រហម​​​បាន​​​ប្រមូល​​​ផ្តុំ​​​គ្នា​​​ឡើង​​​វិញ​​​នៅ​​​ព្រំដែន​​​ថៃ​​​ដោយ​​​​​​ទទួល​​​បាន​​​ការ​​​គាំទ្រ​​​ពីចិន​​​ និង​​​បណ្តា​​​ប្រទេស​​​មួយ​​​ចំនួន​​​ទៀត​​​។  លោកស្រី អៀង ធីរិទ្ធ និង​​​លោក អៀង សារី ​​​បាន​​​នៅ​ជា​មួយ​​​​របប​​​នោះ​​​រហូតដល់​​​ពាក់​​​កណ្តាល​​​ទសវត្សរ៍​​​ឆ្នាំ​​​១៩៩០​​​​​​ ជា​​​ពេល​​​ដែល​​​ ​​​លោក អៀង សារី បាន​​​បើក​​​ការ​​​ចរចា​​​ជាមួយ​​​រដ្ឋាភិបាល​​​កម្ពុជា​​​។​​​​​​ ទីបំផុត ប្តី​​​ប្រពន្ធ​​​ទាំង​​​ពីរ​​​នាក់​​​នេះ​​​​​​បាន​​​ចុះ​​​ចូល​​​ជា​​​មួយ​​​រដ្ឋាភិបាល​​​។  លោក អៀង សារី ទទួល​​​បាន​​​ការ​​​ព្រះរាជ​ទាន ​​​លើក​​​លែង​​​ទោស​​​ពីព្រះ​​​មហាក្សត្រ  នរោត្តម  សីហនុ ក្នុង​​​ឆ្នាំ​​​១៩៩៦ ហើយ​​​បាន​​​​​​​​ផ្លាស់​​​មក​​​រាជធានីភ្នំពេញ​​​។ លោក​​​ស្រី អៀង ធីរិទ្ធ ត្រូវ​​​បាន​​​ចាប់​​​ខ្លួន​​​នៅ​​​ក្នុង​​​ខែ​​​វិច្ឆិកា ឆ្នាំ​​​២០០៧​​​ហើយ​​​បាន​​​ជាប់​​​ពន្ធនាគារ​​​រហូត​​​ដល់​​​លោក​​​ស្រី​​​ត្រូវ​​​បាន​​​ដោះ​​​លែង​​​ក្នុង​​​ឆ្នាំ  ២០១២។

លោក គង់ ដូង ប្រធាន​​​មន្ទីរ​​​ព័ត៌មាន​​​ខេត្ត​​​ប៉ៃលិន​​​ បាន​​​ឲ្យ​​​ដឹង​​​ថា ពិធី​​​បុណ្យ​​​សព​​​របស់​លោក​​​ស្រី​​​គ្រោង​​​ធ្វើ​​​​​​​នៅ​​​​​​​​​​ព្រឹក​​​នេះ​​​ក្នុង​​​ខេត្ត​ប៉ៃលិន​​​ដោយ​​​សព​​​របស់​លោក​​​ស្រី​​​​​​នឹង​​​ត្រូវ​​​បូជា​​​នៅ​​​ពេល​​​ល្ងាច។

សមាជិក​​​មេដឹក​​​នាំ​​​ខ្មែរ​​​ក្រហម​​​ដែល​​​នៅ​​​រស់​​​គឺ​​​ នួន ជា បង​​​ធំទី​​​២​​​ក្នុង​​​របប​​​ ប៉ុល​​​ ពត​​​ និង​​​ ខៀវ សំផន ប្រមុខ​​​រដ្ឋ​​​របប​​​ខ្មែរ​​​ក្រហម​​​ ដែល​​​សុទ្ធ​​​តែ​​​កំពុង​អនុ​វត្តទោស​ជាប់​​​ពន្ធនាគារ​​​អស់​​​មួយ​​​ជីវិត​​​ពីបទ​​​ឧក្រិដ្ឋ​​​ប្រឆាំង​​​មនុស្ស​​ជាតិ​​​ ហើយ​​កំពុង​ប្រឈម​​​នឹង​​​សវនាការ​​​ជំនុំជម្រះ​​​​នៅឡើយ៕ សុខុម និង ស៊ុយឈាង (រាយការណ៍​​​បន្ថែម​​​ដោយ សាំង សុឥន្ទរិទ្ធ)​​​

© 2024, ខេមបូឌា ដេលី. All rights reserved. No part of this article may be reproduced in print, electronically, broadcast, rewritten or redistributed without written permission.

អត្ថបទទាក់ទង

អត្ថបទអានច្រើន

សេចក្ដីរាយការណ៍ពិសេស